Het is begin juli en er groeit een bekende pijn.

Gepubliceerd op 6 juli 2021 om 20:51

 

‎Leven op geleende tijd.

Om ‎‎te leven of te bestaan in een tijdelijke en/ of zwakke positie‎‎,
die plotseling en abrupt kan eindigen. Ongelukken en ziektes kunnen zo
onverwacht toeslaan dat het voelt alsof we allemaal op geleende tijd leven‎.

Wees niet opgeschrikt door dit beginstukje…., tijdens corona leven we allemaal op
‘ geleende tijd’ , maar het is voor de meesten niet zo dramatisch…….
het zijn de armsten in de samenleving die thans op puur ‘ geleende tijd’ 
aan het overleven zijn…..ik zie het dagelijks hier in Sukabumi.

Nu die verdomde Delta-variant de wereld afstruint en mijn geliefde Java
( dus ook Sukabumi) in lockdown zet, ben ik even van mijn apropos gebracht…..
mijn vorige “zondagblog” had ik afgeblazen, omdat ik mezelf eventjes ‘ uitgezet’ had……
hahahaha….eventjes ‘ bij-tunen’….
Ik ben niet gedeprimeerd hoor….maar wordt wel teruggeworpen naar een andere mentale
realiteit…ik beleef een persoonlijke innerlijke retraite ; alle pijntjes worden vergroot
en diepe wonden worden naar de oppervlakte gezogen……wat je weggestopt had, komt naar boven drijven…..

‎Het is begin juli en er groeit een bekende pijn, de diepten van mijn hart worden bereikt….
De verjaardag van mijn zus nadert En zo  ook de dag dat ze stierf…….
Door Corona en de situatie waarin we nu ons in bevinden maakt me meer melancholisch
en denk ik veel terug aan mijn jeugd , mijn vader en moeder, mijn dierbare zus….
de herinneringen vervagen niet en na een jaartje begin ik steeds meer te beseffen
dat ZIJ er niet meer is…het voelt aan als een mokerslag….als een onderwereld,
een tussenwereld van wat had kunnen zijn en wat nooit zal zijn……
Ik was in Indonesie toen ze vorig jaar stierf…. Er was geen waarschuwing,
geen dreigende ondergang….. Ik was voorbezet in mijn eigen wereld,
me niet bewust van wat er in haar kwam.‎

‎Een paar maanden geleden ben ik 59 jaar geworden…..
Alleen al het kijken naar dat nummer verbijstert me. ….
Ik weet niet waar al die tijd heen is gegaan. …Ik voel me geen 59….
Nou ok, ik ‎‎voel‎‎ het - in mijn knieën, mijn linkerheup, in mijn rug,
op de onverklaarbare manieren waarop ik mezelf pijn deed door
gewoon uit bed te komen (nu ‎‎klink‎‎ ik ook gewoon oud)....Maar ik voel het emotioneel niet‎.

Mijn laatste herinnering aan mijn zus was gedenkwaardig en duidelijk niet een waarvan
ik dacht dat het de laatste zou zijn ; Tijdens mijn laatste eenmans-bezoek naar Nederland,
logeerde ik een paar dagen bij mijn zus in Dommelen.  Ik verwendde haar met
lekker afhaalmaaltijden en we genoten van elkaars gezelschap.
Ze vond het leuk om een paar dagen niet te hoeven koken…hahahaha….
en ze rookte een paar sigaretten minder, speciaal om mij te behagen…..
potverdorie !..ik moest me elke dag 2x douchen om het rooklucht van mijn lichaam af te krijgen...
hahahaha....Nu een herinnering met een lach.....

‎Ik weet niet of mijn zus wist dat dat jaar haar laatste zou zijn,
of dat ze enkele weken na haar verjaardag weg zou zijn…..
Wat ik wel weet is dat als dit jaar ‎‎mijn‎‎ laatste zou zijn, ik er nog niet klaar voor ben,
maar het roept de vraag op: Wat zou ik doen als dat zo was?
We hebben allemaal beperkte tijd, zoveel weten we wel. Wat doen we ermee?‎
Ik denk dat de dood vaak oneerlijk wordt gegoten als een
wraakzuchtige misantrope die op de loer ligt in de schaduw.

Misschien probeert de dood ons eraan te herinneren, dat onze tijd hier nooit gegarandeerd is.‎

‎De meesten van ons maken ons dagelijks leven door, zonder bang te zijn voor de dood...
van moment tot moment. Het is wanneer we iemand verliezen,
dat we ons herinneren hoe dichtbij de dood echt kan zijn .


Toen ik 14 was, had ik geen idee dat ouders stierven,
laat staan een context waarin ik het moest plaatsen…..2  jaar later wel –
mijn vader stierf op mijn 16e ….
Samen met de realiteit van mijn eigen sterfelijkheid,  voelde ik het niet aflatende
verstrijken van de tijd…ik voelde toen al de urgentie, ik voelde de honger om
zoveel mogelijk te zien en te doen voordat de dood en ik elkaar officieel zullen gaan ontmoeten…..
Dat is de vloek van het verliezen van een ouder als je jong bent - je leert eerder
dan de meeste de ijle vergankelijkheid van het leven….
Het verliezen van een ouder leert je dat je iedereen kunt verliezen.‎
Het heeft me wel innerlijk  veel sterker gemaakt.
Die keerpunt kan ik nu pas beter beschrijven en het bevoelen dat ik op geleende tijd leef……

Tijd voelt eindig. 

Misschien is dat het punt…… Met elke seconde die door onze vingers glipt,
kunnen we ons er niet aan vastklampen en kunnen we ze niet terugkrijgen.
Het enige wat we kunnen doen is onze tijd zo goed mogelijk besteden,
rekening houdend met de kleine momenten terwijl ze voorbijgaan,
omdat die schijnbaar onbeduidende alledaagse momenten een leven vormen.‎

‎De dood is zo vol, en de mens zo klein.

Omarm onze kleine momenten,  onze gekoesterde herinneringen,  onze liefde en ons verlies.

We zijn klein in vergelijking met het Universum , maar we zijn belangrijk.‎

 

Ik kon niet lijfelijk aanwezig zijn, bij de uitvaart-ceremonie van mijn grote zus.

En echt afscheid heb ik nog steeds niet vaar haar genomen.
Op deze manier zoek  ik , beetje bij beetje, een vast plekje voor haar in mijn Hart.

Rohlaih Donna de Rozario

26 juli 1957 – 7 augustus 2020

 

Ik wilde eigenlijk mijn Blog gaan afsluiten, maar dan eindigen we
wedermaals in mineur….en dat wil ik niet…..


Ondertussen in Sukabumi :

Nu we tot medio September totaal geisoleerd zijn, ben ik een vast dagelijks schema aan het opzetten.
Normaal ben ik geen Agenda-persoon , maar voor de komende periode zal ik
een soort “voet tussen de deur” moeten hebben, om me dagelijks nog meer op te peppen. 
Gewoon lezen Wat ik die dag moet doen en klakkeloos mijn eigen schrift volgen…..
Er staat bijvoorbeeld hoelaat we gaan ontbijten, lunchen en pauze hebben –
op welke dag we onze wekelijkse boodschappen gaan doen, wanneer te sporten,
de dagen van thuis onderwijs voor de kinderen, tekenen en schilderen,
op welke dagen we de bed & breakfast moeten luchten en poetsen,
bij houden van website en social media enzovoort…….Food for Thought….

Verder ook nog goed nieuws !....We hebben een nieuw Puppy, ze heet Sulu…..
een klein zwart/wit mormeltje…(zie foto).

Ze is geen vervangster voor onze verdwenen (dognapped) hondje,
maar we hadden deze puppy 6 weken geleden al ‘ gereserveerd ‘,
want we wilden graag een 2e huisvriendje in ons midden.  

Sulu  is heeeeel lief – ze komt uit een nest van 6 puppies….
vlak na haar geboorte had ze haar rechterpootje gebroken.
Toen we haar voor het eerst zagen hinken , wisten we al direct dat ze bij ons hoorde……..
voor mij persoonlijk een hele troost; ben ik niet de enigste die mank loopt…hahahaha….

 

We zijn sinds gisteren stenen gaan verzamelen,
om de zijkanten van het pad aan de Bed & Breakfast er mee te sieren.

De kinderen zijn op dit moment met de stenen bezig…ik ga ze nu meehelpen…

 

Tot de volgende keer maar weer

Fijne week nog luitjes X

 

Liefs Rony 


Gepubliceerd op: 06-07-2021

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.