Er hing een fikse kou in de lucht. De maan scheen helder en ook al was de avond pas net begonnen, het was stil op straat, zoals het de laatste tijd wel vaker was. Het waren de dagen voor kerst. Marco had net zijn dienst in het ziekenhuis afgerond. Hij stond voor morgenvroeg weer ingeroosterd, dus het was tijd om snel naar huis te gaan, om te crashen op de bank met wat eten en dan snel te gaan slapen.Terwijl hij het slot van zijn fiets haalde, rilde hij van de kou. “Niet normaal meer!” mompelde hij, terwijl hij ergens uit zijn rugzak zijn handschoenen viste. Toen pingde zijn telefoon. Hij twijfelde even, maar stapte toen op zijn fiets en liet zijn telefoon voor wat het was. Hij had net zijn handschoenen aan. En het was koud!Binnen in de koffiekamer bij de roosters stond Melanie. Ze tuurde het scherm af op zoek naar zijn naam: Marco…Marco… “Ah, daar!” ze zouden allebei overmorgen in de middag werken. ‘Hmm, misschien te snel’ Gefronst stond ze daar voor het bord op zoek naar of ze niet binnenkort nog een dienst samen zouden moeten draaien. “Heb je een bril nodig?” zei een stem achter haar. Melanie schrok op en draaide zich om, maar haar collega was al doorgelopen. Resoluut liep ze snel weg van het bord, de hal uit. Ze moest tenslotte aan het werk. De nachtdienst was begonnen.