Ik vertrek...

'De kinderen genoten van alle herkenbare spullen,
een stukje heimwee werd er wat minder door'

 

Wát kijk ik graag naar 'ik vertrek'!
Heerlijk vind ik het om die stoere mensen te zien die zo'n grote stap nemen.
Ik voel ook echt wat ze bedoelen als ze zeggen dat ze Nederland te druk vinden,
de regelgeving hun neus uit komt en dat ze avontuur willen. Ik voel het..., ik voel het tot in mijn tenen.

Via Youtube kijk ik alle oude afleveringen terug. Zo zag ik onze 'buren' weer voorbij komen;
Sylvia en Nico. Zij namen een zaakje over in Los Alcazares - waar wij een half jaar gewoond hebben.
Wij woonden letterlijk om de hoek. Op de beelden zag ik vertrouwde plekjes voorbij komen;
het strand waar we úren op hebben doorgebracht, de boulevard waar we menig voetstap
hebben gezet en uiteraard hun zaak. Man, wat hebben ze lekkere koffie daar!
Het eten was niet altijd even best, maar hé, dat vergeef je ze zo.
Het is gewoon een heel leuk stel en ze deden ontzettend hun best.

Vanavond keek ik naar een aflevering waar een gezin met twee kindjes naar Frankrijk vertrokken.
De mama had in de maanden voor vertrek steeds een beetje extra boodschappen gehaald,
dat bewaarde ze om mee te nemen naar hun nieuwe plekje.
Oh..., wát een wijze mama!
Begrijp me goed; als je in het buitenland gaat wonen, kan je niet veel anders dan mee
te gaan in de gebruiken van het land waar je je vestigt.
Maar met kinderen is dat soms best een hele omschakeling.
De grobbekuikens waren nog vrij jong toen we in Hongarije aankwamen.
In de drie maanden dat we daar woonden hadden ze niet veel wensen over het eten;
ik zette wat op tafel en zij aten dat. Heel makkelijk!

Toen we in Spanje gingen wonen, gingen we gewoon mee in de gebruiken.
Dat ging een tijdje goed, maar opeens kwamen er vragen en wensen.
"Weet je nog die gekleurde hagelslag? Of die muisjes die we aten als er weer een baby geboren werd?"
"Ohhhh..., ik zou zo graag weer eens een namaak-hamburger eten..."
"Kunnen we ook zelf pindakaas maken?"
"Ik mis de vlaaien en de moorkoppen en een tompouce zou ik ook wel lusten."
"Pepernoten!!!"
"Ooohhhh, een kroket...!!!"
"Chocoladeletters hebben ze alleen in Nederland, he?"
"Ik vond die eierkoeken altijd zo lekker."
"Kan je jouw nasi maken?"
Liefde gaat écht door de maag...

Ik plaatste in Spanje een oproepje in de groep 'Nederlanders in Spanje';
'Ik zou graag voor mijn kinderen wat Nederlandse spulletjes willen kopen.
Enig idee waar ik bijvoorbeeld hagelslag of pindakaas kan kopen?'
Wát een shit kreeg ik over me heen!
'Neem het vliegtuig en haal wat! Of ga terug naar Nederland!'
'Als je hier wilt wonen, mòet je je aanpassen!'
'Dit snap ik nou nooit; waarom zou je Nederlandse spullen willen hebben???
Je woont toch in Spanje? Pas je aan!!'
Mijn vraag heb ik na zo'n twintig negatieve reacties maar verwijderd.
Ik probeerde het voorzichtig nog eens op de groep 'Engelsen in Spanje';
Nu kwamen er reacties waar ik iets mee kon! Er bleken zelfs Engelse winkeltjes in de buurt te zitten,
waar ze ook wat 'Nederlandse producten hadden.

De kinderen genoten van alle herkenbare spullen,een stukje heimwee werd er wat minder door.
In België en Duitsland hebben ze zich goed gehouden.
Op zich was alles waar ze behoefte aan hadden er wel. Op wat kleine dingen na,
maar daar konden ze makkelijk overheen stappen.
Nu we een tijdje in Frankrijk wonen, speelt zo nu en dan de heimwee weer op.
Bij een paar kleintjes is dat heimwee naar mensen, bij een paar anderen is dat heimwee
naar het bekende voedsel.
Ik klooi maar wat aan, bak soms maar wat pannenkoeken - dan is het ergste leed weer even geleden.
Heel soms bak ik boterkoek, dat is ook zo'n gouden!
Ik snap de mama, die ik vanavond zag, zò goed. Het heeft nìets te maken met het niet mee
willen gaan in de gebruiken, het is een klein beetje troost - troost op de wat 'eenzamere' dagen....


Anous Kievit


Gepubliceerd op: 08-08-2021

 


 

Onze mama werkt al 18 jaar in de zorg,
daarvoor werkte ze als Peuter leidster.

 

Elke dag oma’s en opa’s verzorgen.
Ze douchen, medicijnen geven, eten klaar maken,
maar het alle belangrijkste een praatje maken en
luisteren naar hun verhalen.
Lieve Mama bedankt dat je er bent
voor ons en voor alle anderen.
Mijn moeder zei net over de telefoon, dat ze hoopt dat na deze
crisis wij mensen zo aardig en behulpzaam blijven en niet
terug gaan naar de oude wereld van ikke,
ikke en de rest kan stikken.

Thnx Ma # MijnHeldin
Wie is jouw held..??


Jandino Asporaat


Gepubliceerd op: 26-07-2021

 



Gevoelig...

Ik ben een eigenaardig mensje…..ik woon nu al 10 jaar in Indonesië
en heb daar een vrijwilligerscentrale . Met een team gaan we scholen bezoeken
die hulpbehoevend zijn ; we helpen ouders met de aanschaf van schooluniformen
en doneren school benodigheden. Het bouwen van extra klaslokalen is ook vaak hard nodig.
Je ziet veel armoede en emotioneel gaat het op en neer…..de mensen zijn hier altijd positief ingesteld en dankbaar….

Een inkomen vergaren we middels een bed & breakfast accommodatie en we hebben
een handvol maandelijkse donateurs, die onze projecten financieel steunen.
We hebben bijvoorbeeld een vrouw die 25 euro per maand doneert voor de
school voor de blinden, omdat zij zelf een zoon heft die zeer slechtziend is. 
Met die 25 euro kopen we elke week vers fruit voor de blinde kinderen. 

Ik verwerk mijn emoties elke zondag via mijn blogs – want elke week
zie je weer die armoede….kinderen die in de goot spelen en bij vuilnishopen
zoeken naar eet resten……puur omdat de ouders geen geld hebben om ze naar school te sturen. 
Alhoewel het basisonderwijs voor de armsten gratis is, zijn de schooluniformen
( 3 tenues + sokken en sportkleren ) en de school benodigdheden verplicht.
En zelfs deze onkosten kunnen vele ouders zich niet veroorloven.
Wij, met behulp van lokale bedrijven en een handvol Nederlandse donateurs,
helpen om zoveel mogelijk uniformen + schoolspullen te doneren.

Om elke zondagochtend mijn week te overzien, type ik in mijn bedje de woorden
die mij dan binnenschieten…..spontaan en persoonlijk…..soms beschrijf ik een
wandeling van eergisteren en beschrijf ik wat ik om me heen zie…..
tussen de woorden leg ik ( voor mijzelf ) mijn week uit.

Gevoelig is hier meer dan een woord…..Het is het Leven hier.

Gevoelig is het dat ons hulp hier, maar een minuscuul druppel is in een Ocean.

Gevoelig is de tederheid van de lachende kinderen die dolblij zijn met de aandacht die ze krijgen van onze vrijwilligers.  

Gevoelig is de dankbaarheid dat we dit mogen doen en dat we gezegend zijn met onze leven.

 

Met lieve groet,
Rony

 

Gepubliceerd op: 19-07-2021

 


 

De Wandeling

 

Heel vroeg in de ochtend, tijdens het wandelen met de hond.
Komen we bij één van onze favoriete plekken.
De natuur groeit volgens zijn eigen plan en creëert een wereld vol magie.
Vlinders maken het etherische sprookjes beeld af.
Vol verwondering ,nemen wij het in ons op.

Het is mooier en ijler als de vorige keer dat wij hier waren.


Libelle's vliegen om ons heen.….
Zijn zij de strijders van natuur wezens,
die hier rondwaren....Leeft hier wat niemand weet.
Geen sprookje, wel sprookjesachtig mooi.
Mijn dochter Nimh zegt: er zou zomaar een prinses kunnen leven op deze plek.
Het zou kunnen.. Al 20 jaar staat het huis te wachten ,
op iemand die het betreedt en liefdevol verzorgd….
Hoe lang zal het nog zo staan, verlangend naar aandacht en zorgzame handen.
Die waardering tentoon spreiden. Zal iemand ooit zijn warmte en kracht,
voelen en zien. Komt er iemand, die de hand op de warme stenen legt
en glimlacht bij het beloftevolle gevoel.

Het huis en de natuur hebben een band gevormd.
Stille samenwerking is aangegaan. Een huwelijk dat elkaar aanvult.
Het huis als krachtige pilaar. Voor stilzwijgende, helende planten en bloemen.
Daar waar de zwakte zich kenbaar maakt vult de groene , sterke natuur het op.


Wat ontstaat is een verhaal. Lang geleden....

Waar ooit kinderstemmen hoorbaar waren,
gelach van een verliefd stelletje en de glimlach van een ouder echtpaar,
trots op wat is. Glijden de geluiden van de natuur voorbij.
De krekels tjirpen, bijen zoemen, een vogel fluit zijn lied in de verte
en de magie van dit alles wordt verbroken door het zachte gelach
en enthousiaste gepraat van mijn kinderen, door de
krakende voetstappen die ik zet en de hond,
die blaft dat we door moeten lopen.

Verder het oerwoud in. Waar de magie van vervlogen tijden
en menselijkheid wordt vervangen door het nu van de natuur.
De spanning van het oorspronkelijke.
We lopen vanuit een dromerige sfeer richting een aardse beleving.
Hier zoekt de hond zijn weg….. Spannend.
Wat hier leeft is niet altijd te zien en horen.
Niet alles is begaanbaar en je moet opletten.
Overal is leven en verrassing. Hoe mooi kan het leven zijn in stilte.
Eén met wat er is. Beseffend dat waar je loopt weet ,wat jij nooit zal ontdekken.
Gevend wat goed voor je is. Hoe wonderlijk,
de vlucht van een adelaar hoog boven je hoofd.
Ontzag voor wat is.

 

Groetjes,
Rony


Gepubliceerd op: 18-07-2021



Momentje van trots...

Mag ik heel even mijn momentje van trots delen?

We hadden vrienden op visite (de oude buurtjes waren op
doorreis naar Spanje en ze kwamen even buurten).
Heerlijk twee dagen plat Rotterdams 'kenne lulle'.
Ik hou daar zo van: niet na hoeven denken wát je zegt
of hoe je het zegt - gewoon lekker vertrouwd plat!

En toen namen ze bij vertrek deze foto's van ons - van mijn gezin.

Als ik ons zo op de foto zie staan..., mennnnn, wat voel ik toch een hoop trots!!!

Naja, dit wou ik even delen.

Doei!

Anous Kievit

Gepubliceerd op: 18-07-2021


Gepubliceerd op: 18-07-2021


 

Zondag blog 4 juli 2021

 

‎Leven op geleende tijd:

Om ‎‎te leven of te bestaan in een tijdelijke

en/ of zwakke positie‎‎,
die plotseling en abrupt kan eindigen. Ongelukken en ziektes kunnen zo
onverwacht toeslaan dat het voelt alsof we allemaal op geleende tijd leven‎.

Wees niet opgeschrikt door dit beginstukje…., tijdens corona leven we allemaal op
‘ geleende tijd’ , maar het is voor de meesten niet zo dramatisch…….
het zijn de armsten in de samenleving die thans op puur ‘ geleende tijd’ 
aan het overleven zijn…..ik zie het dagelijks hier in Sukabumi.

Nu die verdomde Delta-variant de wereld afstruint en mijn geliefde Java
( dus ook Sukabumi) in lockdown zet, ben ik even van mijn apropos gebracht…..
mijn vorige “zondagblog” had ik afgeblazen, omdat ik mezelf eventjes ‘ uitgezet’ had……
hahahaha….eventjes ‘ bij-tunen’….
Ik ben niet gedeprimeerd hoor….maar wordt wel teruggeworpen naar een andere mentale
realiteit…ik beleef een persoonlijke innerlijke retraite ; alle pijntjes worden vergroot
en diepe wonden worden naar de oppervlakte gezogen……wat je weggestopt had, komt naar boven drijven…..

‎Het is begin juli en er groeit een bekende pijn, de diepten van mijn hart worden bereikt….
De verjaardag van mijn zus nadert En zo  ook de dag dat ze stierf…….
Door Corona en de situatie waarin we nu ons in bevinden maakt me meer melancholisch
en denk ik veel terug aan mijn jeugd , mijn vader en moeder, mijn dierbare zus….
de herinneringen vervagen niet en na een jaartje begin ik steeds meer te beseffen
dat ZIJ er niet meer is…het voelt aan als een mokerslag….als een onderwereld,
een tussenwereld van wat had kunnen zijn en wat nooit zal zijn……
Ik was in Indonesie toen ze vorig jaar stierf…. Er was geen waarschuwing,
geen dreigende ondergang….. Ik was voorbezet in mijn eigen wereld,
me niet bewust van wat er in haar kwam.‎

‎Een paar maanden geleden ben ik 59 jaar geworden…..
Alleen al het kijken naar dat nummer verbijstert me. ….
Ik weet niet waar al die tijd heen is gegaan. …Ik voel me geen 59….
Nou ok, ik ‎‎voel‎‎ het - in mijn knieën, mijn linkerheup, in mijn rug,
op de onverklaarbare manieren waarop ik mezelf pijn deed door
gewoon uit bed te komen (nu ‎‎klink‎‎ ik ook gewoon oud)....Maar ik voel het emotioneel niet‎.

Mijn laatste herinnering aan mijn zus was gedenkwaardig en duidelijk niet een waarvan
ik dacht dat het de laatste zou zijn ; Tijdens mijn laatste eenmans-bezoek naar Nederland,
logeerde ik een paar dagen bij mijn zus in Dommelen.  Ik verwendde haar met
lekker afhaalmaaltijden en we genoten van elkaars gezelschap.
Ze vond het leuk om een paar dagen niet te hoeven koken…hahahaha….
en ze rookte een paar sigaretten minder, speciaal om mij te behagen…..
potverdorie !..ik moest me elke dag 2x douchen om het rooklucht van mijn lichaam af te krijgen...
hahahaha....Nu een herinnering met een lach.....

‎Ik weet niet of mijn zus wist dat dat jaar haar laatste zou zijn,
of dat ze enkele weken na haar verjaardag weg zou zijn…..
Wat ik wel weet is dat als dit jaar ‎‎mijn‎‎ laatste zou zijn, ik er nog niet klaar voor ben,
maar het roept de vraag op: Wat zou ik doen als dat zo was?
We hebben allemaal beperkte tijd, zoveel weten we wel. Wat doen we ermee?‎
Ik denk dat de dood vaak oneerlijk wordt gegoten als een
wraakzuchtige misantrope die op de loer ligt in de schaduw.

Misschien probeert de dood ons eraan te herinneren, dat onze tijd hier nooit gegarandeerd is.‎

‎De meesten van ons maken ons dagelijks leven door, zonder bang te zijn voor de dood...
van moment tot moment. Het is wanneer we iemand verliezen,
dat we ons herinneren hoe dichtbij de dood echt kan zijn .


Toen ik 14 was, had ik geen idee dat ouders stierven,
laat staan een context waarin ik het moest plaatsen…..2  jaar later wel –
mijn vader stierf op mijn 16e ….
Samen met de realiteit van mijn eigen sterfelijkheid,  voelde ik het niet aflatende
verstrijken van de tijd…ik voelde toen al de urgentie, ik voelde de honger om
zoveel mogelijk te zien en te doen voordat de dood en ik elkaar officieel zullen gaan ontmoeten…..
Dat is de vloek van het verliezen van een ouder als je jong bent - je leert eerder
dan de meeste de ijle vergankelijkheid van het leven….
Het verliezen van een ouder leert je dat je iedereen kunt verliezen.‎
Het heeft me wel innerlijk  veel sterker gemaakt.
Die keerpunt kan ik nu pas beter beschrijven en het bevoelen dat ik op geleende tijd leef……

Tijd voelt eindig. 

Misschien is dat het punt…… Met elke seconde die door onze vingers glipt,
kunnen we ons er niet aan vastklampen en kunnen we ze niet terugkrijgen.
Het enige wat we kunnen doen is onze tijd zo goed mogelijk besteden,
rekening houdend met de kleine momenten terwijl ze voorbijgaan,
omdat die schijnbaar onbeduidende alledaagse momenten een leven vormen.‎

‎De dood is zo vol, en de mens zo klein.

Omarm onze kleine momenten,  onze gekoesterde herinneringen,  onze liefde en ons verlies.

We zijn klein in vergelijking met het Universum , maar we zijn belangrijk.‎

 

Ik kon niet lijfelijk aanwezig zijn, bij de uitvaart-ceremonie van mijn grote zus.

En echt afscheid heb ik nog steeds niet vaar haar genomen.
Op deze manier zoek  ik , beetje bij beetje, een vast plekje voor haar in mijn Hart.

Rohlaih Donna de Rozario

26 juli 1957 – 7 augustus 2020

 

Ik wilde eigenlijk mijn Blog gaan afsluiten, maar dan eindigen we
wedermaals in mineur….en dat wil ik niet…..


Ondertussen in Sukabumi :

Nu we tot medio September totaal geisoleerd zijn, ben ik een vast dagelijks schema aan het opzetten.
Normaal ben ik geen Agenda-persoon , maar voor de komende periode zal ik
een soort “voet tussen de deur” moeten hebben, om me dagelijks nog meer op te peppen. 
Gewoon lezen Wat ik die dag moet doen en klakkeloos mijn eigen schrift volgen…..
Er staat bijvoorbeeld hoelaat we gaan ontbijten, lunchen en pauze hebben –
op welke dag we onze wekelijkse boodschappen gaan doen, wanneer te sporten,
de dagen van thuis onderwijs voor de kinderen, tekenen en schilderen,
op welke dagen we de bed & breakfast moeten luchten en poetsen,
bij houden van website en social media enzovoort…….Food for Thought….

Verder ook nog goed nieuws !....We hebben een nieuw Puppy, ze heet Sulu…..
een klein zwart/wit mormeltje…(zie foto).

Ze is geen vervangster voor onze verdwenen (dognapped) hondje,
maar we hadden deze puppy 6 weken geleden al ‘ gereserveerd ‘,
want we wilden graag een 2e huisvriendje in ons midden.  

Sulu  is heeeeel lief – ze komt uit een nest van 6 puppies….
vlak na haar geboorte had ze haar rechterpootje gebroken.
Toen we haar voor het eerst zagen hinken , wisten we al direct dat ze bij ons hoorde……..
voor mij persoonlijk een hele troost; ben ik niet de enigste die mank loopt…hahahaha….

 

We zijn sinds gisteren stenen gaan verzamelen,
om de zijkanten van het pad aan de Bed & Breakfast er mee te sieren.

De kinderen zijn op dit moment met de stenen bezig…ik ga ze nu meehelpen…

 

Tot de volgende keer maar weer

Fijne week nog luitjes X

 

Liefs Rony 


Gepubliceerd op: 06-07-2021



Hallo lieve mensen,

Ik, mijn vrouw en onze 3 kinderen wonen al meer dan 10 jaar op West-Java Indonesie.
Veel kracht, energie, inzichten en spiritualiteit hebben we verkregen in deze tussentijd
en we leren nog elke dag. Vooral mijn ziel heeft nu zijn plek gevonden.

Je ziel is niet alleen je ware aard, het is je ware plaats in de natuur.

We zijn allemaal geboren om onze plaats in het ecosysteem
van het universum te bezetten, te dienen en te koesteren. …..
Maar tegenwoordig zijn we het bestaan gaan waarnemen
als iets om te consumeren en gebruiken,
in plaats van er echt in te zijn en te waarderen.

We behoren ook tot een spiritueel rijk, maar beperken ons meer aan een fysiek rijk……

Ik geloof in Krachtplaatsen – een plek (een zielenplaats)
waar we het meest in thuis voelen; een plaats die net zo veel
deel van hem uitmaakt als hij er deel van uitmaakt.

Door die plaats te vinden, vinden we ook ons ware zelf.

Inheemse culturen en sjamanen weten al duizenden jaren
dat er speciale plekken in de natuur zijn die een
heilige persoonlijke band met ons hebben.

Je hoeft hier niet altijd ver te zoeken of de wereld er voor af te reizen….

Er zijn ook door mensen gemaakte krachtplaatsen zoals
de Grote Piramides in Egypte of de tempel van Stonehenge.
Onze eerste ‘ontmoeting’ met een natuurlijk Krachtplaats
was vele jaren geleden in Frankrijk; in Charente-Maritime,
ongeveer dertig kilometer ten zuiden van Royan.

Tijdens onze vakantie reden we een beetje rond om het
gebied te verkennen en werden letterlijk aangetrokken
door deze mysterieuze plek…..
Hoe we daar aankwamen was al raadselachtig en
 ik herinner me nog dat de lucht een vreemde kleur had
en dat we allemaal slaperig in de auto waren….
op het moment dat ik aan de kant van de weg stopte om
even een dutje te doen….doemde het kasteel pal langs
de weg en stopten we voor de ingang !...
Een kasteel in het hart van het dorp, een parkeerplaats
 in het park en het bezoek begon : een oude grote hond
verwelkomde ons nog, maar raar genoeg was er
die dag geen enkel ander bezoeker !...

De wandeling begon in een prachtig park met
schaduwrijke paden en eeuwenoude bomen.
Het zou al het aangename doel zijn van een hete zomerdag……
Maar we bleven lopen op een mooi kronkelend pad totdat
een eerste wateroppervlak ons verraste door zijn
opaalachtige blauwe kleur…… De spiegel van de feeën,
de serene fonteinen zijn vele namen die bijdragen aan
de dromerige atmosfeer van de plaats…..en als de zon zich
 bij je voegde en het struikgewas verlichtte, was geluk
bijna perfect voelbaar. Het was alsof tijd hier niet bestaat
of dat je midden in een tijdstroom beland bent en tussen “ergens en nergens"

…..ik persoonlijk voelde me honderden jaren terug in de tijd geworpen …
het blauwe water was warm en kleverig, het midden van het
 blauwe meer was aanlokkelijk mooi, maar ik wil me
 niet volledig laten gaan in de magie….

Mijn vaderlijke instincten namen mijn emoties weer over
en ik richtte mijn focus op mijn kinderen ; onze zoon,Taffin,
was ergens aan het tekenen en Karine en de andere 2 kinderen
waren verspreid aan het wandelen.

Zonder na te denken ritste ik mijn gulp open en begon ik
tegen een eeuwenoude boom aan te urineren !...
ontegenzeggelijk brak DAT een zekere ban –
de magie verdween even en ik zag in de verte het half gotische,
half renaissancistische kasteel staan en werd herenigd met mijn gezin.
We liepen het bos uit, maar ik werd geplaagd door steken
dat aanvoelden alsof er een stel muggen me aan het prikken waren.

Bij onze auto aangekomen, zagen we plotseling Taffin zomaar
opduiken met zijn schetsblok- hij kon zich niet herinneren
waar hij precies al die tijd was geweest ….
Eigenlijk weten we tot op de dag van vandaag ook niet
hoe lang we daar waren geweest –er was totaal geen
besef van tijd die ganse dag……….
We reden het erf af en ik kreeg nog een steek aan mijn
linkerarm tijdens het sturen.

Het kasteel staat vermeld als een historisch monument en
de tuin tussen de "opmerkelijke tuinen",
maar wij weten dat deze mysterieuze plek een onbekend
 en ongekend krachtplek is, dat al eeuwen goed verscholen ligt.

Ooit komen we hier terug, naar deze plek…om vergiffenis
te vragen voor mijn onzedelijk gedrag – deze Krachtplek is
niet mijn zielenplaats, althans 10 jaar geleden voelde dat niet zo aan….
misschien bestemd voor een ander lid van ons gezin of misschien
een dag met een ongewoon en geweldige ervaring/aanvaring
met buitengewone machten.

Ik schrijf wekelijks dit soort verhalen/deze herinneringen op mijn blog,
zodat onze ervaringen verteld en bewaard blijven…
hoe gek en raar deze verhalen ook mogen zijn…

Hier op West-Java zijn de mystieke energiepulsen sterk aanwezig …
er zijn hier eeuwenoude krachtplekken verborgen, …..
Ik voel me innerlijk vrij hier op Java en er zijn plekken
hier die mijn innerlijke kracht opladen; ik krijg vreugde en rust
dat niet bepaald wordt door uiterlijke omstandigheden.

De kinderen vermaken zich met water ; ze maken elkaar eerst nat,
door een emmer water uit de put/bron te halen en vervolgens
over zichzelf te legen en spelen dan met de bal in de tuin…
totdat ze weer opdrogen of verhit raken door de stralende zon –
dan gaan ze elkaar weer nat maken…..
Ik zit dan op mijn stoeltje naar hen te kijken in de schaduw
en maak soms een fotootje van het schouwspel.

Ondertussen tokkelt Chisum, mijn oudste dochter, op haar gitaar
en staat meneer RT, een klusser, in een rustig en relaxed tempo
onze buitenmuren te verven…..hij is de laatste dagen al vroeg
in de morgen bij ons, zodat hij van de koelte van de ochtend
 kan profiteren…..want rond 10.00 uur neemt de hitte de overhand.
Dus als ik s ’morgensvroeg de kinderen naar school breng,
dan staat meneer RT al in de steigers. ……Mijn vrouw,Karine,
 komt met de koffie en samen genieten we van een stukje vrijheid.

Omdat het regenseizoen nog steeds tanende is, weten we dat het
in de middag weer gaat regenen. Klokslag 14;00 uur ,
als meneer RT weer teruggekeerd is naar zijn huisje,
stort het water met bakken neer naar beneden. ….
Ik denk dan op deze momenten altijd aan de zovele mensen
die onderaan de heuvels wonen en last hebben van het
overtollige water dat naar beneden plenst.

De meeste van hen zullen slapen in een natte huis en/of tijdens hevige stortbuien,
de hele nacht wakker moeten blijven om het water uit hun huizen te scheppen.

Wij kunnen gewoon de deuren sluiten en de televisie aan doen en
gezellig een familie-avond houden met chips en lekkernijen .

De verschillen zijn heel dichtbij kenbaar en voelbaar in Indonesië .

Het is wat je dagelijks hier meemaakt.
Armoede en rijkdom zijn zeer dicht met elkaar verweven.

Zo ongelofelijk mooi is het dan om de volgende ochtend te zien,
dat deze armste onder de armste, lachend bij elkaar zitten met een kop koffie.

Als ik dan de kinderen naar school breng, zie ik een echtgenoot
met een bord warme rijst op haar waranda en een oma die
in de zon haar kleinkind 'opwarmt' ….opa die van zijn rijstepap
aan het genieten is en giechelende kinderen die in hun
schooluniformen naar school huppelen.

Zo’n kampung ( arme woonwijk ) leeft dan weer op na zo’n nachtelijk natuurgeweld.

Alsof het de dood normaalste nacht was in hun leven.

DIT is Rijkdom..DIT is Innerlijke vrijheid.

 

Dit Besef brengt mij rust , het maakt ons tot een geheel.

 

Met hartelijke groeten,

 

Rony de Rozario


Gepubliceerd op: 27-06-2021


 

“Niet de dokter bellen,
ik wil vredig in slaap vallen.
Met jouw hand in de mijne”.

Hij vertelde haar over het verleden.
Hoe ze elkaar ontmoeten.
Over hun eerste kus.

Ze huilden niet, ze lachten.
ze hadden geen spijt, ze waren dankbaar.

Toen zei ze weer zacht:’Ik hou van je,
voor altijd”. Hij beantwoordde haar woorden,
gaf haar een zachte kus op het voorhoofd.
Ze sloot haar ogen en viel rustig in slaap
met zijn hand in de hare.

Liefde is wat telt, want een mens komt
op deze wereld met niets anders dan liefde
en verlaat het weer met niets anders dan liefde.


Mevrouw Ans.


Gepubliceerd op: 24-06-2021


 

Geluksmomentjes

Anieka zou meegaan, ze wist het zeker.
Maar toen we voor de deur stonden, durfde ze tóch niet.

Geen druk, geen paniek, geen dwang - het komt wel!

(Anieka is een beetje angstig door de mondkappen die
gedragen moeten worden in de winkels. Niek kijkt de mensen graag aan,
zegt ze dan gedag en lacht vervolgens vriendelijk.
Sinds we mondkapjes moeten dragen én kinderen
verboden waren in de supermarkten, vind ze het boodschappen-doen
niet meer zo leuk. Nu de kinderen weer wél mee naar binnen mogen,
neem ik elke keer een ander mee. Anieka wil zo graag,
maar puntje bij paaltje durft ze toch niet...
Het is niet erg: het meisje krijgt alle tijd om te
ontdooien en weer wat vertrouwen te krijgen.)

Corwin wou wél heel graag, dus hij mocht.
Trots liep hij naast me, week geen cm van mij en het wagentje.

"Gezellig he, mama?"

"Ja knul, dat vind ik ook. Ben heel blij dat je weer mee mag."

Ik pakte een pot chocolade en zette die in het wagentje.

"Mam?"

"Ja jongen...?"

"Ik hou van jou."

"Ah gossss, ik ook van jou."

Ik gaf hem een snelle zoen op zijn bol en we liepen weer verder.

Ik gooide drie verpakkingen spaghetti in het karretje.

"Mam, ik hou van jou!"

"Ach binkie, ik ook van jou."

Een kus op zijn bol en we liepen weer verder.

Er verdween het een en ander aan diepvries groentes in de kar,
afwasmiddel en een verpakking vissticks.

Bij dat laatste klonk het stemmetje naast me wederom;

"Mam, ik hou van jou."

"Kleine uitgekookte! Wat ben je toch een lekker ding: ik hou ook van jou."

Hij grinnikte wat en keek me aan met poppetjes in zijn ogen. Spook!

Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet van plan was appelmoes
te kopen en een zakje chips, maar die verdwenen toch écht mijn kar in....

Alles voor die vier kleine, lieve, ontroerende woordjes...


Anous Kievit


Gepubliceerd op: 24-06-2021



Om half acht gingen we al aan het werk.
30 Graden in het vooruitzicht,
we moesten dus echt vroeg van start.

De meiden deden hun werkjes, ze hielpen zelfs hun broertje
met zijn schoolwerk en de kleinste drol deed gezellig voor spek en bonen mee.

Af en toe liep ik naar beneden om te kijken hoe het ging
en als er hulp nodig was, liepen ze zelf efkens naar ons toe.

Om elf uur kwam de bakker voorbij.
De bakker is te vergelijken de srv-wagen van vroeger.

De beste knul heeft uiteraard stokbrood
(Fransen eten álles met brood, ze dopen het zelfs in de wijn en koffie),
maar hij heeft ook groentes, fruit, koek, snoepjes, worst en bloemetjes.

Wij kopen altijd twee stokbroden bij hem en hij geeft dan steevast
twee koffiebroodjes aan de kinderen.
Die koffiebroodjes worden verdeeld onder vier kinderen.
De vijfde houdt er niet zo van.

We aten wat stokbrood en dronken een paar bakken troost.
Ondertussen keken we samen het schoolwerk van de kinderen na.

Na de koffie mochten de oudste drie een stukje gaan wandelen
en de jongste twee gingen mee naar boven, waar de één languit
een filmpje ging kijken en de ander kwam gezellig bij ons tekenen.

We gingen door tot drie uur, toen werd het echt te warm boven.
En ja..., het huishouden zelf gaat ook gewoon nog door.
Cees pakte de stofzuiger, ik deed maar weer eens een handwasje en
ondertussen haalden de kinderen de droge was binnen,
die kon meteen de kast in gevouwen worden.

Na zoveel zelfstandigheid en hulp van de kinderen konden
we niet anders dan ze belonen.

Om het zwembad neer te zetten...,
daar was het veel te laat voor (en volgens mij is het kreng nog lek ook...),
maar voor een water-glijbaan was het nog niet te laat!

Na een kleine twee uur 'blauwe plekken verzamelen'
was het tijd om uit de zon te gaan.

"Nog allemaal vijf keer, daarna gaan we naar boven!"

"Nee, geen vijf keer. Ik wil nog zes keer!"

"Ok, geen vijf keer, maar vier keer dan!"

"Neeeeejjj, geen vier - vijf keer!"

"Nee joh, gewoon vier keer, dan gaan we naar binnen."

"Aaahhhh, mogen we alsjeblieft vijf keer??"

"Nou, vooruit! Omdat jullie zo lief zijn."

"Jeaahhh, we mogen nog vijf keer!!!!!!"


Anous Kievit


Gepubliceerd op: 11-06-2021



Wie een kuil graaft voor een ander....

"Mam, op de Canarische Eilanden groeien daar ananassen?"
"Kind, dat kan niemand je vertellen!
Want weet je?
Op de Canarische Eilanden wonen alleen kanaries."

"Kanaries?"
"Ja, vooral gele. Van die lieve, leuke dotjes."
"Jij denk zeker ook dat in Bangladesh iedereen bang is?"
"Is dat niet zo dan...?"
"En jij denk zeker ook dat in IJsland ijsjes aan de bomen groeien?"
"Ja..., dat denk ik inderdaad..."
"Jouw stamboom staat zeker in Fantasialand?"

Anous Kievit



Gepubliceerd op: 03-06-2021

 



De één krijgt vlechten, de ander staartjes.

Weer een ander wil een grote vlecht en de laatste wil een staart-vlecht.
Het mannetje werkt aardig tegen, hij wil niets, dus ook geen kam door zijn haar...


De zelf uitgezochte kleding is bij de één nét iets netter dan bij de ander.
Ik duik nog even mee de kast in om te zorgen dat ze allemaal goed gekleed zijn.
Al gaan we maar naar de supermarkt, ik wil gewoon dat ze er netjes uitzien.


Het is weer een hele zoektocht naar vijf complete paren. Wanneer ik denk alles te hebben,
laten er twee weten géén schoenen aan te doen, maar hun slippers.
Die slippers mogen ze zelf zoeken, dan doe ik de anderen hun schoenen vast aan.


Voor we de deur uit kunnen, allemaal nog even een natte lap over de toet.
Weg chocolade strepen, plakkende jam vlekken en wat andere vaagheden.


Drie dubbele hernia's later zitten ze alle vijf in de auto, vast gegespt en al.
Drie hebben hun knuffel meegenomen, een ander heeft een dino (met geluid! Hellup!!)
in zijn handen en de laatste heeft haar camera meegenomen.


Geen zin in strijd, ze mogen het meenemen, álleen wil ik de geluiden nìet horen!

We rijden. Tevreden kijk ik naar achteren. Drie knuffelende meisjes,
een grietje die de leukste kiekjes schiet en een jongentje die zelf de geluiden van zijn dino nadoet.


Poeh hé, het is me weer gelukt; allemaal netjes en fris, verzorgd en blij!

De zon schijnt in mijn gezicht. Ik klap het zonneklepje open en schrik me de vinkedinges!
Maaannnnnnnnn!!!!! Hoe mooi de kinderen hun haren zitten, zo slecht zit het mijne!
Helemaal vergeten een borstel door mijn hooizolder te halen!


Ik laat mijn hoofd hangen. Oh hemel!!!
Ook dát nog!!!!
Mijn shirt zit onder de vlekken en op mijn broek modderige hondenpoot afdrukken.
En mijn schoenen!!! Ik heb mijn vervallen teenslippers nog aan! Oh my....


Ik herpak me en stel mezelf enigszins gerust met de gedachte dat we alleen maar naar de supermarkt gaan....


Anous Kievit


Gepubliceerd op: 03-06-2021



Ze was vier jaar toen ze graag een springtouw wou hebben.

Ze wou een springtouw en zou dan wel even laten zien hoe het moest, want ze kende het wel!

Uiteraard kreeg ze een springtouw, een mooie roze die aansloot bij haar prinsessen-overtuiging.

We kwamen thuis, ze pakte het touw uit en nam het mee naar buiten.
Ze hield de twee handvatten vast alsof ze nooìt anders had gedaan.
Het springtouw lag netjes achter haar voetjes, de greepjes hield ze als een volleerd 'springer' naast zich.

"Hij doet het niet!!!!!!", riep ze boos! "Deze is kapot, hij doet het niet!!!!"
"Maar lieverd", proeste ik uit, "je moet natuurlijk wel draaien én zelf springen!"
"Nou..., nou..., dan hoef ik hem niet!!!", ze gooide het touw naast zich neer en
wou er niets meer van weten. Helemaal passend bij haar prinsessen-overtuiging.


We zijn vier jaar verder. Het springtouw kijkt ze nog steeds met een schuin oog aan.
Ergens wil ze nìets liever dan de sterren van de hemel springen,
maar ze zou het toch écht moeten leren. Dat leren is haar te veel gedoe, dus dan maar niet.


"Kom, laten we het samen proberen. Allebei een touw en allebei springen.
Kijk naar mij, dan lukt het écht wel! Wees niet bang, je leert het vanzelf wel."

Ze liep met me mee naar buiten - de eerste horde was genomen.

We stonden tegenover elkaar, allebei de greepjes in handen.

"Kijk, zo moet je hem vasthouden. Ja, je doet het goed. Nú draaien én springen.
Kijk, zò!" Ik draaide het touw en sprong er wonderbaarlijk elegant overheen.
Pjuuuwww..., mijn eer gered - ik kon het nog! Ze keek naar wat ik deed en
probeerde het voorzichtig. De eerste keer sprong ze te vroeg, de tweede keer te laat,
maar de derde keer sprong ze op tijd!

"Goed zeg! Zie je dat je het wél kan! En nu doordraaien en blijven springen."
Ze deed wat ik vroeg; ze bleef doordraaien, maar alleen de eerste sprong lukte.
"Ik geef het op!"
"Kom, niet zo snel. Het lukt je écht wel! Gewoon proberen!"
"Jij kan ook maar één keer, dus..."
"Maar één keer? Kom nou! Ik kan het wel dertig keer!"
"Écht niet!"
"Écht wel!"
"Echt niet! Écht niet!"
"Echwel! Echwel! Echwel!!!!!"
"Nou, laat zien dan!!"
Shit..., deze had ik aan kunnen zien komen...

En daar stond ik dan..., midden op de weg met m'n geleende springtouw.
Voor me vijf dreutels die uit waren op leedvermaak....
Nú was het moment, nú moest ik mijn grootspraak waarmaken.


De eerste poging ging niet al te florissant, maar ik kon er een mooie show van maken.
Ik deed alsof ik bijna viel, kon me nog net vastgrijpen aan de kleinste van het stel.
Luid gelach volgde, maar ook het harde oordeel;

"Zie je wel, je kan het écht helemaal nìet!!"

Weer ging ik in de houding staan, weer draaide ik en weer sprong ik fout...

"Whahaha, mama je bent een opschepper! Je kan het écht niet! Jij kan het zoals wij NIET!!!"
"Wacht even! Dit deed ik expres! Ik was vergeten een buiging te maken voordat ik begon.
Én ik mòet ook nog wat opwarmen! Even wachten! Nú ga ik het écht doen!"


Ik zag vertwijfeling op de toeten voor me. Een paar zaten met hun hoofd te schudden,
de anderen zaten me gewoon uit te lachen! Dit was mijn moment!
Ik zou die vijf kanariepietjes eens laten zien hoe het moet!

Eerst maakte ik een mooie buiging, toen slingerde ik het touw een paar keer
in de rondte aan de linkerkant van me, vervolgens aan de rechterkant.
Nu zaten ze álle vijf te lachen! Potver..., áls ik nog iets van respect zou willen, moest ik nú uitpakken!


Een diepe tuig adem, een geconcentreerde blik, ik voelde me gewoon weer het kleine meisje van zes;

Ik begon te draaien en te springen...
"Een, twee, drie, vier...", ik hoorde ze tellen - godzijdank, mijn eer gered!
Maar niet verslappen nu, doorgaan!


"Dertig, eenendertig, tweeëndertig, drieëndertig, vierendertig, vijfendertig!"
"Zo, nu vind ik het wel genoeg", zei ik met een rode kop, mijn buitenadem-zijn
wist ik goed te verbloemen door lekker arrogant te kijken.

"Ik dacht écht dat je het niet kon...
Kan jij het écht zo vaak?"

"Ja! Jullie moeder kan wel touwtje springen hoor! Morgen ga ik voor de vijftig keer!"
"Nee!!!! NÚ!"
"Nee, nu moet ik de was ophangen! Gaan jullie maar oefenen...,
je hebt nu gezien dat het écht niet moeilijk is."


Snel liep ik uit het zicht, om achter het muurtje uit te hijgen en weer op adem te komen.

"Zag je dat? Ze kan het écht!"
"Ja! Ze kan het wél! Ik ga oefenen!"
"Ik ook!"

Morgen.., morgen doe ik er vijftig... Al is het maar om die
kleine eigenwijsjes versteld te doen staan.


Morgen..., morgen.... Morgen ga ik het doen,
maar dan zorg ik wel dat ik een fles zuurstof heb klaarstaan...


Anous Kievit


Gepubliceerd op: 03-06-2021


 

Natuur

 

Als kleine ukkepuk lag ik in de zomer op mijn buik en vroeg me af waar al
die heen en weer lopende miertjes in de tuin bij mijn oma naar toe gingen.
Tijdens de wandelingen met mijn moeder plukte ik klaprozen en korenbloemen
en bleef staan om te kijken naar fluitende vogels en rondvliegende vlinders.
In de herfst verzamelde ik bruine en rode bladeren, kastanjes
en maakte daar allerlei kunstwerken van.

 

Toen ik ouder werd, ben ik Ranger geworden bij het Wereld Natuur Fonds om
mijn steentje bij t
e dragen aan het beschermen van bedreigde wilde dieren,
zoals de tijger en de olifant, maar ook hun leefgebied, kortom de natuur.

 

Tijdens de vele reizen, die ik samen met mijn moeder vooral naar
tropische gebieden heb gemaakt, genoot ik niet alleen van de mensen,
de muziek en het eten, maar ook van de rijkdom van de natuur.

De meest sterke connectie voelde ik met Suriname niet alleen vanwege de
mengelmoes van allerlei culturen, het heerlijke eten en de mooie muziek,
maar ook door de overweldigende kleurenpracht van de tropische bloemen,
het gefladder van vogels en vlinders
in allerlei kleurschakeringen,
het gezoem van bijen en andere dieren, die ik in Nederland alleen in de dierentuin zag.
Als ik bij het vallen van de avond op mijn balkon zat, luisterde ik geboeid naar de
afwisselende muziek van de krekels, het
ietwat chaotische kwaken van
allerlei soorten kikkers, dan weer
langzaam en zacht, dan weer snel en luid.

 

Deze kakafonie van geluiden verdiepte ook mijn inzicht dat wij mensen ons bij
het zingen van het eigen levensliedje op unieke manieren uiten met een eigen kleur,
net zoals de dieren. Maar het gaf mij nog meer inspiratie om me te verdiepen in het
effect van kleuren en hoe ik beelden die ik heb gezien en zie, indrukk
en, die ik heb
opgedaan en dagelijks opdoe, en de stemmingen die ik daarbij voel(de) zo duidelijk
mogelijk door middel van de magie van kleuren, kan toevertrouwen aan het doek.

 

De natuur is een wonder en een monument van het leven. Het leidt tot bewondering
en verwondering. Laten we ervoor zorgen en het iedere dag weer ontdekken,
ieder jaargetijde ervan genieten en inspiratie halen uit de adembenemende schoonheid
van alles dat groeit en bloeit en wat het ons geeft!

Evita

www.evita-art-music.com

Gepubliceerd op: 03-05-2021



Gepubliceerd op: 30-04-2021



Mevrouw Bea aan het woord…

Ik ben van huis uit opgegroeid met het geloof Hindoeïsme.
Ik was een jaar of 20 toen ik de liefde van mijn leven ontmoette.
Hij is Pakistaans en heeft het islamitische geloof.
Mijn familie had er moeite mee dat ik mij ging bekeren.
Maar ik was vastberaden om te kiezen voor mijn eigen levenspad.
Ik heb mijzelf bekeerd tot het islamitische geloof en ben
in het klein getrouwd met mijn man. Het gezin was compleet
nadat mijn man en ik twee kinderen (zonen) kregen.
Trouwen met mijn man is voor mij de beste keuze ooit geweest.
Hij liet mij in mijn waarde, stond achter mijn keuzes en
we leefde heel gelukkig samen met de kinderen.
Ik luisterde als mijn man de Heilige Koran ging reciteren.
Ik deed mee aan de Ramadan. En ik hou van koken.
Dus koken tijdens de Ramadan was altijd een feestje.
Hoe meer mensen kwamen eten, hoe blijer ik werd.
Mijn man is inmiddels overleden.
Maar de herinneringen aan hem koester ik nog elke dag.

Gepubliceerd op: 19-04-2021



Ikram aan het woord…

Bezig zijn met mijn geloof staat tijdens de Ramadan centraal.
Ramadan betekent voor mij saamhorigheid.
Ik besef mij tijdens de Ramadan nog meer hoe kostbaar het leven is.
En dat maakt dat ik dan extra tijd wil spenderen met mijn familie.
Ramadan is tevens ook een periode waarbij ik terug blik naar wat voor
goede dingen ik heb gedaan en wat ik kan gaan veranderen.
Ik denk na over hoe ik ben als persoon (zelfreflectie).
Je moet het zo zien dat je in de Ramadan naar jezelf mag kijken
‘in de spiegel’. Door ‘in de spiegel’ te kijken, reflecteer ik, hoe ik
het afgelopen jaar heb geleefd. Zo ga ik na of ik wel de juiste dingen doe.
Help ik wel genoeg de arme mensen, bid ik wel op tijd en ben ik
wel voldoende bezig met mijn geloof. Dat zijn vragen die ik meeneem als
ik bezig ben met zelfreflectie tijdens de Ramadan.

Ramadan vroeger en anno 2021 zit een groot verschil in.
Ik mis de tijden dat ik na de iftar met mijn familie naar de moskee ging.
En in de moskee kwamen we met zijn allen bij elkaar.
Toen we in de moskee gingen bidden stonden we voet-aan-voet naast
elkaar. Zo gingen we met zijn allen het gebed in. En nu is het 1,5 meter afstand
met een paar mensen in een ruimte. Dat vind ik heel jammer.
Samen eten met mijn familie tijdens de iftar, ga ik ook dit jaar missen.

Ik kan mij herinneren dat de Imaam in de moskee uit de Heilige Koran ging lezen.
Hij begon de eerste dag van de Ramadan met de Soera Al-Baqarah.
Soera Al-Baqarah is de langste Soera van de Heilige Koran.
Daar staat onder andere wat wel en niet mag tijdens de Ramadan.
Ik werk zelf in de zorg. Maar ik praat niet inhoudelijk over de goede daden die ik doe.
Als ik bijvoorbeeld geld geef aan de arme mensen, dan praat ik daar niet over.
Voor mij is het allerbelangrijkste om in stilte goede daden te verrichten.
Nog een week en dan begint de Ramadan. De mooiste tijd van het jaar!

Gepubliceerd op: 17-04-2021


 

Lees hier het verhaal van
mevrouw Bea.

Vroeger waren er geen mogelijkheden voor mij om naar school te gaan.
Maar ondanks ik niet naar school ben gegaan ben ik tot de dag van
vandaag heel trots op mijzelf.
Dit is mijn verhaal. In de jaren ’80 hadden mijn man en ik een baan.
Maar om meer geld te verdienen besloten we kleding te gaan verkopen.
We gingen groothandels langs en kochten daar kleding in.
We huurden een kraam op de zwarte markt van Beverwijk en daar verkochten we
elk weekend kleding en textiel. Kleding voor mannen, vrouwen en kinderen.
En textiel zoals handdoeken, beddengoed etc. De ene dag verkochten
we iets meer dan de andere dag. Mijn man en ik kregen een idee om te verplaatsen
van de zwarte markt van Beverwijk naar een winkel.
Met een zakenpartner hadden we plannen gemaakt en die werden uitgevoerd.
Naderhand werd mijn man plotseling ziek en overleed. De zakenpartner heeft met veel
sluwigheid alles afgepakt. En ik bleef achter met lege handen.

Ik leerde mijn tweede man kennen. Mijn kinderen waren nog klein.
Maar het verkopen van kleding begon opnieuw te kriebelen en er moest brood
op de plank komen. Van 500 gulden heb ik opnieuw kleding ingekocht.
Ik stopte ze in vuilniszakken en bond ze vast op de snelbinder van mijn fiets.
Zo ging ik deuren langs om kleding te verkopen.
Vervolgens huurde mijn man en ik een marktkraam voor 30 gulden.
Wanneer ik mijn kinderen naar school had gebracht, ging ik drie keer van huis naar de
markt en weer terug om de vuilniszakken met kleding naar de markt te brengen.
In die tijd waren de zomers zeer warm en de winters heel koud. In weer en wind ging
ik op de fiets naar de markt, daar de hele dag staan en dan weer naar huis.
Ik had toen geen oppas voor mijn twee kinderen. Dus mijn kinderen gingen met mij mee.
Ik weet nog dat ik onder een kledingrek een witte doek had opgehangen met een matras
van spons op de grond waar de kinderen konden slapen. We hadden later een
paar marktkramen erbij genomen. Daarna opende we onze eigen confectie ruimte.
Daar kochten andere ondernemers kleding bij ons in. Soms wilde ze 1000 stuks van een kledingstuk.
De collega ondernemers hadden vertrouwen in ons en wij in hun.
De klant is koning hield ik altijd in mijn achterhoofd. Ik ben altijd vriendelijk en geduldig gebleven
naar de klanten toe. We verdienden goed geld. Maar ondanks het succes, hebben we
ook zware tijden gekend. Het was zwaar om de hele dag op de markt te staan en dan nog de
zorg te hebben voor twee kinderen. Later kochten we een auto.
Maar jarenlang hebben we de fiets gebruikt als vervoermidel.

Mijn fiets is nog steeds mijn vervoersmiddel. Ik ben alleenstaand en doe veel op de fiets.
Ik heb alleen van twee dingen spijt en dat is dat ik mijn rijbewijs nooit heb kunnen halen
en geen computerles heb gevolgd.
Ondanks ik niet geschoold ben, heb ik jarenlang mijn eigen onderneming gehad.
Ik heb daarin diepe dalen gekend. Maar wat ik de mensen wil meegeven is dat vertrouwen
in jezelf zo belangrijk is. Geef niet op. Hou dat vuurtje aan en niet twijfelen aan jezelf.
Gewoon doen!

Als ik had gekeken naar wat ik niet heb dan zou ik blijven hangen.
Maar ik ben een slimme en krachtige vrouw, weliswaar zonder diploma,
maar dat heeft mij niet tegengehouden in mijn leven. Ik heb lang geleden
een naaimachine gekocht en ben zelf gaan leren naaien.
Zo maak ik keukenschorten voor een goede doel.
Dus geef niet op en haal alles uit je leven.

Gepubliceerd op: 07-04-2021




Verhaal van Renu.

Gisteren 7 Jan was het precies 13 jaar geleden dat mijn zusje ons verliet.
Gisterenmiddag kreeg ik een telefoontje met een speciaal en bijzonder verzoek
van een klant of ik een familielid wil opmaken die overleden is.
Een tijdje geleden vroeg een collega vriend of ik de visagie wilde verzorgen voor
mensen die het leven hebben gelaten. Toen was ik er nog niet klaar voor.

Gisteren toen ik gevraagd werd of ik het wilde doen,
hoefde ik niet na te denken en zei ik volmondig ja. Mijn roeping is daar.
Nu ben ik er klaar voor en ben ik ook beschikbaar voor het verzorgen van de
visagie/haar voor overledenen. Heel dankbaar werk.
Hiervoor heb ik een aparte kwasten set en make up.

Gepubliceerd op: 10-02-2021



Verhaal van een mode liefhebber.


Mijn hobby en ik,

Op jonge leeftijd zag ik dat mijn ouders kleding maakten voor andere mensen.
Mijn ouders hadden een kledingzaak. Ik vond het niet spannend om kleding te
maken en wilde het ook niet leren. Spelen met mijn vriendinnetjes vond ik veel leuker.
Wel moest ik op mijn 10e jaar leren strijken van mijn vader en moeder.
Daar ben ik nog steeds erg trots op en blij dat ik dat heb mogen leren van mijn ouders.
Pas toen ik op mijzelf woonde en later kinderen kreeg, dacht ik terug aan mijn jeugd.
Had ik van mijn ouders toch maar geleerd om kleding te maken.
Dan kon ik voor mijn kinderen ook pakjes, broeken, jurkjes en shirtjes maken. 

Ik ben op een dag naar de markt gegaan en stof en toebehoren gekocht om een jurkje
te maken voor mijzelf. Naaimachine had ik van mijn ouders gekregen toen ik uit huis ging.
Ik weet niet waar ik de gave vandaan had, maar ik kon zelf patroontjes tekenen en knippen.
Nooit geen kleding les gehad en nooit opgelet toen mijn ouders broeken, overhemden en jurkjes
knipten en naaide. Ik was verbaasd, dat ik alles kon naaien zonder aan iemand te vragen.
Ik ben naast mijn baan buitenshuis, kleding gaan maken voor andere mensen.
In de jaren 1980 waren er weinig confectie kleding te koop voor dikke, korte of slanke vrouwen.
Ik kreeg ook heel veel verzoeken van vrouwen om kleding te maken en zelfs Indiase kleding was
toen veel gevraagd. Ik kreeg het heel druk en vond het ook leuk om te doen.
Het was ook een hobby van mij geworden, dat deed ik ook met veel liefde en passie.
Ik ben zelfs een paar keer naar naai les geweest, omdat ik zelf naailes wilde gaan geven aan huisvrouwen.
Maar de lerares wilde na afloop dat ik even langer bleef. Ze wilde weten hoe ik mijn eigen kleding
maakte en patroon tekende. Nou, ik ben er gelijk mee gestopt want ik volgde les en niet zij.
Mijn droom om les te geven in een buurthuis ging over, maar heb wel voor veel dikke en
dunne vrouwen iets kunnen betekenen. En kleding in de juiste maat was ook veel duurder. 
Nu kan je overal en in alle maten (dik of dun) kleding kopen voor een prikkie!


Gepubliceerd op: 21-12-2020



Het verhaal van mevrouw Mildred (deel2).

Mijn oudste dochter trouwde op haar 18de levensjaar.
Ik was toen al gescheiden van haar vader, maar woonde nog in huis samen met die andere vrouw van mijn ex.
Ik had de meubels voor mijn dochters nieuwe huis voor mijn rekening genomen.
Mijn dochter en ik gingen zelf een 7-delige meubelset van hout maken.
De uitzet bestond uit een kledingkast, kaptafel, bed compleet met matras en 2 stuks kussens,
eettafel met 4 stoelen, salontafel met 1 zitbank,  3/2/1 compleet bankstel, trouwstoel,
2-delige dressoir en 1  vitrinekast. Ik had daar samen met het personeel van mijn bedrijf
twee weken de tijd voor. Ik had de boodschappen van mijn dochters 3-daagse huwelijk zelf bekostigd.
Op het huwelijksdag ging ik in de maro (maro betekent trouwkoepel) mijn dochter ‘weggeven’.
Mijn ex-man had mijn hand vastgepakt en gezegd dat ik uit de maro moest gaan.
Hij zei dat hij zijn dochter gaat weggeven samen met de vrouw waar hij nu mee samen in een relatie is.
En dat er geen plek was voor mij.
Dit was een afgang voor mij. Ik stond werkelijk waar met mond vol tanden terwijl iedereen (500 man)
mij stond aan te staren op dat moment. Niemand durfde wat te zeggen.
Dit was een zeer pijnlijke moment voor mij. Zij is tenslotte mijn dochter.
Men zei:’Hoe kan jou ex man jou dit nu aandoen’?.
Maar gelukkig was ik ondanks dit pijnlijke moment toch heel sterk. Ik heb geen ruzie gemaakt.
Maar heb wel echt flink gehuild,
Het was zo hard voor mij. Door pijnlijke dingen mee te maken in je leven, word je verhard.

Koken is mijn passie. Ik heb altijd van koken gehouden. Ik heb ook mijn kinderen leren koken.
Ik heb mijn kinderen geleerd om nooit afhankelijk te zijn. Leer zelf koken, dan kan je tenminste
zelf een maaltijd op tafel neerzetten. Je hoeft op die manier ook geen honger te lijden.
Ik kookte al vanaf mijn 9de levensjaar. Ik kon vrijwel alle Hindoestaanse en Surinaamse gerechten maken.
Ik maakte bijvoorbeeld op mijn 9de levensjaar al roti met kip.
Op mijn 12de levensjaar had ik op mijn eigen verjaardagsfeestje voor 25 man Javaanse nasi, bami, kip,
sambal, baka bana (gebakken banaan) en komkommer met rode uitjes op zuur gemaakt.
Ik had van een vriendin leren koken. Haar ouders hadden een restaurant.
Zo werd ik ook geinspireerd om verschillende gerechten uit te proberen.
Ik was heel trots dat ik al deze gerechten had gemaakt op mijn eigen verjaardagsfeestje.
Toen ik getrouwd was, kon ik al van alles koken. Maar waar ik getrouwd was, waren er twee oudjes
van wie ik ook andere gerechten heb leren koken. Ook authentieke veganistische gerechten.
Het was een hele presentatie voor mij om verschillende veganistische gerechten klaar te maken.

Naast koken is tuinieren ook een grote passie voor mij. Ik hou veel van bloemen en planten.
Ik voel mij helemaal ontspannen als ik bezig ben met planten, omspitten, zaaien, onkruid wieden etc.
Het is een heerlijke bezigheidstherapie.
Maar ook groenten verbouwen in eigen tuin. Lekker gezond en biologisch!


Gepubliceerd op: 21-12-2020





Q&A van mevrouw Angela.

Wat inspireert mij?
De natuur en de dieren daar geniet ik zo van. De vogels die vrolijk fluiten.
De eenden die kwaken. De zwanen die sierlijk bewegen in het water. 
En ik ben tegen dierenleed. Ik kom op voor dieren die leed worden aangedaan.
Ik geniet van mijn huisdieren, zonder ze kan ik niet leven.

Wat is mijn drijfveer?
Zorgen voor anderen in de drijfveer in mijn leven. Niet alleen voor mijn twee mooie
kinderen maar ook mensen die het verdienen. Ik doe dit graag met veel geduld en liefde.

Waar haal ik mijn kracht vandaan?
Uit mezelf, door positief te blijven. Elke dag weer alles eruit halen wat erin zit.
In iedereen iets moois zien en negatieve gevoelens overboord gooien.

Welke tegenslagen heb ik overwonnen en waar ben je nog mee bezig?
Scheiding, het verdriet wat mijn kinderen daardoor hadden.
Intens verdriet bij het overlijden van mijn beide ouders die ik vreselijk mis.
De verwerking daar ben ik nog steeds mee bezig.

Wat zou jij mensen willen meegeven die momenteel door een diep dal gaan.
Er is altijd een lichtpuntje ook al denk je dat er niemand voor je is.
Kijk in de spiegel en zeg tegen jezelf: ik ben een mooi mens, ik mag er zijn.
Doe leuke dingen en zoek ten allen tijde positiviteit op. Het leven is mooi en is het waard.
Mijn vader zei altijd: geniet van het leven want je bent langer dood dan dat je leeft.

Gepubliceerd op: 19-12-2020

                                                                                   



Verhaal van mevrouw A.

Ik ben een alleenstaande vrouw en ken veel eenzaamheid.
Ik heb bijna geen familie en kom ook heel weinig bij ze thuis.Ik heb een parttime job,
werk 4 halve dagen in de ochtend en in de middag ben ik vrij. 

Ik heb niet echt een hobby, kijk veel televisie en als ik mij verveel,
dan ga ik in het park lopen. Ik zie daar heel veel mensen met hun honden wandelen
en er is 1 vrouw die vaak met mij komt praten als ik op het bankje zit en haar hond
komt altijd aan mij snuffelen en naast mij staan. Ik kijk altijd uit naar onze ontmoeting,
ik word er vrolijk en blij van. Op een dag vertelde de vrouw dat ze ziek is en dat ze niet
langer meer voor haar hondje kan zorgen en ze haar hond naar het asiel moet brengen.
Ik ben thuis gekomen en moest steeds aan ons gesprek denken en een paar dagen voelde ik
mij ook niet lekker dus bleef ik ziek thuis. Daarna ging ik een paar keer naar het park maar
ik kwam de vrouw met het hondje niet tegen.

Zo gingen weken voorbij en op een avond zat ik naar een programma te kijken over het
honden dierenasiel bij mij in de buurt en ik moest aan dat ene hond denken in het park.
Ik besloot om een kijkje te gaan nemen bij de hondenasiel.

De volgende dag ging ik na mijn werk naar het dieren hondenasiel.
Ik heb mij aangemeld en kreeg een rondleiding van een medewerker.
Ze vertelde hoe de honden daar terecht komen en opgegeven moment ging ik bij een
hokje staan en het hondje begon te blaffen en te piepen en ik draaide mij om en het was
dezelfde hondje van het park. Ik was super blij om het hondje te zien en het hondje
had mij herkend. Ik heb besloten om het hondje mee te nemen naar huis.
Sindsdien is het mijn hondje en ik onafscheidelijk. Ik ken geen eenzaamheid meer,
ga naar mijn werk en ben zo weer thuis. Ik kan mijn hond niet meer lang missen! 

Bo zo heet mijn hond, is heel speciaal, omdat ze een beetje als mijn kind voelt.
Als ik een baaldag heb en ik kijk naar Bo dan moet ik weer lachen en ze maakt mij zo blij.

Gepubliceerd op: 15 december 2020



Verhaal van mevrouw L.
(geschreven door mevrouw R)

Dit verhaal verteld iets over mijn doorzettingsvermogen

Ik heb het heel moeilijk gehad in mijn leven, omdat ik nooit naar school ben geweest.
Ik kon niet lezen en schrijven. Mijn ouders vonden het niet fijn dat ik als een meisje naar school ging.
Mijn moeder is op jonge leeftijd gescheiden ik moest het huishouden runnen.
We waren met vele broers en ik alleen een dochter. Er leunde heel veel op mij.
Ik moest alles in en om het huis doen zoals koken, huishouden en zelf kleding maken voor mijn broers.
Zo ben ik zelf kleding gaan leren maken door een overhemd los te tornen en op stof vast te spelden
en dan te knippen en te naaien met de hand naaimachine.

 

Ik kon niet lezen en schrijven, wel kon ik de cijfers tot 100 herkennen.
Mensen dachten dat ik naar school ben gegaan. Ondanks ik niet geleerd was kon ik toch
mijn leven leiden als ik maar niks hoefde te schrijven en lezen.

Opgegeven moment heb ik mijn geboorteland verlaten en naar Nederland gekomen.
Voor mij was het heel erg wennen en vond het zelfs eng! Ik heb met angst geleefd!
Ik vond een baan, ging kleding maken voor een bedrijf en in de avonduren ging ik schoonmaken
en probeerde ik bijles lezen en schrijven te volgen. Ik ben niet verder gekomen want ik snapte
het niet en vond het heel moeilijk om op oudere leeftijd te leren. Maar ik heb de moed nooit verloren
en de hoop nooit opgegeven. Ik ben met de bus, tram en trein gaan reizen zonder dat ik de straatnamen kon lezen.
Ik begon de letters te herkennen en ging puzzels maken, zoals woordzoeker.
Ik kan zelfs nu namen en telefoonnummer noteren.


En nu de dag kan ik mij overal begeven met de trein, tram of bus,
durf te vragen en heb doorzettingsvermogen. Ik ben super trots op mijzelf dat ik op
niemand hoef te wachten en zelf alles kan ondernemen. 

 

Een trotse ik

Gepubliceerd op: 14 december 2020

 



Het verhaal van mevrouw Mildred (deel 1).

Mijn verhaal gaat over mijn leven in Suriname.
Ik ben geboren en opgegroeid in Suriname.
Mijn moeder heb ik nooit gekend. Dat had ik graag gewild,
maar helaas heeft het niet zo mogen zijn. Ik was 3 jaar toen ik van mijn tante
hoorde dat mijn moeder tijdens de bevalling van mijn broertje is overleden.
Zowel mijn moeder als mijn broertje zijn overleden en
ik bleef samen met mijn vader en mijn 3 zusjes achter.

Ik was nog een kind toen ik later hoorde dat ik nog 2 zussen en 1 broer had,
maar van een andere vader. Zij woonden bij mijn opa en oma thuis. Ver weg van ons.
Dus ik ben niet met ze opgegroeid. Toen ik 5 jaar oud was heeft mijn vader een andere
vrouw in huis gebracht. Onze stiefmoeder heeft ons verzorgd en grootgebracht.
Daarna heb ik nog 1 zusje en 3 broertjes erbij gekregen. Dus waren wij ineens een groot gezin.
Ik was het oudste kind in huis. En in de tijd waarin ik opgegroeide, kwam er veel
verantwoordelijkheden bij kijken als oudste van het gezin. Ik moest veel verantwoorden
en op mijn 7de levensjaar kreeg ik huishoudelijke taken om te doen.
Op mijn 9de levensjaar kon ik al rijst en groenten klaarmaken en op mijn 10de levensjaar
kreeg ik alle huishoudelijke taken op mijn bord. Dus dat betekende dat er weinig ruimte
was om te spelen. Ik stond vroeg op om te koken voor een ieder. Daarna ging ik naar school.
Als ik 5 minuten later thuis kwam, kreeg ik met een stok slaag op mijn handen en billen.
Dat is de opvoeding die ik kreeg van mijn stiefmoeder. Dat was heel pijnlijk voor mij.
Ook omdat ik mijn biologische moeder nooit heb gekend.

Op mijn 12de levensjaar was het tijd dat ik naar de hogere school in de stad ging.
Maar dat mocht ik helaas niet. Ik heb mijn school in Suriname tot de 3de klas van de Mulo afgemaakt.
En op mijn 14de levensjaar was ik al uitgehuwelijkt.
Ik kan mij nog goed herinneren hoe ongelukkig ik was. Mijn man was een rokkenjager.
Hij had vele vriendinnetjes buiten de deur. De dag dat ik getrouwd was, heb ik hem betrapt
met een andere vrouw in bed. Ik zag het, maar was niet jaloers.
Ik was zo jong, onervaren en gebrek aan bepaalde kennis dat ik niet eens besefte wat hij nou
in het bed deed met een andere vrouw.
Drie dagen na mijn huwelijk zag ik mijn vader en mijn familieleden weer.
Ik was zo blij om mijn vader te zien.
Het liefst wilde ik weer terug naar mijn ouderlijke huis.
In diezelfde nacht is mijn man via het raam de slaapkamer binnen gekomen.
Hij hield mij vast en ik schreeuwde zo hard als ik maar kon. De vrouw van mijn schoonbroer
kwam aangesneld en vroeg wat er was gebeurd. Ik zei:’Hij heeft mij vastgehouden’.
De volgende dag zei ik tegen mijn schoonmoeder dat mijn man mij pijn heeft gedaan in de nacht.
Ik zei tegen haar dat ik weg zou gaan en niet meer terug zou komen.
Ik was in de war en snapte niet wat er allemaal gebeurde. Ik voelde mij heel onveilig.
Ik was opgegroeid in de stad en na mijn huwelijk woonde ik in een dorp.
Ik had nog nooit in de modder gelopen. Waar ik woonde was alles bestraat.
Waar ik woonde na mijn huwelijk waren er in dat huis geen tafels en stoelen.
We zaten op een doek op de grond.

Het wennen was een regelrechte ramp voor mij.
Op een gegeven moment gingen wij het huis verbouwen.
Van een 2 kamer woning, bouwde we een 5 kamer woning.
Na de verbouwing kwamen er kinderen. Ik was een periode elk jaar in verwachting.
Nadat mijn derde kind was geboren, begonnen wij met het opbouwen van onze bedrijven.
Ik was in die tijd multi-miljonair. We verdienden samen goed geld.
Wij waren populair met onze bedrijven.
Ik was als enige vrouw in Suriname die machinehout bewerker was.
Daarna hadden we een las instructie, taxatie en een eigen busbedrijf.
Maar de stroom met vrouwen bleef maar op mijn man af komen.
Het ene schatje na het andere schatje had hij. Bijna al het verdiende geld ging
op aan de vrouwen die hij had. En op die manier ging het bergafwaarts met onze geluk.
Er kwamen op een gegeven moment vrouwen bij ons thuis om te vertellen
dat ze een kind van mijn man hadden. 1 van die vrouwen heeft 1 jaar met haar 3 kinderen
bij ons thuis gewoond. In die periode heb ik besloten om te gaan scheiden.
Voor mijn scheiding woog ik onderhand 103 kilo. 1 Jaar na mijn scheiding woog ik 72 kilo.
Ik kreeg na mijn scheiding weer contact met oude bekenden.
Één van die mensen stelde voor om bij een Nederlands bedrijf te gaan werken als machine bewerker.
Ik heb ‘ja’ gezegd en dat was het moment dat ik naar Nederland kwam.
Ik had mijn kinderen bij mijn ex-man achter gelaten. Doordat ik in Nederland aan het werk
kon en daardoor geld verdiende, heb ik mijn kinderen ook naar Nederland kunnen halen.
Met mijn salaris die ik in 3 maanden had verdiend, zijn mijn 4 kinderen naar Nederland gekomen.
Dit is het eerste verhaal van mijn van Suriname naar Nederland. Binnenkort deel 2.

Gepubliceerd op: 09-12-2020

 



Het verhaal van mevrouw Roos.

Ik had een fulltime, was getrouwd en moeder van 2 kinderen toen ik getroffen werd
door een beroerte en een gezichtsverlamming. Dit alles heeft plaatsgevonden in april 2002

 

Ik werd s’morgens wakker met een dikke wang aan de rechterkant, ik dacht dat het van slapen kwam.
Mijn rechterbeen en rechterarm waren ook een beetje gevoelloos. 
Een soort doof gevoel aan de rechterkant in het gezicht, arm en been, niet wetende
dat ik een beginnende beroerte en een gezichtsverlamming aan het krijgen was. 
Ik ging heel snel douchen, aankleden en alles klaarleggen voor de kids om naar school mee te nemen. 
Ik reed met de auto naar mijn werk, waar ik samen met een collega de receptie deed.
 Ik nam een slokje van mijn koffie, maar die ging niet in mond en ik knoeide, vervolgens nam
ik een 2e slokje en ik moest mijn arm vasthouden wat die ging niet meer naar mijn mond maa
r ging links van mijn mond. Ik kon mijn lippen niet meer op elkaar krijgen,
ik had een hele scheve hangende mond. Mijn collega zag opdat moment dat
mijn mond en oog was gaan hangen. Ook had ik problemen met spreken en begrijpen
van wat er werd gezegd. De woorden waren erg moeilijk om uit te spreken en ik sliste met mijn tong.
Kon niks meer vertellen, want halverwege de zin, wist ik niet meer wat ik aan het vertellen was. 
Plotseling merkte ik dat ik moeite had met lopen, net alsof je dronken was, verloor mijn evenwicht
en had ook last van duizeligheid en hevige hoofdpijn. Ik belde mijn huisarts op en legde het verhaal
uit wat er aan de hand was met mij. Ik mocht direct langskomen,
hij verwees mij direct naar het Clara Ziekenhuis. Ik kwam bij een Neuroloog terecht,
na foto’s en diverse onderzoeken, constateerde hij dat ik een beroerte en een
gezichtsverlamming had gekregen. Ik bleef bijna heel de dag in het ziekenhuis voor onderzoeken
en laat in de middag mocht ik pas naar huis. Ik kreeg bloedverdunners
voorgeschreven en oefeningen te doen bij de fysio.

 

Thuis aangekomen kon ik mij zelf niet meer in de spiegel aankijken, mijn gezicht zag er lelijk uit. 

Mijn zoon was bang voor mij, als ik ging praten of lachen, dan leek ik wel op een monster zei
hij en mijn dochter ging wel met mij praten maar ik mocht niet lachen. Ik kreeg zelfs geen steun 
van mijn partner en mijn schoonfamilie dacht dat ik toneel aan het spelen was! 
Mijn familie kreeg pas na 3 dagen te horen wat er met mij aan de hand was. 
Ik durfde niet meer te gaan slapen, de angst was dat je niet meer kan lopen of bewegen 
en blijvend invalide wordt, wat echt vreselijk is..! Want je hoofd maakt nu overuren,
je gaat over van alles nadenken en zo heb ik 3 dagen volgehouden tot ik niet meer
er tegen kon verzetten. Ik was zo moe en uitgeput dat ik heel veel heb geslapen.
 Ik ben na een weekje weer gaan werken. Ik zat niet meer aan de 
receptie met mijn lelijk gezicht maar in een aparte kamer aan de telefoon.
Ik voelde mij wel eenzaam in die periode. Ik kon het niet verkroppen dat ik zo was geworden.
Ik zou en moest weer normaal kunnen praten. Bij de fysio kreeg ik oefeningen
te doen waarmee ik mijn gezicht spieren kon trainen en mijn spraak kon herstellen. 
Ik ben gaan strijden met mijn gezichtsverlamming en ik gaf het niet op, soms lukte het niet.
De moed heb ik nooit opgegeven, want ergens in mijn hoofd wist ik dat het mij gaat lukken om te herstellen. 
Ik ben gaan strijden, door vol te houden en in mijzelf te geloven is het mij gelukt.

Eindelijk na 9 maanden kon ik weer mijn lippen op elkaar houden, normaal praten en lopen,
alleen bleef ik hoofdpijn houden.  De pijn is aan de rechterkant van mijn achterhoofd en
nog steeds heb ik zo nu en dan pijn.
Vergeetachtigheid heb ik nog steeds, soms ben ik iets aan het vertellen,
maar halverwege het verhaal weet ik niet meer waarover ik aan het vertellen was.
Daarom maak ik nu nog steeds woordpuzzel of Zweedse puzzel om zo mijn hersenen te blijven trainen.

 

Als zoiets in je leven gebeurd, dan ga je pas nadenken wat echt belangrijk is in je leven.
Ik ben dan ook anders gaan leven. Ik heb mijzelf op het 1e plek gezet,
want als ik mij goed voel dan kan ik ook mijn medemens helpen en voor ze klaarstaan.

 

Ik leef met het gebeuren in mijn achterhoofd, maar lig er niet wakker van………….!

                           
Gepubliceerd op: 08-12-2020