Ik geloof in krachtplaatsen.

Gepubliceerd op 24 juni 2021 om 20:49

 

Hallo lieve mensen,

Ik, mijn vrouw en onze 3 kinderen wonen al meer dan 10 jaar op West-Java Indonesië.
Veel kracht, energie, inzichten en spiritualiteit hebben we verkregen in deze tussentijd
en we leren nog elke dag. Vooral mijn ziel heeft nu zijn plek gevonden.

Je ziel is niet alleen je ware aard, het is je ware plaats in de natuur.

We zijn allemaal geboren om onze plaats in het ecosysteem
van het universum te bezetten, te dienen en te koesteren. …..
Maar tegenwoordig zijn we het bestaan gaan waarnemen
als iets om te consumeren en gebruiken,
in plaats van er echt in te zijn en te waarderen.

We behoren ook tot een spiritueel rijk, maar beperken ons meer aan een fysiek rijk……

Ik geloof in Krachtplaatsen – een plek (een zielenplaats)
waar we het meest in thuis voelen; een plaats die net zo veel
deel van hem uitmaakt als hij er deel van uitmaakt.

Door die plaats te vinden, vinden we ook ons ware zelf.

Inheemse culturen en sjamanen weten al duizenden jaren
dat er speciale plekken in de natuur zijn die een
heilige persoonlijke band met ons hebben.

Je hoeft hier niet altijd ver te zoeken of de wereld er voor af te reizen….

Er zijn ook door mensen gemaakte krachtplaatsen zoals
de Grote Piramides in Egypte of de tempel van Stonehenge.
Onze eerste ‘ontmoeting’ met een natuurlijk Krachtplaats
was vele jaren geleden in Frankrijk; in Charente-Maritime,
ongeveer dertig kilometer ten zuiden van Royan.

Tijdens onze vakantie reden we een beetje rond om het
gebied te verkennen en werden letterlijk aangetrokken
door deze mysterieuze plek…..
Hoe we daar aankwamen was al raadselachtig en
 ik herinner me nog dat de lucht een vreemde kleur had
en dat we allemaal slaperig in de auto waren….
op het moment dat ik aan de kant van de weg stopte om
even een dutje te doen….doemde het kasteel pal langs
de weg en stopten we voor de ingang !...
Een kasteel in het hart van het dorp, een parkeerplaats
 in het park en het bezoek begon : een oude grote hond
verwelkomde ons nog, maar raar genoeg was er
die dag geen enkel ander bezoeker !...

De wandeling begon in een prachtig park met
schaduwrijke paden en eeuwenoude bomen.
Het zou al het aangename doel zijn van een hete zomerdag……
Maar we bleven lopen op een mooi kronkelend pad totdat
een eerste wateroppervlak ons verraste door zijn
opaalachtige blauwe kleur…… De spiegel van de feeën,
de serene fonteinen zijn vele namen die bijdragen aan
de dromerige atmosfeer van de plaats…..en als de zon zich
 bij je voegde en het struikgewas verlichtte, was geluk
bijna perfect voelbaar. Het was alsof tijd hier niet bestaat
of dat je midden in een tijdstroom beland bent en tussen “ergens en nergens"

…..ik persoonlijk voelde me honderden jaren terug in de tijd geworpen …
het blauwe water was warm en kleverig, het midden van het
 blauwe meer was aanlokkelijk mooi, maar ik wil me
 niet volledig laten gaan in de magie….

Mijn vaderlijke instincten namen mijn emoties weer over
en ik richtte mijn focus op mijn kinderen ; onze zoon,Taffin,
was ergens aan het tekenen en Karine en de andere 2 kinderen
waren verspreid aan het wandelen.

Zonder na te denken ritste ik mijn gulp open en begon ik
tegen een eeuwenoude boom aan te urineren !...
ontegenzeggelijk brak DAT een zekere ban –
de magie verdween even en ik zag in de verte het half gotische,
half renaissancistische kasteel staan en werd herenigd met mijn gezin.
We liepen het bos uit, maar ik werd geplaagd door steken
dat aanvoelden alsof er een stel muggen me aan het prikken waren.

Bij onze auto aangekomen, zagen we plotseling Taffin zomaar
opduiken met zijn schetsblok- hij kon zich niet herinneren
waar hij precies al die tijd was geweest ….
Eigenlijk weten we tot op de dag van vandaag ook niet
hoe lang we daar waren geweest –er was totaal geen
besef van tijd die ganse dag……….
We reden het erf af en ik kreeg nog een steek aan mijn
linkerarm tijdens het sturen.

Het kasteel staat vermeld als een historisch monument en
de tuin tussen de "opmerkelijke tuinen",
maar wij weten dat deze mysterieuze plek een onbekend
 en ongekend krachtplek is, dat al eeuwen goed verscholen ligt.

Ooit komen we hier terug, naar deze plek…om vergiffenis
te vragen voor mijn onzedelijk gedrag – deze Krachtplek is
niet mijn zielenplaats, althans 10 jaar geleden voelde dat niet zo aan….
misschien bestemd voor een ander lid van ons gezin of misschien
een dag met een ongewoon en geweldige ervaring/aanvaring
met buitengewone machten.

Ik schrijf wekelijks dit soort verhalen/deze herinneringen op mijn blog,
zodat onze ervaringen verteld en bewaard blijven…
hoe gek en raar deze verhalen ook mogen zijn…

Hier op West-Java zijn de mystieke energiepulsen sterk aanwezig …
er zijn hier eeuwenoude krachtplekken verborgen, …..
Ik voel me innerlijk vrij hier op Java en er zijn plekken
hier die mijn innerlijke kracht opladen; ik krijg vreugde en rust
dat niet bepaald wordt door uiterlijke omstandigheden.

De kinderen vermaken zich met water ; ze maken elkaar eerst nat,
door een emmer water uit de put/bron te halen en vervolgens
over zichzelf te legen en spelen dan met de bal in de tuin…
totdat ze weer opdrogen of verhit raken door de stralende zon –
dan gaan ze elkaar weer nat maken…..
Ik zit dan op mijn stoeltje naar hen te kijken in de schaduw
en maak soms een fotootje van het schouwspel.

Ondertussen tokkelt Chisum, mijn oudste dochter, op haar gitaar
en staat meneer RT, een klusser, in een rustig en relaxed tempo
onze buitenmuren te verven…..hij is de laatste dagen al vroeg
in de morgen bij ons, zodat hij van de koelte van de ochtend
 kan profiteren…..want rond 10.00 uur neemt de hitte de overhand.
Dus als ik s ’morgensvroeg de kinderen naar school breng,
dan staat meneer RT al in de steigers. ……Mijn vrouw,Karine,
 komt met de koffie en samen genieten we van een stukje vrijheid.

Omdat het regenseizoen nog steeds tanende is, weten we dat het
in de middag weer gaat regenen. Klokslag 14;00 uur ,
als meneer RT weer teruggekeerd is naar zijn huisje,
stort het water met bakken neer naar beneden. ….
Ik denk dan op deze momenten altijd aan de zovele mensen
die onderaan de heuvels wonen en last hebben van het
overtollige water dat naar beneden plenst.

De meeste van hen zullen slapen in een natte huis en/of tijdens hevige stortbuien,
de hele nacht wakker moeten blijven om het water uit hun huizen te scheppen.

Wij kunnen gewoon de deuren sluiten en de televisie aan doen en
gezellig een familie-avond houden met chips en lekkernijen .

De verschillen zijn heel dichtbij kenbaar en voelbaar in Indonesië .

Het is wat je dagelijks hier meemaakt.
Armoede en rijkdom zijn zeer dicht met elkaar verweven.

Zo ongelofelijk mooi is het dan om de volgende ochtend te zien,
dat deze armste onder de armste, lachend bij elkaar zitten met een kop koffie.

Als ik dan de kinderen naar school breng, zie ik een echtgenoot
met een bord warme rijst op haar waranda en een oma die
in de zon haar kleinkind 'opwarmt' ….opa die van zijn rijstepap
aan het genieten is en giechelende kinderen die in hun
schooluniformen naar school huppelen.

Zo’n kampung ( arme woonwijk ) leeft dan weer op na zo’n nachtelijk natuurgeweld.

Alsof het de dood normaalste nacht was in hun leven.

DIT is Rijkdom..DIT is Innerlijke vrijheid.

 

Dit Besef brengt mij rust , het maakt ons tot een geheel.

 

Met hartelijke groeten,

 

Rony de Rozario


Gepubliceerd op: 27-06-2021

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.