Om half acht gingen we al aan het werk.
30 Graden in het vooruitzicht,
we moesten dus echt vroeg van start.

De meiden deden hun werkjes, ze hielpen zelfs hun broertje
met zijn schoolwerk en de kleinste drol deed gezellig voor spek en bonen mee.

Af en toe liep ik naar beneden om te kijken hoe het ging
en als er hulp nodig was, liepen ze zelf efkens naar ons toe.

Om elf uur kwam de bakker voorbij.
De bakker is te vergelijken de srv-wagen van vroeger.

De beste knul heeft uiteraard stokbrood
(Fransen eten álles met brood, ze dopen het zelfs in de wijn en koffie),
maar hij heeft ook groentes, fruit, koek, snoepjes, worst en bloemetjes.

Wij kopen altijd twee stokbroden bij hem en hij geeft dan steevast
twee koffiebroodjes aan de kinderen.
Die koffiebroodjes worden verdeeld onder vier kinderen.
De vijfde houdt er niet zo van.

We aten wat stokbrood en dronken een paar bakken troost.
Ondertussen keken we samen het schoolwerk van de kinderen na.

Na de koffie mochten de oudste drie een stukje gaan wandelen
en de jongste twee gingen mee naar boven, waar de één languit
een filmpje ging kijken en de ander kwam gezellig bij ons tekenen.

We gingen door tot drie uur, toen werd het echt te warm boven.
En ja..., het huishouden zelf gaat ook gewoon nog door.
Cees pakte de stofzuiger, ik deed maar weer eens een handwasje en
ondertussen haalden de kinderen de droge was binnen,
die kon meteen de kast in gevouwen worden.

Na zoveel zelfstandigheid en hulp van de kinderen konden
we niet anders dan ze belonen.

Om het zwembad neer te zetten...,
daar was het veel te laat voor (en volgens mij is het kreng nog lek ook...),
maar voor een water-glijbaan was het nog niet te laat!

Na een kleine twee uur 'blauwe plekken verzamelen'
was het tijd om uit de zon te gaan.

"Nog allemaal vijf keer, daarna gaan we naar boven!"

"Nee, geen vijf keer. Ik wil nog zes keer!"

"Ok, geen vijf keer, maar vier keer dan!"

"Neeeeejjj, geen vier - vijf keer!"

"Nee joh, gewoon vier keer, dan gaan we naar binnen."

"Aaahhhh, mogen we alsjeblieft vijf keer??"

"Nou, vooruit! Omdat jullie zo lief zijn."

"Jeaahhh, we mogen nog vijf keer!!!!!!"


Anous Kievit


Gepubliceerd op: 11-06-2021



Wie een kuil graaft voor een ander....

"Mam, op de Canarische Eilanden groeien daar ananassen?"
"Kind, dat kan niemand je vertellen!
Want weet je?
Op de Canarische Eilanden wonen alleen kanaries."

"Kanaries?"
"Ja, vooral gele. Van die lieve, leuke dotjes."
"Jij denk zeker ook dat in Bangladesh iedereen bang is?"
"Is dat niet zo dan...?"
"En jij denk zeker ook dat in IJsland ijsjes aan de bomen groeien?"
"Ja..., dat denk ik inderdaad..."
"Jouw stamboom staat zeker in Fantasialand?"

Anous Kievit



Gepubliceerd op: 03-06-2021

 



De één krijgt vlechten, de ander staartjes.

Weer een ander wil een grote vlecht en de laatste wil een staart-vlecht.
Het mannetje werkt aardig tegen, hij wil niets, dus ook geen kam door zijn haar...


De zelf uitgezochte kleding is bij de één nét iets netter dan bij de ander.
Ik duik nog even mee de kast in om te zorgen dat ze allemaal goed gekleed zijn.
Al gaan we maar naar de supermarkt, ik wil gewoon dat ze er netjes uitzien.


Het is weer een hele zoektocht naar vijf complete paren. Wanneer ik denk alles te hebben,
laten er twee weten géén schoenen aan te doen, maar hun slippers.
Die slippers mogen ze zelf zoeken, dan doe ik de anderen hun schoenen vast aan.


Voor we de deur uit kunnen, allemaal nog even een natte lap over de toet.
Weg chocolade strepen, plakkende jam vlekken en wat andere vaagheden.


Drie dubbele hernia's later zitten ze alle vijf in de auto, vast gegespt en al.
Drie hebben hun knuffel meegenomen, een ander heeft een dino (met geluid! Hellup!!)
in zijn handen en de laatste heeft haar camera meegenomen.


Geen zin in strijd, ze mogen het meenemen, álleen wil ik de geluiden nìet horen!

We rijden. Tevreden kijk ik naar achteren. Drie knuffelende meisjes,
een grietje die de leukste kiekjes schiet en een jongentje die zelf de geluiden van zijn dino nadoet.


Poeh hé, het is me weer gelukt; allemaal netjes en fris, verzorgd en blij!

De zon schijnt in mijn gezicht. Ik klap het zonneklepje open en schrik me de vinkedinges!
Maaannnnnnnnn!!!!! Hoe mooi de kinderen hun haren zitten, zo slecht zit het mijne!
Helemaal vergeten een borstel door mijn hooizolder te halen!


Ik laat mijn hoofd hangen. Oh hemel!!!
Ook dát nog!!!!
Mijn shirt zit onder de vlekken en op mijn broek modderige hondenpoot afdrukken.
En mijn schoenen!!! Ik heb mijn vervallen teenslippers nog aan! Oh my....


Ik herpak me en stel mezelf enigszins gerust met de gedachte dat we alleen maar naar de supermarkt gaan....


Anous Kievit


Gepubliceerd op: 03-06-2021



Ze was vier jaar toen ze graag een springtouw wou hebben.

Ze wou een springtouw en zou dan wel even laten zien hoe het moest, want ze kende het wel!

Uiteraard kreeg ze een springtouw, een mooie roze die aansloot bij haar prinsessen-overtuiging.

We kwamen thuis, ze pakte het touw uit en nam het mee naar buiten.
Ze hield de twee handvatten vast alsof ze nooìt anders had gedaan.
Het springtouw lag netjes achter haar voetjes, de greepjes hield ze als een volleerd 'springer' naast zich.

"Hij doet het niet!!!!!!", riep ze boos! "Deze is kapot, hij doet het niet!!!!"
"Maar lieverd", proeste ik uit, "je moet natuurlijk wel draaien én zelf springen!"
"Nou..., nou..., dan hoef ik hem niet!!!", ze gooide het touw naast zich neer en
wou er niets meer van weten. Helemaal passend bij haar prinsessen-overtuiging.


We zijn vier jaar verder. Het springtouw kijkt ze nog steeds met een schuin oog aan.
Ergens wil ze nìets liever dan de sterren van de hemel springen,
maar ze zou het toch écht moeten leren. Dat leren is haar te veel gedoe, dus dan maar niet.


"Kom, laten we het samen proberen. Allebei een touw en allebei springen.
Kijk naar mij, dan lukt het écht wel! Wees niet bang, je leert het vanzelf wel."

Ze liep met me mee naar buiten - de eerste horde was genomen.

We stonden tegenover elkaar, allebei de greepjes in handen.

"Kijk, zo moet je hem vasthouden. Ja, je doet het goed. Nú draaien én springen.
Kijk, zò!" Ik draaide het touw en sprong er wonderbaarlijk elegant overheen.
Pjuuuwww..., mijn eer gered - ik kon het nog! Ze keek naar wat ik deed en
probeerde het voorzichtig. De eerste keer sprong ze te vroeg, de tweede keer te laat,
maar de derde keer sprong ze op tijd!

"Goed zeg! Zie je dat je het wél kan! En nu doordraaien en blijven springen."
Ze deed wat ik vroeg; ze bleef doordraaien, maar alleen de eerste sprong lukte.
"Ik geef het op!"
"Kom, niet zo snel. Het lukt je écht wel! Gewoon proberen!"
"Jij kan ook maar één keer, dus..."
"Maar één keer? Kom nou! Ik kan het wel dertig keer!"
"Écht niet!"
"Écht wel!"
"Echt niet! Écht niet!"
"Echwel! Echwel! Echwel!!!!!"
"Nou, laat zien dan!!"
Shit..., deze had ik aan kunnen zien komen...

En daar stond ik dan..., midden op de weg met m'n geleende springtouw.
Voor me vijf dreutels die uit waren op leedvermaak....
Nú was het moment, nú moest ik mijn grootspraak waarmaken.


De eerste poging ging niet al te florissant, maar ik kon er een mooie show van maken.
Ik deed alsof ik bijna viel, kon me nog net vastgrijpen aan de kleinste van het stel.
Luid gelach volgde, maar ook het harde oordeel;

"Zie je wel, je kan het écht helemaal nìet!!"

Weer ging ik in de houding staan, weer draaide ik en weer sprong ik fout...

"Whahaha, mama je bent een opschepper! Je kan het écht niet! Jij kan het zoals wij NIET!!!"
"Wacht even! Dit deed ik expres! Ik was vergeten een buiging te maken voordat ik begon.
Én ik mòet ook nog wat opwarmen! Even wachten! Nú ga ik het écht doen!"


Ik zag vertwijfeling op de toeten voor me. Een paar zaten met hun hoofd te schudden,
de anderen zaten me gewoon uit te lachen! Dit was mijn moment!
Ik zou die vijf kanariepietjes eens laten zien hoe het moet!

Eerst maakte ik een mooie buiging, toen slingerde ik het touw een paar keer
in de rondte aan de linkerkant van me, vervolgens aan de rechterkant.
Nu zaten ze álle vijf te lachen! Potver..., áls ik nog iets van respect zou willen, moest ik nú uitpakken!


Een diepe tuig adem, een geconcentreerde blik, ik voelde me gewoon weer het kleine meisje van zes;

Ik begon te draaien en te springen...
"Een, twee, drie, vier...", ik hoorde ze tellen - godzijdank, mijn eer gered!
Maar niet verslappen nu, doorgaan!


"Dertig, eenendertig, tweeëndertig, drieëndertig, vierendertig, vijfendertig!"
"Zo, nu vind ik het wel genoeg", zei ik met een rode kop, mijn buitenadem-zijn
wist ik goed te verbloemen door lekker arrogant te kijken.

"Ik dacht écht dat je het niet kon...
Kan jij het écht zo vaak?"

"Ja! Jullie moeder kan wel touwtje springen hoor! Morgen ga ik voor de vijftig keer!"
"Nee!!!! NÚ!"
"Nee, nu moet ik de was ophangen! Gaan jullie maar oefenen...,
je hebt nu gezien dat het écht niet moeilijk is."


Snel liep ik uit het zicht, om achter het muurtje uit te hijgen en weer op adem te komen.

"Zag je dat? Ze kan het écht!"
"Ja! Ze kan het wél! Ik ga oefenen!"
"Ik ook!"

Morgen.., morgen doe ik er vijftig... Al is het maar om die
kleine eigenwijsjes versteld te doen staan.


Morgen..., morgen.... Morgen ga ik het doen,
maar dan zorg ik wel dat ik een fles zuurstof heb klaarstaan...


Anous Kievit


Gepubliceerd op: 03-06-2021


 

Lees hier het verhaal van Hanane...

'Wanneer jij weet waar jouw valkuilen zitten,
dan zal jouw innerlijke kracht alleen maar toenemen'

Tientallen kilo's zwaarder en de confrontatie niet aandurven.
Ik wilde mezelf niet zien. Ik wilde niet zien hoe ik mezelf verwaarloosd had.
Spiegels waren mijn grootste vijand. Het was voor mij te moeilijk om onder
ogen te komen waar mijn ongezonde gewoonten toe hebben geleid.
Ik sloot liever mijn ogen en stopte het gevoel van teleurstelling in mezelf weg.
Ergens diep in me had ik geen vertrouwen in mezelf, dat ik er iets aan kon veranderen.
Ik legde me neer bij de situatie en bleef mijn ongezonde gewoonten voortzetten
tot ik uiteindelijk helemaal in een dip terechtkwam. Voor de buitenwereld een vrolijke meid,
maar van binnenuit zit ik in strijd met mezelf en tegen mezelf. Mijn eigen gedachten waren mijn vijand.

Nadat ik in een dip terechtkwam en mijn dagen futloos doorbracht
wist ik dat ik mijn dagen niet meer zo wilde doorbrengen.
De tijd is veel te kostbaar en het leven is veel te kort om te blijven hangen in een dip.
Dit was het moment waarbij ik de afspraak maakte om aan mezelf te werken.
Het maakte mij niet uit wanneer ik mijn doel zou behalen.
Mijn focus was gericht op het werken aan mezelf. Zolang het proces in gang is gezet,
is er niets anders wat je kan doen dan ervan genieten en de tijd zijn werk laten doen.
Ik heb mijn momenten gehad waarin ik hard ben gevallen,
maar ik zorgde ervoor dat ik sterker opstond en mezelf nog beter leerde kennen.
Wanneer jij weet waar jouw valkuilen zitten, dan zal jouw innerlijke kracht alleen maar toenemen.

Na mijn 'avontuur' ben ik begonnen met het geven van personal (duo)
trainingen aan dames op het gebied van kickboksen en bootcamp.
Ik wil de dames motiveren net zoals ik zelf gemotiveerd had willen worden.
Wil jij ook graag gepusht worden om tot een betere versie van jezelf te komen?
Je mag mij een bericht sturen.


Ga voor meer informatie en het sturen van een bericht naar:
www.instagram.nl/hananecoaching


Dank je wel voor het lezen van mijn verhaal en wellicht tot ziens.


Hartelijke groet,


Hanane


Gepubliceerd op: 21-05-2021


 

Natuur

 

Als kleine ukkepuk lag ik in de zomer op mijn buik en vroeg me af waar al
die heen en weer lopende miertjes in de tuin bij mijn oma naar toe gingen.
Tijdens de wandelingen met mijn moeder plukte ik klaprozen en korenbloemen
en bleef staan om te kijken naar fluitende vogels en rondvliegende vlinders.
In de herfst verzamelde ik bruine en rode bladeren, kastanjes
en maakte daar allerlei kunstwerken van.

 

Toen ik ouder werd, ben ik Ranger geworden bij het Wereld Natuur Fonds om
mijn steentje bij t
e dragen aan het beschermen van bedreigde wilde dieren,
zoals de tijger en de olifant, maar ook hun leefgebied, kortom de natuur.

 

Tijdens de vele reizen, die ik samen met mijn moeder vooral naar
tropische gebieden heb gemaakt, genoot ik niet alleen van de mensen,
de muziek en het eten, maar ook van de rijkdom van de natuur.

De meest sterke connectie voelde ik met Suriname niet alleen vanwege de
mengelmoes van allerlei culturen, het heerlijke eten en de mooie muziek,
maar ook door de overweldigende kleurenpracht van de tropische bloemen,
het gefladder van vogels en vlinders
in allerlei kleurschakeringen,
het gezoem van bijen en andere dieren, die ik in Nederland alleen in de dierentuin zag.
Als ik bij het vallen van de avond op mijn balkon zat, luisterde ik geboeid naar de
afwisselende muziek van de krekels, het
ietwat chaotische kwaken van
allerlei soorten kikkers, dan weer
langzaam en zacht, dan weer snel en luid.

 

Deze kakafonie van geluiden verdiepte ook mijn inzicht dat wij mensen ons bij
het zingen van het eigen levensliedje op unieke manieren uiten met een eigen kleur,
net zoals de dieren. Maar het gaf mij nog meer inspiratie om me te verdiepen in het
effect van kleuren en hoe ik beelden die ik heb gezien en zie, indrukk
en, die ik heb
opgedaan en dagelijks opdoe, en de stemmingen die ik daarbij voel(de) zo duidelijk
mogelijk door middel van de magie van kleuren, kan toevertrouwen aan het doek.

 

De natuur is een wonder en een monument van het leven. Het leidt tot bewondering
en verwondering. Laten we ervoor zorgen en het iedere dag weer ontdekken,
ieder jaargetijde ervan genieten en inspiratie halen uit de adembenemende schoonheid
van alles dat groeit en bloeit en wat het ons geeft!

Evita

www.evita-art-music.com

Gepubliceerd op: 03-05-2021



Gepubliceerd op: 30-04-2021



Mevrouw Bea aan het woord…

Ik ben van huis uit opgegroeid met het geloof Hindoeïsme.
Ik was een jaar of 20 toen ik de liefde van mijn leven ontmoette.
Hij is Pakistaans en heeft het islamitische geloof.
Mijn familie had er moeite mee dat ik mij ging bekeren.
Maar ik was vastberaden om te kiezen voor mijn eigen levenspad.
Ik heb mijzelf bekeerd tot het islamitische geloof en ben
in het klein getrouwd met mijn man. Het gezin was compleet
nadat mijn man en ik twee kinderen (zonen) kregen.
Trouwen met mijn man is voor mij de beste keuze ooit geweest.
Hij liet mij in mijn waarde, stond achter mijn keuzes en
we leefde heel gelukkig samen met de kinderen.
Ik luisterde als mijn man de Heilige Koran ging reciteren.
Ik deed mee aan de Ramadan. En ik hou van koken.
Dus koken tijdens de Ramadan was altijd een feestje.
Hoe meer mensen kwamen eten, hoe blijer ik werd.
Mijn man is inmiddels overleden.
Maar de herinneringen aan hem koester ik nog elke dag.

Gepubliceerd op: 19-04-2021



Ikram aan het woord…

Bezig zijn met mijn geloof staat tijdens de Ramadan centraal.
Ramadan betekent voor mij saamhorigheid.
Ik besef mij tijdens de Ramadan nog meer hoe kostbaar het leven is.
En dat maakt dat ik dan extra tijd wil spenderen met mijn familie.
Ramadan is tevens ook een periode waarbij ik terug blik naar wat voor
goede dingen ik heb gedaan en wat ik kan gaan veranderen.
Ik denk na over hoe ik ben als persoon (zelfreflectie).
Je moet het zo zien dat je in de Ramadan naar jezelf mag kijken
‘in de spiegel’. Door ‘in de spiegel’ te kijken, reflecteer ik, hoe ik
het afgelopen jaar heb geleefd. Zo ga ik na of ik wel de juiste dingen doe.
Help ik wel genoeg de arme mensen, bid ik wel op tijd en ben ik
wel voldoende bezig met mijn geloof. Dat zijn vragen die ik meeneem als
ik bezig ben met zelfreflectie tijdens de Ramadan.

Ramadan vroeger en anno 2021 zit een groot verschil in.
Ik mis de tijden dat ik na de iftar met mijn familie naar de moskee ging.
En in de moskee kwamen we met zijn allen bij elkaar.
Toen we in de moskee gingen bidden stonden we voet-aan-voet naast
elkaar. Zo gingen we met zijn allen het gebed in. En nu is het 1,5 meter afstand
met een paar mensen in een ruimte. Dat vind ik heel jammer.
Samen eten met mijn familie tijdens de iftar, ga ik ook dit jaar missen.

Ik kan mij herinneren dat de Imaam in de moskee uit de Heilige Koran ging lezen.
Hij begon de eerste dag van de Ramadan met de Soera Al-Baqarah.
Soera Al-Baqarah is de langste Soera van de Heilige Koran.
Daar staat onder andere wat wel en niet mag tijdens de Ramadan.
Ik werk zelf in de zorg. Maar ik praat niet inhoudelijk over de goede daden die ik doe.
Als ik bijvoorbeeld geld geef aan de arme mensen, dan praat ik daar niet over.
Voor mij is het allerbelangrijkste om in stilte goede daden te verrichten.
Nog een week en dan begint de Ramadan. De mooiste tijd van het jaar!

Gepubliceerd op: 17-04-2021


 

Lees hier het verhaal van
mevrouw Bea.

Vroeger waren er geen mogelijkheden voor mij om naar school te gaan.
Maar ondanks ik niet naar school ben gegaan ben ik tot de dag van
vandaag heel trots op mijzelf.
Dit is mijn verhaal. In de jaren ’80 hadden mijn man en ik een baan.
Maar om meer geld te verdienen besloten we kleding te gaan verkopen.
We gingen groothandels langs en kochten daar kleding in.
We huurden een kraam op de zwarte markt van Beverwijk en daar verkochten we
elk weekend kleding en textiel. Kleding voor mannen, vrouwen en kinderen.
En textiel zoals handdoeken, beddengoed etc. De ene dag verkochten
we iets meer dan de andere dag. Mijn man en ik kregen een idee om te verplaatsen
van de zwarte markt van Beverwijk naar een winkel.
Met een zakenpartner hadden we plannen gemaakt en die werden uitgevoerd.
Naderhand werd mijn man plotseling ziek en overleed. De zakenpartner heeft met veel
sluwigheid alles afgepakt. En ik bleef achter met lege handen.

Ik leerde mijn tweede man kennen. Mijn kinderen waren nog klein.
Maar het verkopen van kleding begon opnieuw te kriebelen en er moest brood
op de plank komen. Van 500 gulden heb ik opnieuw kleding ingekocht.
Ik stopte ze in vuilniszakken en bond ze vast op de snelbinder van mijn fiets.
Zo ging ik deuren langs om kleding te verkopen.
Vervolgens huurde mijn man en ik een marktkraam voor 30 gulden.
Wanneer ik mijn kinderen naar school had gebracht, ging ik drie keer van huis naar de
markt en weer terug om de vuilniszakken met kleding naar de markt te brengen.
In die tijd waren de zomers zeer warm en de winters heel koud. In weer en wind ging
ik op de fiets naar de markt, daar de hele dag staan en dan weer naar huis.
Ik had toen geen oppas voor mijn twee kinderen. Dus mijn kinderen gingen met mij mee.
Ik weet nog dat ik onder een kledingrek een witte doek had opgehangen met een matras
van spons op de grond waar de kinderen konden slapen. We hadden later een
paar marktkramen erbij genomen. Daarna opende we onze eigen confectie ruimte.
Daar kochten andere ondernemers kleding bij ons in. Soms wilde ze 1000 stuks van een kledingstuk.
De collega ondernemers hadden vertrouwen in ons en wij in hun.
De klant is koning hield ik altijd in mijn achterhoofd. Ik ben altijd vriendelijk en geduldig gebleven
naar de klanten toe. We verdienden goed geld. Maar ondanks het succes, hebben we
ook zware tijden gekend. Het was zwaar om de hele dag op de markt te staan en dan nog de
zorg te hebben voor twee kinderen. Later kochten we een auto.
Maar jarenlang hebben we de fiets gebruikt als vervoermidel.

Mijn fiets is nog steeds mijn vervoersmiddel. Ik ben alleenstaand en doe veel op de fiets.
Ik heb alleen van twee dingen spijt en dat is dat ik mijn rijbewijs nooit heb kunnen halen
en geen computerles heb gevolgd.
Ondanks ik niet geschoold ben, heb ik jarenlang mijn eigen onderneming gehad.
Ik heb daarin diepe dalen gekend. Maar wat ik de mensen wil meegeven is dat vertrouwen
in jezelf zo belangrijk is. Geef niet op. Hou dat vuurtje aan en niet twijfelen aan jezelf.
Gewoon doen!

Als ik had gekeken naar wat ik niet heb dan zou ik blijven hangen.
Maar ik ben een slimme en krachtige vrouw, weliswaar zonder diploma,
maar dat heeft mij niet tegengehouden in mijn leven. Ik heb lang geleden
een naaimachine gekocht en ben zelf gaan leren naaien.
Zo maak ik keukenschorten voor een goede doel.
Dus geef niet op en haal alles uit je leven.

Gepubliceerd op: 07-04-2021




Verhaal van Renu.

Gisteren 7 Jan was het precies 13 jaar geleden dat mijn zusje ons verliet.
Gisterenmiddag kreeg ik een telefoontje met een speciaal en bijzonder verzoek
van een klant of ik een familielid wil opmaken die overleden is.
Een tijdje geleden vroeg een collega vriend of ik de visagie wilde verzorgen voor
mensen die het leven hebben gelaten. Toen was ik er nog niet klaar voor.

Gisteren toen ik gevraagd werd of ik het wilde doen,
hoefde ik niet na te denken en zei ik volmondig ja. Mijn roeping is daar.
Nu ben ik er klaar voor en ben ik ook beschikbaar voor het verzorgen van de
visagie/haar voor overledenen. Heel dankbaar werk.
Hiervoor heb ik een aparte kwasten set en make up.

Gepubliceerd op: 10-02-2021



Verhaal van een mode liefhebber.


Mijn hobby en ik,

Op jonge leeftijd zag ik dat mijn ouders kleding maakten voor andere mensen.
Mijn ouders hadden een kledingzaak. Ik vond het niet spannend om kleding te
maken en wilde het ook niet leren. Spelen met mijn vriendinnetjes vond ik veel leuker.
Wel moest ik op mijn 10e jaar leren strijken van mijn vader en moeder.
Daar ben ik nog steeds erg trots op en blij dat ik dat heb mogen leren van mijn ouders.
Pas toen ik op mijzelf woonde en later kinderen kreeg, dacht ik terug aan mijn jeugd.
Had ik van mijn ouders toch maar geleerd om kleding te maken.
Dan kon ik voor mijn kinderen ook pakjes, broeken, jurkjes en shirtjes maken. 

Ik ben op een dag naar de markt gegaan en stof en toebehoren gekocht om een jurkje
te maken voor mijzelf. Naaimachine had ik van mijn ouders gekregen toen ik uit huis ging.
Ik weet niet waar ik de gave vandaan had, maar ik kon zelf patroontjes tekenen en knippen.
Nooit geen kleding les gehad en nooit opgelet toen mijn ouders broeken, overhemden en jurkjes
knipten en naaide. Ik was verbaasd, dat ik alles kon naaien zonder aan iemand te vragen.
Ik ben naast mijn baan buitenshuis, kleding gaan maken voor andere mensen.
In de jaren 1980 waren er weinig confectie kleding te koop voor dikke, korte of slanke vrouwen.
Ik kreeg ook heel veel verzoeken van vrouwen om kleding te maken en zelfs Indiase kleding was
toen veel gevraagd. Ik kreeg het heel druk en vond het ook leuk om te doen.
Het was ook een hobby van mij geworden, dat deed ik ook met veel liefde en passie.
Ik ben zelfs een paar keer naar naai les geweest, omdat ik zelf naailes wilde gaan geven aan huisvrouwen.
Maar de lerares wilde na afloop dat ik even langer bleef. Ze wilde weten hoe ik mijn eigen kleding
maakte en patroon tekende. Nou, ik ben er gelijk mee gestopt want ik volgde les en niet zij.
Mijn droom om les te geven in een buurthuis ging over, maar heb wel voor veel dikke en
dunne vrouwen iets kunnen betekenen. En kleding in de juiste maat was ook veel duurder. 
Nu kan je overal en in alle maten (dik of dun) kleding kopen voor een prikkie!


Gepubliceerd op: 21-12-2020



Verhaal van mevrouw Mildred (deel2).

 

Mijn dochters trouwerij

 

Toen ik mijn 1ste dochter moest laten trouwen op haar 18e jaar was ik al gescheiden,
maar woonde nog thuis samen met die andere vrouw van mijn ex .....in mijn eigen huis ...
met mijn ex man .... Ik moest alleen Meubel uitzet voor haar trouwerij maken regelen.
Mijn Dochter en ik gingen zelf  maken en het was een 7-delige uitzet op mijn eigen kosten ook nog.
De uitzet bestond uit 1 kledingkast, 1 kaptafel, 1 bed compleet met matras en 2 stuks kussens,
1 eettafel met  4 stoelen en 1 tafel met 1 zitbank,  3/2/1 compleet bankstel, 1 trouwstoel  en een 2-delige 
Dresswaar en 1 Vitrinekast en dat allemaal moest ik binnen 2 weken klaarmaken.
Ik heb echt mijn best gedaan samen met de personeel wat ik had en hij had mij beloofd dat ik met alles mee mocht doen. 

De dag dat het trouwerij was moest ik ook de boodschappen voor een 3 daagse trouwerij.
Alles ook zelf bekostigen en dat had ik ook voor elkaar gekregen en op de Trouwdag moest je
toch in de MARO (maro betekent huwelijkskoepel) je kind weggeven.
Mijn EX man mijn hand vastgepakt en zei nu moet je weg gaan uit de Maro,
want ik ga met de andere vrouw (zijn vriendin) mijn dochter weggeven echt waar, ik keek
en stond met mond vol tanden. Iedereen zat naar mij te kijken en kon niets meer zeggen.
Weetje hoe hard het voor mij was en dit kwam hard aan. Ik had zeker bijna meer dan
500 mensen op de trouwerij gekregen en een ieder die stonden zo naar mij te kijken.
Ze zeiden hoe kan je man jou dat doen. Dit heb ik ook meegekregen en meegemaakt. 

Maar gelukkig was ik zo sterk. Heb geen ruzie gemaakt. Maar heb echt flink gehuild,
het was zo hard voor mij. Maar daarom zeg ik, door dingen mee te maken in je leven
word je heel hard en zo ben ik ook hard van geworden ......dit was het stuk van mijn dochters Trouwerij.

Koken is mijn hobby, hebt altijd van koken gehouden en zo heb ik mij kinderen ook geleerd.

Dat je nooit afhankelijk moet zijn, dat iemand voor jou gaat koken als je zelf kan koken
en ga je nooit honger lijden.  Zo heb ik ook van kleins af geleerd, om te koken toen ik 9 jaar was,
kon ik al bijna alles koken. Zelf roti met Kerrie kip kon ik al klaar maken.
Koken en tuinieren is mijn passie. Op mijn 12e jaar had ik zelf op mijn eigen verjaardagsfeestje
gekookt bijna voor 25 mensen en dat was echt JAVAANSE Nasie, Bamie en Kip met SAMBEL lever
hartjes niertjes  en Bakabana, Komkommer met Rode Uitjes op  zuur. Dit soort eten koken had ik
van een vriendin  geleerd, zij maakte altijd heel veel. Ze hadden een Restaurant en zo keek ik en
probeerde het ook te koken. Het was mij gelukt dus dacht op mijn verjaardag, ga ik dit klaar maken.

Toen ik al getrouwd was kon ik van alles koken he. Maar waar ik getrouw was, waren er ook
2 oudjes en van hun heb ik ook meer lekker leren koken. Het was een hele prestatie heel veel
vegetarish  eten, zoals groenten van MELK. Heb je daar eens van gehoord...wauw...lekker hoor ...
echt met Kerrie klaar maken en het is zo heerlijk om te koken. Alles met Melk he.
Als je dit soort eten begint te eten, wil je geen Vlees meer eten.

Maar goed, je moet voor de Vitamine ook Vlees en Vis kunnen eten, want daarin zitten wel
ook heel veel Vitamine en  zo heb ik ook Komkommer groeten leren koken,  is ook heerlijk.
Zo zie je het ik kan zo lekker Vegetarish eten klaarmaken?

Over Doks gesproken, ik ging zelf ook slachten en schoonmaken, plukken, hakken en
lekker klaarmaken ... Weetje hoeveel werk dat heeft ... een doks klaar maken in kerrie op
Houtschool Vuur dat is heel erg lekker....Mijn passie is echt koken ... echt waar ...
ik hou van koken en van alles uitproberen. En Tuinieren ...dat kan je mij de hele dag in de tuin
zetten om te planten en omspitten, zaaien, onkruid wieden. Och ben helemaal Gek op tuinieren,
hou heel veel van bloemen en planten, vooral groenten uit eigen tuin. Heel gezond en biologisch.


Gepubliceerd op: 21-12-2020



Q&A van mevrouw Angela.

Wat inspireert mij?
De natuur en de dieren daar geniet ik zo van. De vogels die vrolijk fluiten.
De eenden die kwaken. De zwanen die sierlijk bewegen in het water. 
En ik ben tegen dierenleed. Ik kom op voor dieren die leed worden aangedaan.
Ik geniet van mijn huisdieren, zonder ze kan ik niet leven.

Wat is mijn drijfveer?
Zorgen voor anderen in de drijfveer in mijn leven. Niet alleen voor mijn twee mooie
kinderen maar ook mensen die het verdienen. Ik doe dit graag met veel geduld en liefde.

Waar haal ik mijn kracht vandaan?
Uit mezelf, door positief te blijven. Elke dag weer alles eruit halen wat erin zit.
In iedereen iets moois zien en negatieve gevoelens overboord gooien.

Welke tegenslagen heb ik overwonnen en waar ben je nog mee bezig?
Scheiding, het verdriet wat mijn kinderen daardoor hadden.
Intens verdriet bij het overlijden van mijn beide ouders die ik vreselijk mis.
De verwerking daar ben ik nog steeds mee bezig.

Wat zou jij mensen willen meegeven die momenteel door een diep dal gaan.
Er is altijd een lichtpuntje ook al denk je dat er niemand voor je is.
Kijk in de spiegel en zeg tegen jezelf: ik ben een mooi mens, ik mag er zijn.
Doe leuke dingen en zoek ten allen tijde positiviteit op. Het leven is mooi en is het waard.
Mijn vader zei altijd: geniet van het leven want je bent langer dood dan dat je leeft.

Gepubliceerd op: 19-12-2020

                                                                                   



Verhaal van mevrouw A.

Ik ben een alleenstaande vrouw en ken veel eenzaamheid.
Ik heb bijna geen familie en kom ook heel weinig bij ze thuis.Ik heb een parttime job,
werk 4 halve dagen in de ochtend en in de middag ben ik vrij. 

Ik heb niet echt een hobby, kijk veel televisie en als ik mij verveel,
dan ga ik in het park lopen. Ik zie daar heel veel mensen met hun honden wandelen
en er is 1 vrouw die vaak met mij komt praten als ik op het bankje zit en haar hond
komt altijd aan mij snuffelen en naast mij staan. Ik kijk altijd uit naar onze ontmoeting,
ik word er vrolijk en blij van. Op een dag vertelde de vrouw dat ze ziek is en dat ze niet
langer meer voor haar hondje kan zorgen en ze haar hond naar het asiel moet brengen.
Ik ben thuis gekomen en moest steeds aan ons gesprek denken en een paar dagen voelde ik
mij ook niet lekker dus bleef ik ziek thuis. Daarna ging ik een paar keer naar het park maar
ik kwam de vrouw met het hondje niet tegen.

Zo gingen weken voorbij en op een avond zat ik naar een programma te kijken over het
honden dierenasiel bij mij in de buurt en ik moest aan dat ene hond denken in het park.
Ik besloot om een kijkje te gaan nemen bij de hondenasiel.

De volgende dag ging ik na mijn werk naar het dieren hondenasiel.
Ik heb mij aangemeld en kreeg een rondleiding van een medewerker.
Ze vertelde hoe de honden daar terecht komen en opgegeven moment ging ik bij een
hokje staan en het hondje begon te blaffen en te piepen en ik draaide mij om en het was
dezelfde hondje van het park. Ik was super blij om het hondje te zien en het hondje
had mij herkend. Ik heb besloten om het hondje mee te nemen naar huis.
Sindsdien is het mijn hondje en ik onafscheidelijk. Ik ken geen eenzaamheid meer,
ga naar mijn werk en ben zo weer thuis. Ik kan mijn hond niet meer lang missen! 

Bo zo heet mijn hond, is heel speciaal, omdat ze een beetje als mijn kind voelt.
Als ik een baaldag heb en ik kijk naar Bo dan moet ik weer lachen en ze maakt mij zo blij.

Gepubliceerd op: 15 december 2020



Verhaal van mevrouw L.
(geschreven door mevrouw R)

Dit verhaal verteld iets over mijn doorzettingsvermogen

Ik heb het heel moeilijk gehad in mijn leven, omdat ik nooit naar school ben geweest.
Ik kon niet lezen en schrijven. Mijn ouders vonden het niet fijn dat ik als een meisje naar school ging.
Mijn moeder is op jonge leeftijd gescheiden ik moest het huishouden runnen.
We waren met vele broers en ik alleen een dochter. Er leunde heel veel op mij.
Ik moest alles in en om het huis doen zoals koken, huishouden en zelf kleding maken voor mijn broers.
Zo ben ik zelf kleding gaan leren maken door een overhemd los te tornen en op stof vast te spelden
en dan te knippen en te naaien met de hand naaimachine.

 

Ik kon niet lezen en schrijven, wel kon ik de cijfers tot 100 herkennen.
Mensen dachten dat ik naar school ben gegaan. Ondanks ik niet geleerd was kon ik toch
mijn leven leiden als ik maar niks hoefde te schrijven en lezen.

Opgegeven moment heb ik mijn geboorteland verlaten en naar Nederland gekomen.
Voor mij was het heel erg wennen en vond het zelfs eng! Ik heb met angst geleefd!
Ik vond een baan, ging kleding maken voor een bedrijf en in de avonduren ging ik schoonmaken
en probeerde ik bijles lezen en schrijven te volgen. Ik ben niet verder gekomen want ik snapte
het niet en vond het heel moeilijk om op oudere leeftijd te leren. Maar ik heb de moed nooit verloren
en de hoop nooit opgegeven. Ik ben met de bus, tram en trein gaan reizen zonder dat ik de straatnamen kon lezen.
Ik begon de letters te herkennen en ging puzzels maken, zoals woordzoeker.
Ik kan zelfs nu namen en telefoonnummer noteren.


En nu de dag kan ik mij overal begeven met de trein, tram of bus,
durf te vragen en heb doorzettingsvermogen. Ik ben super trots op mijzelf dat ik op
niemand hoef te wachten en zelf alles kan ondernemen. 

 

Een trotse ik

Gepubliceerd op: 14 december 2020

 


Verhaal van mevrouw Mildred (deel 1).

Ik vertel een verhaal van mijn leven uit Suriname .... Ben opgegroeid en geboren in Su ....
Had een vader en moeder ....moeder heb ik nooit gekend ....zou wel willen ...maar helaas ...
ik was 3jaar en wij waren met zn 3 zusjes .... hoorde van mijn  
tante ...dat mijn moeder tijdens het bevallen van een broertje ... mijn moeder en kind was overleden ....
en wij stonden alleen als kind....
opgegroeid ...en daarna hoorde ik nog dat ik nog 2 zus en 1een broer nog hebt ...
dat van een andere vader was ... ZO ben ik ook te weten gekomen ...dat ik nog 2 Zus en
1 broer had .... die woonden bij mijn Oma en Opa thuis .... ver van onze.
Toen ik 5jaar werd ... heeft mijn Vader een andere Vrouw gebracht ... en die heeft voor ons verzorgd....
en grootgebracht.... Heb ik nog 1een zusje en 3broertjes erbij gekregen.... duss dan waren wij best wel met velen ....
en ik was de oudste van de rest....en je zal wel weten als je de oudste bent ....
wat je alles moet verantwoorden.. Op mijn 7jaar moest ik samen met de rest.... heel veel doen ...
en op mijn 9jaar kon ik al rijst en groenten klaar maken ...
en op mijn 10de jaar moest ik alle huishoudelijke werkzaamheden ook verrichten...

Vroeg opstaan eten koken voor een ieder...en daarna naar school gaan ... als ik 5min laat thuis komt ..
kreeg ik echt met  de bezem stok op mijn billen en handen ...
Dat is een opvoeding van mijn STIEFMOEDER .. als je je eigen MOEDER nooit hebt gekend


Op mijn 12jaar moest ik op de hogere school zitten ...en dan moest ik naar de Stad op school ...
dat mocht niet ...omdat het vroeger ook zo was ...dat meisjes van vroeger niet alleen
naar de stad op school mocht....Hebt dan tot de 3de klas MULO gezeten ....
en op mijn 14 jaar was ik al  uitgehuwelijkt.


Nu het Verhaal van mijn uitgehuwelijk...daar was ik ook niet gelukkig ...
omdat mijn Man een Rokkejager was .... en die had al
zoveel vriendinnen ... Oké dat nog ... maar de dag dat ik getrouwd was ...
heeft hij met een andere vrouw de BED gedeeld
maarrrr dan was ik niet jaloers he ... Ik dacht mensen slapen gewoon ...
en omdat ik niets van weet wat het is... als je getrouwd bent     
....NA 3dagen is mijn Vader en met mijn Families mij komen ophalen...
jahhh Was zo blij mijn Vader te zien.... wou zo graag naar huis
gaan. En ja hoor ...die zelfde nacht dat mijn Vader mij was komen ophalen ....
is mijn man via het raam binnen in mij slaap kamer
gekomen .... en hield mij vast... ik schreeuwde zooo hard ...
en de vrouw van mijn schoonbroer en de rest kwamen naar mij ...
en vroeg wat is er gebeurd dat je zo hard gilde...ik zei die man heeft mij vast gehouden ha ha ha

Snap je wat ik mee bedoel de.... Ik zei dan die dag tegen mijn Schoonmoeder ik kom niet meer terug ...
Want die man doet mij pijn ...Ik ben opgegroeid in de stad ...en was getrouwd in de Districkt ....
dan weet je wat het is he Had nooit in de modder gelopen ...alles was bestraat ...waar ik opgegroeid was....
en waar ik getrouwd was .... waren er geen stoelen geen tafels ... en moest op de grond zitten op een doek.
Dan weet je wel wat voor een ramp voor mij was schat. Zo lang en zo breed ...
hebben wij samen een huis gebouwd...en van 2kamer hebben wij 5kamr van gemaakt ...
en daarna kwamen er elke jaar ... Maar kinderen ...was elke jaar in de verwachting..... ha ha ha.

En daarna op mijn derde kind werd geboren.....  begonnen wij dan met bedrijven op te bouwen...
en zo was ik een MULTIE MILJONAIR
geworden...en toen kwamen er zoveel kijkers aan kijken ...was ik heel erg beroemd......
Want dan was ik
de ENIGE ECHTE VROUW die op de Machinehout bewerker  was .... in Suriname.

Tot dat ik heel erg Rijk bent geworden ...en had weer een LASINSTRUKTIE BEDRIJF 
en TAXATIE en  eigen BUSBEDRIJF had en zo doorgestroomd ... en daarna kwamen er heel
veel vrouwen op hem af ... en zo was mijn huis en Rijkdom STUK HE.
Er kwamen vrouwen bij mij thuis met kind en zei dit kind is van je man ....
en die andere vrouw die kwam ook met 2kids ... en die waren ook van mijn man ...
En de ene vrouw kwam met 3kids die bleef wonen in mijn huis ... 1jaar gebleven ...
en toen begon het heel raar allemaal ... heb ik  besloten om te gaan Scheiden..... 
Voor mijn Scheiding woog ik 103kilo ...
NA mijn Scheiding ... 1jaar later was mijn gewicht 72kilo.... Daarna hebben mensen mij opgezocht ...
om in een Nederlandse bedrijf te gaan werken ... als MACHINE BEWERKER.

En daardoor kwam ik naar Nederland ... de kids had ik allen bij mijn EX man gelaten ...
en dank zei Nederland ...werken
... heb ik mijn kids allen naar Nederland gehaald ...
dank zei dat ik een hele goede BAAN had .... met 3maanden salaris heb ik
mijn 4 Kids naar Nederland gehaald ....
Dit was mij 1ste verhaal ... van uit Suriname en Nederland ....
Binnenkort mijn 2de verhaal.

Gepubliceerd op: 09-12-2020

 



Het verhaal van mevrouw Roos.

Ik had een fulltime, was getrouwd en moeder van 2 kinderen toen ik getroffen werd
door een beroerte en een gezichtsverlamming. Dit alles heeft plaatsgevonden in april 2002

 

Ik werd s’morgens wakker met een dikke wang aan de rechterkant, ik dacht dat het van slapen kwam.
Mijn rechterbeen en rechterarm waren ook een beetje gevoelloos. 
Een soort doof gevoel aan de rechterkant in het gezicht, arm en been, niet wetende
dat ik een beginnende beroerte en een gezichtsverlamming aan het krijgen was. 
Ik ging heel snel douchen, aankleden en alles klaarleggen voor de kids om naar school mee te nemen. 
Ik reed met de auto naar mijn werk, waar ik samen met een collega de receptie deed.
 Ik nam een slokje van mijn koffie, maar die ging niet in mond en ik knoeide, vervolgens nam
ik een 2e slokje en ik moest mijn arm vasthouden wat die ging niet meer naar mijn mond maa
r ging links van mijn mond. Ik kon mijn lippen niet meer op elkaar krijgen,
ik had een hele scheve hangende mond. Mijn collega zag opdat moment dat
mijn mond en oog was gaan hangen. Ook had ik problemen met spreken en begrijpen
van wat er werd gezegd. De woorden waren erg moeilijk om uit te spreken en ik sliste met mijn tong.
Kon niks meer vertellen, want halverwege de zin, wist ik niet meer wat ik aan het vertellen was. 
Plotseling merkte ik dat ik moeite had met lopen, net alsof je dronken was, verloor mijn evenwicht
en had ook last van duizeligheid en hevige hoofdpijn. Ik belde mijn huisarts op en legde het verhaal
uit wat er aan de hand was met mij. Ik mocht direct langskomen,
hij verwees mij direct naar het Clara Ziekenhuis. Ik kwam bij een Neuroloog terecht,
na foto’s en diverse onderzoeken, constateerde hij dat ik een beroerte en een
gezichtsverlamming had gekregen. Ik bleef bijna heel de dag in het ziekenhuis voor onderzoeken
en laat in de middag mocht ik pas naar huis. Ik kreeg bloedverdunners
voorgeschreven en oefeningen te doen bij de fysio.

 

Thuis aangekomen kon ik mij zelf niet meer in de spiegel aankijken, mijn gezicht zag er lelijk uit. 

Mijn zoon was bang voor mij, als ik ging praten of lachen, dan leek ik wel op een monster zei
hij en mijn dochter ging wel met mij praten maar ik mocht niet lachen. Ik kreeg zelfs geen steun 
van mijn partner en mijn schoonfamilie dacht dat ik toneel aan het spelen was! 
Mijn familie kreeg pas na 3 dagen te horen wat er met mij aan de hand was. 
Ik durfde niet meer te gaan slapen, de angst was dat je niet meer kan lopen of bewegen 
en blijvend invalide wordt, wat echt vreselijk is..! Want je hoofd maakt nu overuren,
je gaat over van alles nadenken en zo heb ik 3 dagen volgehouden tot ik niet meer
er tegen kon verzetten. Ik was zo moe en uitgeput dat ik heel veel heb geslapen.
 Ik ben na een weekje weer gaan werken. Ik zat niet meer aan de 
receptie met mijn lelijk gezicht maar in een aparte kamer aan de telefoon.
Ik voelde mij wel eenzaam in die periode. Ik kon het niet verkroppen dat ik zo was geworden.
Ik zou en moest weer normaal kunnen praten. Bij de fysio kreeg ik oefeningen
te doen waarmee ik mijn gezicht spieren kon trainen en mijn spraak kon herstellen. 
Ik ben gaan strijden met mijn gezichtsverlamming en ik gaf het niet op, soms lukte het niet.
De moed heb ik nooit opgegeven, want ergens in mijn hoofd wist ik dat het mij gaat lukken om te herstellen. 
Ik ben gaan strijden, door vol te houden en in mijzelf te geloven is het mij gelukt.

Eindelijk na 9 maanden kon ik weer mijn lippen op elkaar houden, normaal praten en lopen,
alleen bleef ik hoofdpijn houden.  De pijn is aan de rechterkant van mijn achterhoofd en
nog steeds heb ik zo nu en dan pijn.
Vergeetachtigheid heb ik nog steeds, soms ben ik iets aan het vertellen,
maar halverwege het verhaal weet ik niet meer waarover ik aan het vertellen was.
Daarom maak ik nu nog steeds woordpuzzel of Zweedse puzzel om zo mijn hersenen te blijven trainen.

 

Als zoiets in je leven gebeurd, dan ga je pas nadenken wat echt belangrijk is in je leven.
Ik ben dan ook anders gaan leven. Ik heb mijzelf op het 1e plek gezet,
want als ik mij goed voel dan kan ik ook mijn medemens helpen en voor ze klaarstaan.

 

Ik leef met het gebeuren in mijn achterhoofd, maar lig er niet wakker van………….!

                           
Gepubliceerd op: 08-12-2020