Sinterklaas

Sinds vrijdagmiddag is Lucas thuis bij zijn moeder. Op zaterdagmiddag kijken ze samen op televisie naar de intocht van Sinterklaas. Lucas zit vol spanning te kijken of Sinterklaas wel echt aankomt, want er wordt gezegd dat het slecht weer is op zee en dat varen moeilijk is. “Mama, kan Sinterklaas nu wel komen?” “Ik denk wel dat Sinterklaas aankomt,” antwoordt zijn moeder geruststellend.

Lucas is bang dat Sinterklaas dit jaar niet kan komen en dat hij dan geen cadeautjes krijgt. Maar dan ziet hij, vol opwinding, dat de stoomboot echt aankomt. Even later stappen Sinterklaas en de Pieten aan wal. Lucas is dolblij. “Mama, wanneer komt Sinterklaas hier aan?” vraagt hij. “Nog één nachtje slapen,” zegt moeder, “en dan komt hij hier aan. Dan gaan we kijken.”

De volgende dag is het zondag. Lucas is al vroeg wakker.
“Mama, Sinterklaas komt vandaag met de boot!” roept hij enthousiast. Hij zingt Sinterklaasliedjes en kan niet wachten tot het zover is. Als het tijd is om de jassen aan te doen, lopen ze samen naar de kade.

Zenuwachtig speurt Lucas het water af. Eerst ziet hij niets. Dan, net als de andere kinderen, ontdekt hij in de verte de stoomboot.
“Zie ginds komt de stoomboot…” De menigte juicht. De boot komt steeds dichterbij en Sinterklaas staat aan dek te zwaaien. Lucas springt op en neer van blijdschap. Wanneer Sinterklaas en zijn gevolg aan wal stappen, krijgt Lucas van een vrolijke Piet een handje pepernoten. “Dank je wel, Piet,” zegt Lucas. “Ik woon op het internaat. Komt Sinterklaas daar ook?” Piet aait hem over zijn hoofd. “Natuurlijk, kerel. Sinterklaas weet dat je daar woont. Dat staat in het grote boek. Hij zal je niet vergeten.”

Moeder kijkt glimlachend toe. Als ze weer naar huis gaan, met rode wangen van de kou en een hoofd vol Sinterklaas en Pieten, weet Lucas het zeker: Sinterklaas is hem niet vergeten. ’s Avonds moet Lucas terug naar het internaat. Hij huilt. “Ik wil niet naar het internaat, ik wil bij jou blijven.” Moeder troost hem. “Je moet echt terug, lieverd. Dat kan nu niet anders.”

Tante brengt Lucas en zijn moeder naar het internaat. Verdrietig stapt Lucas in de auto. Piet heeft gezegd dat Sinterklaas hem niet vergeten is, maar toch vraagt Lucas voor de zekerheid:
“Mama, weet Sinterklaas wel dat ik daar woon?”
“Ja jongen,” antwoordt moeder. “Dat weet hij. Alles staat in zijn grote boek.”

Lucas is toch bang dat hij op het internaat geen cadeautjes krijgt. Hij woont er nu een half jaar, maar hij kan er nog steeds niet aan wennen dat hij na een fijn weekend weer terug moet. Op de groep helpt mama hem nog met douchen en zijn pyjama aantrekken. Daarna drinken mama en tante een kop koffie en nemen ze afscheid.

Lucas huilt en geeft ze een dikke knuffel. Vanuit het raam zwaait hij hen uit. Als ze uit het zicht zijn, loopt hij huilend de trap op naar zijn kamer. Na een uur gaat hij toch weer naar beneden. Willeke zegt dat ze hun schoen mogen zetten en Sinterklaasliedjes mogen zingen. Ook Lucas zet zijn schoen en zingt een paar liedjes mee. Daarna gaan de jongste kinderen naar bed en leest Willeke een verhaaltje voor.

De volgende ochtend is Lucas vroeg wakker. Wat zal er in mijn schoen zitten? Voor het ontbijt mogen de kinderen kijken. In elke schoen zit een kleine chocoladeletter. Eerst ontbijten, daarna mogen ze hem opeten. Lucas bewaart zijn letter en eet hem later op school in de pauze op.

Op school vertelt de juf ’s middags een mooi Sinterklaasverhaal. Daarna maken de kinderen tekeningen: Sinterklaas op Amerigo, Pieten op de daken en een stoomboot op zee. Aan het eind van de dag legt iedereen zijn tekening in de linkerhoek van het tafeltje.
De juf fluistert: “Niet vergeten, vannacht komt Piet. Hij neemt jullie tekening mee naar het grote boek van Sinterklaas.” Lucas knikt ernstig. Dit is belangrijk.

De volgende ochtend zijn alle tekeningen verdwenen. Op elk tafeltje liggen snoepjes en pepernoten. “Híj is geweest,” fluistert een klasgenoot. Een paar dagen later speelt Lucas op de grond in de huiskamer. Opeens staat er een Piet. Lucas’ ogen worden groot.
“Echt waar?” vraagt hij zacht. Piet knikt. “Ja hoor. Sinterklaas weet dat jij hier woont en dat je een lieve jongen bent.” Lucas vertelt dat hij het soms moeilijk vindt en zijn mama mist. Piet geeft hem een cadeautje: een autootje. Lucas straalt.

Ze spelen even samen, maar dan moet Piet weer verder. Lucas rent hem achterna, maar Piet is al verdwenen. Niemand anders heeft hem gezien. Lucas speelt verder met zijn nieuwe auto. Vrijdagavond is het Sinterklaasavond. Op school komt Sinterklaas in de klas, met cadeautjes en chocoladeletters. Ook Lucas mag bij Sinterklaas komen en krijgt een letter L en kleurpotloden.

’s Avonds viert hij Sinterklaas thuis met mama. Piet heeft cadeautjes gebracht: Lego, Playmobil, een hijskraan en een postkantoortje. Lucas is dolblij. Op zondagavond vieren ze Sinterklaas op het internaat met surprises. Lucas krijgt een clown met een cadeautje erin: een autootje. Er wordt gezongen, gedanst en warme chocolademelk gedronken.

De volgende ochtend mag hij zijn cadeau meenemen naar school. Als hij vertelt over zijn Sinterklaas, luistert de juf aandachtig.
“Wat heb jij mooie cadeaus gekregen,” zegt ze.

En zo vaart Sinterklaas weer terug naar Spanje.

Auteur: Pieter-Jan