Op 30 april 2015 speelde het Nationaal Surinaams Voetbalelftal
zijn oefeninterland tegen buurland Guyana in het André Kamperveen stadion
te Paramaribo. Suriname won met 1-0 tegen Guyana. Beide landen waren
aan elkaar gewaagd. De wedstrijd werd door vele op de voet gevolgd.
Tijdens deze wedstrijd is Miquel Cronie geblesseerd geraakt.
Een gebroken kuitbeen was het gevolg. Een dag die hij nooit zal vergeten.
Was deze dag het einde van zijn voetbalcarrière of juist een nieuw begin?

 


Speciaal voor de Horen Zien Zwijgen volgers in samenwerking met het
Nationaal Suriname Voetbal Museum (NatioSVM), vertelt Miquel Cronie zijn verhaal...


'De wedstrijd was net 16 minuten begonnen toen ik werd getackeld.
Ik voelde wel de pijn, maar ik probeerde toch te staan'.


Het begin…


Ik ben Miquel Cronie (31 jaar), geboren en getogen in Suriname district Para.
Als kleine jongen trapte ik maar al te graag een balletje.
Zowel mijn vader als mijn moeder voetbalde graag.
Vanaf mijn 12 levensjaar begon mijn interesse in voetballen groter te worden.

Een goede vriend van mij voetbalde bij voetbalvereniging Roarme in de stad (Kwatta).
Hij was een aantal jaar ouder dan mij en voetbalde bij de U15 ploeg.
De U13 ploeg had toen wel wat extra versterking nodig.
Mijn goede vriend zei tegen zijn trainer:'Wilt u dat de U13 ploeg nog een keer
een wedstrijd wint?'. De trainer zei:'Ja, natuurlijk zou ik dat graag willen'.

Diezelfde dag wilde ik graag naar een voetbalwedstrijd gaan kijken bij mij in de buurt.
Maar dit mocht niet van mijn moeder. Uit verveling ging ik maar slapen en ineens
maakte mijn moeder mij wakker. Ze zei:'Miquel, wordt wakker. Marvin is hier met een meneer'.
Mijn goede vriend was er met zijn trainer om kennis te laten maken met mij.
Een week later ben ik gaan trainen bij de U13 ploeg bij SV Roarme.
Kort daarna speelde ik mijn eerste wedstrijd als spits-aanvaller bij deze voetbalclub
en maakte menige doelpunten.

 


Kleine jongens worden groot…


Als jongen uit district Para, gaan voetballen tussen de jongens van de stad,
was een uitdaging. Maar ik vond het een leuke ervaring om bij
voetbalvereniging Roarme te gaan voetballen. Ik heb van mijn 12de levensjaar
tot mijn 15de levensjaar gevoetbald bij SV Roarme.

Ik was 15 jaar toen ik door mijn zichtbare goede prestaties werd gevraagd
door verschillende Surinaamse voetbalclubs zoals SV Transvaal,
VV Voorwaarts en SV Robin Hood, om een overstap te maken naar hun voetbalclub.

De kans om een stapje hoger te gaan wilde ik niet laten liggen.
Ik vond het wel spannend om in een nieuw (ervaren) team te gaan voetballen.

Maar dit was een mooie overbrugging. Uiteindelijk is mijn voorkeur uitgegaan
naar SV robin Hood. het voetballen bij deze voetbalclub heeft mij sterker gemaakt
doordat ik vooral in het begin een bewijsdrang voelde.
Hierdoor kwam mijn doorzettingsvermogen en discipline nog meer tot mijn recht.
Ik haalde de ene prijs na de andere prijs naar binnen.
We zijn meerdere keren kampioen geworden. Ik ging hier van de U15 ploeg
naar de U17 ploeg. Dit was een leuke maar vooral leerzame tijd voor mij.


Discipline…


Na een aantal jaar kwam er weer een overbruggingsperiode.
Ik werd gevraagd om voor SV leo Victor te gaan voetballen.
Surinaamse Voetbalvereniging Leo Victor is een voetbalclub gevestigd
in Paramaribo te Suriname. Hier ben ik overgestapt naar de U20 ploeg.

de reden dat ik over ben gestapt naar deze voetbalclub is dat ze met mij in
gesprek zijn gegaan over de doelen die ze wilde behalen op het gebied van voetbal
met een nieuw project. Het feit dat ze mij op deze manier benaderde, vond ik
alleen maar fijn. Want ik ben iemand met discipline en dit sloot heel mooi aan bij mijn
eigen persoonlijke plannen. De leden van SV Robin Hoog vonden het wel jammer dat ik
de overstap ging maken, maar ze begrepen het wel.

Bij SV Leo Victor kwam alles wat ik tot nu toe heb geleerd veel meer tot zijn recht.
daar heb ik pas echt geboten van het voetballen. ik trainde op de maandag, woensdag en
vrijdag. En in het weekend speelden wij voetbalwedstrijden.
Het eerste jaar dat ik in de U20 ploeg van SV leo Victor ging voetballen,
was ik topscoorder en zijn we kampioen geworden.

Dat was wederom een mooie overwinning. Na twee jaar werd ik
basis-speler van de hoofdklasse van deze voetbalclub.
Van mijn 17de levensjaar tot mijn 26ste levensjaar heb ik gevoetbald bij
SV leo Victor. Als ik voetbal, dan is dat het enige wat voor mij telt.
Ik leef helemaal in mijn eigen wereld. Ik kan mijn focus goed behouden
tijdens het voetballen en het geeft mij tevens ook een boost.


30 april 2015…

Ik was op dreef met het voetballen. ik wilde doorbreken met het voetballen
op hoog niveau om iets terug te doen voor mijn land Suriname.
Dat is mijn droomwens en ik was toen al van plan om alles op alles
te gaan zetten om deze wens van mij uit te laten komen.
Ik zat in de selectie van het Nationaal Surinaams Voetbalelftal (Natio).
Dit was kenbaar gemaakt door de media en de pers.
Kan iemand zich nog de krantenartikelen van toen nog herinneren?

Er stond een interland oefenwedstrijd op 30 april 2015 gepland
tegen buurland Guyana. Ik werd hiervoor gevraagd.
Dit was een grote mijlpaal voor mij.

Ik had goed getraind en was helemaal klaar voor de wedstrijd.
Op 30 april 2015 werd ik wakker met een naar onderbuik gevoel.
De wedstrijd was net 16 minuten begonnen, toen ik werd getackeld.
Ik voelde wel de pijn, maar ik probeerde toch te staan.

Op dat moment ging er een grote pijnscheut door mij heen.
Er kwam direct hulp en voor ik het wist werd ik per ambulance
vervoerd naar het Academisch ziekenhuis te Paramaribo.
Mijn moeder die thuis op de televisie naar de wedstrijd aan het kijken was,
snelde gelijk naar de spoedeisende hulp waar ik naar toe gebracht werd.


Ongeloof…

Eenmaal in het ziekenhuis kreeg ik te horen dat mijn rechter kuitbeen
was gebroken. De tranen stroomde over mijn wangen.
Ik kon niet geloven wat er was gebeurd.
Ik kan mij herinneren dat ik voor een groot deel nog in shock was.
Ik kan mij nog herinneren dat ik toen dacht:’Mijn voetbalcarriere is nu
even on-hold gezet, maar het komt vast wel weer goed’.
Er is een foto gemaakt van mijn gebroken kuitbeen en al snel kreeg ik
te horen dat ik geopereerd moest worden.

Door gebrek aan personeel werd ik als laatste geopereerd.
Ik lag in het ziekenhuis met grote onzekerheid. Mijn familie, naasten en mijn kinderen
waren inmiddels op de hoogte van mijn ongeluk. Het was een ware lijdensweg
zowel lichamelijk als op emotioneel vlak. Ik heb zoveel verdriet gehad om deze
gebeurtenis.  Maar ook boosheid, teleurstelling en machteloosheid.
Ik ben drie keer geopeerd. Ik voelde dat ik van het kastje naar de muur werd gestuurd.
Na elke operatie moest ik revalideren. In het tropische klimaat van Suriname
 liep ik met een gipsbeen en met krukken. Ik kon niet op mijn rechtervoet staan,
dus ik liep op mijn tenen.

Het was op deze manier zwaar om mijzelf voort te bewegen.
Het was een bizarre gewaarwording dat ik van een fitte, sportieve,
drukke jongeman veranderde in een
vogel in een kooitje. Ik zat veel thuis en dat was ik niet gewend.
Ik haalde steun door het lezen uit de Bijbel en van de gesprekken met mijn
lieve familieleden en dierbaren waar ik steun van ontving. Deze tijd heeft mij
ook veel stof tot nadenken gegeven. Ik ging nadenken over ‘het leven’.
Ik ging nadenken over mijn leven.

Ik liep tegen muren op zoals het financiële aspect. Hoe kan het nu dat
voetballers niet verzekerd zijn? Naast het voetballen ben ik nog steeds werkzaam
bij het staats ziekenfonds in Suriname. Maar ik vond niet dat zij verantwoord waren
voor de verzekering van de medische kosten.
Uiteindelijk was er een inzamelingsactie gestart. Daarnaast ben ik financieel wel wat tegemoet
gekomen uit verschillende bronnen. Maar een strijd was het wel.
De media en pers hielden dit nauwlettend in de gaten. In al deze jaren heb ik mijzelf goed leren kennen.
In zulke diepe dalen kan je sneller wegglijden. Maar ik heb altijd een sterk geloof gehad in mijzelf.
Ik geloof in mijzelf en in mijn eigen kracht en dat kan ik iedereen adviseren.

Herstelfase…

De vierde operatie stond op de planning. Dit was een zeer spannende operatie,
want mijn voet zou weer in de juiste stand gezet worden. Volgens de arts
was het een complexe operatie, maar uiteindelijk is het hem gelukt.
Na deze operatie voelde ik veel meer berusting. Ik zag eindelijk progressie
in mijn revalidatieproces.

Ik heb het gevoel dat vele mensen denken dat mijn voetbalcarriere is begonnen
bij SV Robin Hood of bij SV Leo Victor. Maar mijn voetbalcarriere is begonnen
bij SV Roarme. Daar heb ik pas echt leren voetballen. Als zij mij die kans niet hadden gegeven,
dan zou ik ook niet bij SV Robin Hood of bij SV Leo Victor kunnen voetballen.

Als ik nu terug kijk naar mijn voetbalcarriere heb ik gouden tijden gekend.
Meerdere keren kampioen worden, topscoorder geweest, vele prijzen gewonnen
en een voetbalwedstrijd gespeeld als voetballer in het Nationaal Suriname Voetbalelftal.


Keerpunt…


Het ongeluk op 30 april 2015 was een ware keerpunt in mijn leven.
Ik leef nu veel bewuster. Ik merk wel dat ik minder goed van vertrouwen
ben naar mijn medemens. Ik ben oplettend.
Ik kan mij nog herinneren dat ik na het ongeluk weer voetbal aan het
kijken was op de televisie. Dat is altijd gebleven. Ik ben ook meerdere keren
naar een voetbal wedstrijd gaan kijken. Ik moet dan vaak terug denken aan het
ongeluk en waar ik zou staan als het ongeluk niet had plaatsgevonden.
Maar dat hoort ook bij het verwerkingsproces. Gelukkig kan ik er nu wel over praten.
Ik ben een man van discipline en mijn liefde voor het voetballen is nooit weg geweest.
En daar wil ik iets mee gaan doen. Ik wil heel graag in de toekomst al mijn
kennis en kunde overdragen aan de mensen op het gebied van voetballen en discipline.
En natuurlijk plezier beleven tijdens het voetballen.
Ik ben blij en dankbaar dat ik op deze manier mijn verhaal kan doen. Ik hoop
dat mijn verhaal ook weer een lichtpuntje kan zijn voor een ander die zichzelf hierin herkent.


Gepubliceerd op: 29-07-2021


 

Lees hier het verhaal van Zwayder Bachielis…

‘Het geeft zoveel voldoening om mijn passie
voor het sporten te delen met de mensen’

Zijn werk als schuldhulpverlener geeft hem inspiratie.En zijn werk als personal trainer
geeft hem motivatie.
Beide met als doelstelling om de mensen weer
back-on-track te krijgen door de juiste begeleiding te bieden.

Zwayder was acht jaar toen hij van Curaçao naar Nederland kwam.
Hij woonde samen met zijn moeder en twee broers (in een slaapkamer, 2 op de grond en
1 die telkens kon afwisselen op bed te slapen) bij zijn oom en tante.
Hoe moeilijk de situatie toen ook was voor zijn moeder, aan zorg en liefde geen gebrek.
Hij weet als geen ander dat het leven vol met uitdagingen zit.
Maar hij weet ook als geen ander dat er voor alles een oplossing is.

Nadat een goede vriendin hem om hulp en advies vroeg om een
gezond gewicht te bereiken,aarzelde hij geen seconde.
Hij ging samen met haar, haar leefstijl aanpassen en maakte daar een
sport- en voedingsplan op voor haar.
Als personal trainer hielp hij haar met het behalen van haar doelen.
Zij was de eerste klant die 20+ kilo bij hem afviel.
Door haar kreeg hij het besef, dat hij veel energie kreeg van mensen
trainen en van zijn passie wilde hij graag zijn werk maken.
In 2015 is hij begonnen als personal trainer. Zijn doelstelling is het trainen
van mensen en hen te helpen bij het bereiken van hun doelen.

Vanaf zijn 8e is hij begonnen met voetballen, later deed hij aan fitness en ontdekte
hij recreatief kickboksen als een goede work-out om vet te verbranden
(kickboxing en ontdekte hij fitness). Sport staat centraal in zijn leven,
maar het leukste vindt hij dezelfde liefde over te brengen op anderen.
Het is tevens een uitlaatklep. Maar het geeft hem ook motivatie en een positieve boost.
Zo zegt hij:’Je voelt je zoveel krachtiger na het sporten en daardoor zit je ook
lekkerder in je vel en wat vrijer qua gedachtegang’.

 

Het lijkt mij niet altijd gemakkelijk om motivatie te vinden om te gaan sporten.
Maar hoe zou Zwayder hiermee omgaan?
Want wat doe je als iemand binnenkomt met hangende schouders,
gezicht naar benden en amper gemotiveerd.
Hoe ga je daar als personal trainer mee om?
Zo zegt hij:’Ik ga met degene even kort in gesprek en kan ook voorbeelden
noemen waar ik mee zat en dat de persoon ook een mens is en zich soms op deze manier kan voelen.
Ik begrijp als geen ander dat je uitdagingen kan verwachten als je begint met
trainen of een bepaald plateau bereikt’. Hij is niet een trainer die in je oren gaat schreeuwen,
maar hij verwacht wel het uiterste van zijn klanten. Daardoor is discipline en een
open houding belangrijk. Hij probeert in gesprekken het positieve te benadrukken.
En hij is zeker de beroerdste niet om even met je om de tafel te gaan zitten.
Maar de verantwoording ligt natuurlijk bij de klanten zelf.

De trainingen die hij geeft zijn individueel maar ook in groepsverband van
maximaal 4 personen om te letten op de juiste uitvoering en aandacht voor de mensen die trainen.
Op locatie geeft hij trainingen in gym-studio Ballinfit (Be all in fit).
Het is ‘the place to be’ in Amsterdam-Zuidoost als het gaat om het werken aan een
healthy life-style. De vibe die je voelt als je daar binnen stapt, is precies datgene
wat je nodig hebt om je doelen te bereiken.
Aan positiviteit, juiste mind-set en aan gezelligheid geen gebrek onder
de trainers en mensen die er trainen.
Zo zegt hij:’ ‘Het geeft zoveel voldoening om mijn passie voor het sporten
te delen met de mensen. En het is elke keer weer een feestje voor mij om
trainingen te geven in gym-studio Ballinfit’.
Wat mijn aandacht heeft getrokken is het PowerMama® trainingsprogramma.
Ballinfit en Lureon Personal Training bieden in samenwerking met de
Core Academy het PowerMama® trainingsprogramma.


 

Dit is een programma speciaal ontwikkeld voor vrouwen tijdens en na de zwangerschap.
Ik vind het mooi om te zien dat er tegenwoordig veel meer gedaan wordt aan
bewustwording vergeleken met vroeger. Er worden trainingen gegeven tijdens de
zwangerschap met gepaste oefeningen waarbij er rekening gehouden wordt met ademhaling,
bekkenbodem, buikspieren (diastase), transversus (diep dwarse buikspieren),
mom posture (houding), dagelijks leven (bukken/tillen/verzorging kinderen) etc.
En na de zwangerschap wordt er gekeken naar eventuele complicaties en daarop
wordt het trainingsprogramma op aangepast.
Zo fijn dat er op die manier hulp geboden wordt aan het lichamelijke herstel
van de vrouwen na een zwangerschap die soms niet weten wat zij wel of niet mogen doen.
We schoten allebei in de lach toen ik zei:’Moet je niet extra veel
trainen na al die beschuit met muisjes?’.

De laatste jaren, is hij steeds meer gaan beseffen,dat hij in zijn jeugd
een hele fijne tijd heeft gehad en ondersteuning bij zijn familieleden.
In het bijzonder bij zijn oom en tante (Arthur Lourens en Marysan Lourens-Martina)
die hem en zijn moeder en broers hebben opgevangen. Zijn familie is zijn grote inspiratiebron.
Ondanks zijn vader op afstand woonde, maar altijd zijn verantwoordelijkheid heeft
genomen in zijn opvoeding. Het goede voorbeeld, de warmte en openheid,
die de oudere generatie hem heeft gegeven, hoopt hij ook te  kunnen overbrengen
aan de jongere generatie zoals aan zijn nichtje en neefjes.

 


Wist je dat Lureon personaltraining een online sportplatform heeft?

Kijk voor meer informatie over Zwayder / Lureon Personal Training
(de VirtuaGym app) op: www.lureonpersonaltraining.nl

Foto’s zijn genomen door fotograaf Clinton Pique.


Gepubliceerd op: 01-06-2021

 


 

Het was vrijdagochtend. Met mijn kopje koffie in mijn handen zat ik klaar
voor het volgende verhaal. Een verhaal waar ik van begin tot eind met
kippenvel naar heb zitten luisteren. Een verhaal vol bewondering en herkenning.
Niet zomaar een verhaal.

Lees hier het verhaal van Marijke Satijo…

‘Ik kan mij nog goed herinneren dat ik zeer gedreven was.
Het voetballen gaf mij energie’.


In het wonderschone Suriname komt de regen met bakken uit de hemel.
In de tropische regenbuien voel ik mij als een vis in het water.
In mijn jeugd vond ik het leuk om samen met nichtjes, neefjes en buurtkinderen
in de regen te gaan voetballen. We waren nog niet betwist van dat je voor
het voetballen een bal nodig hebt, dus werd er een grote prop gemaakt
van kranten met een elastiek eromheen. De pompelmoesbomen op het erf huilde,
want er werd ook gevoetbald met pompelmoes. Maar één ding was zeker,
voetballen in de regen bracht ons toen veel levensvreugde.

Naast mijn studie ging ik voor mijn muziekcarrière en zong toen in een band.
Ik was een jaar of 15 toen ik op de televisie vrouwenvoetbal in Suriname zag.
Dat was een rare gewaarwording voor mij, want ik had altijd
mannen zien voetballen. Dus vrouwen voetballen ook?
Dat maakte mij nieuwsgierig. Tijd om op onderzoek uit te gaan.
Dat was het momentje dat het balletje bij mij ging rollen.


Ik ging op Lelydorp (Suriname) naar school en kwam erachter
dat een straat verder een voetbal club voor vrouwen bestond
genaamd ‘ SV Elda’. Ik werd al snel aangenomen en kon starten met de trainingen.
We speelde voetbal zoals we dat op zijn Surinaamse zeggen, helemaal ‘tokko-tokko’. 
Omdat ik toen nog geen geld had voor voetbalschoenen,rende ik op blote voeten
op het veld.  Maar soms ook door de modder als het geregend had.
Later kreeg ik voetbalschoenen van één van mijn broers.
In mijn hele voetbalcarrière in Suriname heb ik gevoetbald met één paar voetbalschoenen.
Na het voetballen waste en poetste ik mijn voetbalschoenen en plaatste ze vervolgens
onder mijn bed. Ik sliep letterlijk met mijn voetbalschoenen.

Ik kan mij nog goed herinneren dat ik zeer gedreven was. Het voetballen gaf mij energie.
Ik ging van huis naar het voetbalveld rennen en weer terug om conditie op te bouwen.
In mijn belevenis kon je als meisje niet voetballen met lang haar, want alle meisjes
in mijn team hadden kort haar. Om ervoor te zorgen dat ik kort haar had,
smeerde ik flink ‘bubble gum’ in mijn haar. Een andere moeder zou olie pakken om het eruit te halen.
Maar mijn moeder niet. Ze pakte de schaar en knipte mijn haar af.
Van lang haar had ik ineens een kort koppie.

 

Door onwetendheid van de mensen krijg ik vooroordelen
te horen zoals:’Als je gaat voetballen dan word je lesbisch’ en
‘Voetbal is toch geen meisjessport?Het is een jongenssport!’.
Maar dat heeft mij niet weerhouden.
Toen ik met de jongens ging voetballen werd ik ‘Bobo Jantje’ genoemd.
Ik moest voor spek en bonen in het doel staan. Ik trok een keer mijn
stoute schoenen aan.  Ik passeerde tijdens het voetballen een aantal jongens
en maakte een doelpunt. Vanaf dat moment werd ik als spits in het veld gezet.
Voetballen zit in mijn bloed en ik was vastberaden om het verschil te gaan maken.


De dames voetbal competities waren gestart en toen kregen wij
te horen:’Als jullie kampioen willen worden dan zullen jullie moeten
ploeteren en vechten totdat jullie erbij neervallen’. Ik ging niet lopen maar ik ging rennen.
Ik had mijn zinnen gezet om samen met mijn medespeelsters kampioen te worden.
Ik had een mentaliteit van:’ SV Elda gaat geen kampioen worden.
Maar SV Elda wordt kampioen’. Tijdens de eerste competitie wedstrijd van SV Elda
zijn we in 1980 kampioen geworden waarbij ik het winnende doelpunt had gemaakt.
Dat was een heugelijke gebeurtenis. Maar op den duur ben ik naar Nederland gekomen.
Eenmaal in Nederland heb ik het voetballen weer opgepakt. Ik had mij aangemeld
bij voetbalclub NEC in Nijmegen. Daarna heb ik gevoetbald bij Trajanus ook in Nijmegen.
Daar zijn we twee jaar lang kampioen geworden.

 

Van Nijmegen ben ik verhuisd naar Rotterdam en daar kwam ik een aantal
dames tegen van mijn oude voetbalclub SV Elda. Het kriebelde aan alle kanten
dus hebben we besloten om een vrouwen voetbal team op te richten.
We sloten ons aan bij de heren voetbalclub ‘SV Zwarte Pijl’.
Ik was daar aanvoerster en we zijn een aantal jaar
achter elkaar kampioen geworden. We speelden toernooitjes vrouwen voetbal
op het welbekende Kwaku festival. Toen was het altijd Amsterdam tegen Rotterdam.
Ik kwam ook uit voor het kleurrijk vrouwen voetbal elftal in Nederland.
Ik heb heerlijke tijden gekend met veel mooie herinneringen.

 

Maar toen gebeurde er iets wat ik van te voren niet had kunnen bedenken.
Ik raakte geblesseerd en moest geopereerd worden aan mijn knie in het ziekenhuis.
Het was een grote emotionele klap toen de arts tegen mij zei:’Je kunt met
deze knie niet meer voetballen. Dat raad ik je af’. Mijn medespeelsters konden hun
draai niet meer vinden op het veld zonder mij als aanvoerster in het team.
Dat was het moment dat de dames voetbal SV Zwarte Pijl is gestopt.

Vervolgens ging ik weer terug naar Suriname.
Voor ik het wist trok ik mijn stoute schoenen aan of in dit geval kaplaarzen.
Ik had tot ieders grote verbazing het idee om van de ‘boes-boesie’die ik voor mij
zag een voetbal veld te maken. Ik begon met mijn tuingereedschap onkruid
te gaan wieden en huurde ik een ‘pokkelijn’ om het stuk grond gelijk te gaan maken.
Ik had mij aangemeld bij SISO (Surinaams Instituut) en begon aan mijn studie om
mijn diploma te gaan halen als voetbaltrainer.
Ik heb contact gelegd met een school in de buurt om te vragen of daar animo
was voor dames voetbal. Voordat ik het wist had ik 30 meisjes voor mij op het veld.
Sommige meisjes konden niet eens een bal trappen.
Maar ik was hun trainer dus er was werk aan de winkel.

Inmiddels ben ik zelf ook al moeder en oma. Maar deze 30 meisjes voelde
aan als mijn dochters.  De meiden noemde mij ook ‘Mam-Trin’. Mama trainer had zoveel
liefde voor deze doelgroep. Maar om het goede voorbeeld te geven moest ik streng zijn.
Respect is nummer 1. Displicine is nummer 2. En doorzettingsvermogen is nummer 3.
Regels zijn regels. Ik was daar heel consequent in.
Je wordt niet alleen kampioen door te trainen. Het is een wisselwerking tussen
de spelers en de trainer/coach.Wat bij mij hoog in het vaandel staat is
‘het wij-gevoel’ (eenheid) in het team. Dit is zo belangrijk om je doelen te behalen.
Met deze mentaliteit gaf ik trainingen.

We deden mee met het district toernooi van het SVB (Surinaams Voetbal Bond)
waarbij we het eerste jaar derde werden. Het tweede jaar zijn we kampioen geworden.
In het tweede jaar deden we tevens ook mee aan de dames voetbal competitie in Paramaribo.
In de categorie jeugd eindigde we op de derde plaats.In de categorie volwassenen
eindigde we op de vijfde plaats.  In de derde jaar zijn we in de categorie jeugd
op de tweede plaats geëindigd en in de categorie volwassenen zijn we kampioen geworden.
Maar in de tussentijd werd ik benaderd om bondscoach te worden voor
de scholencompetitie IGS (Inter Guyanese Spelen) toernooi. Ik heb volmondig ’ja’ gezegd.
Het was niet gebruikelijk dat een vrouw voetbal bondscoach werd. 
Ik kreeg opmerkingen te horen als:’Look a ka vrouw de tak na geweldig.  
Zij als bondcoach?’. Maar de opmerkingen weerhielden mij niet.
Ik was zeer gefocust met het presteren en het behalen van mijn doelen.
Ik zette Suriname op de kaart en werd Kampioen.


Alle voetbal trainers en bondscoaches hebben allemaal één ding gemeen
en dat is onze passie voor voetbal en het coachen van nieuw talent
in de voetbal wereld. Van voetballen met een prop kranten tot kampioen worden.
Ik heb gouden tijden gekend.

Maar een medaille heeft twee kanten.  Ik ben tot rust aan het komen.
Ik denk na over mijn toekomst. Daarnaast geniet ik uitermate van de natuur
en alle lieve mensen om mij heen waaronder mijn dochter en mijn kleinkinderen.


Gepubliceerd op: 13-06-2021


 

Ze staat aan het begin van een nieuwe ontdekkingsreis.
Ze is er klaar voor om nog veel meer harten te mogen openen met
haar prachtige stem, zuivere klanken en toegankelijke teksten.
We kregen de demo te horen als voorproefje.
Maar op 30 april 2021 was het dan eindelijk zover. Sing-and songwriter
Jahlisa Jade (23 jaar) heeft haar eerste single ‘When I was 17’ uitgebracht.

In gesprek met Jahlisa Jade…

’Er ging letterlijk een wereld voor mij open’.


Ze komt uit een muzikale familie.
In huis hoorde ze de klanken van Luther Vandross, Michael Jackson en Prince.
Haar opa zong vroeger graag liedjes met zijn kleinkinderen.
Op aanraden van haar opa keek ze de film
Sound of Music en ging ze naar de musical Tarzan.
Het decor, het zingen en dansen
vond ze geweldig. Zo zegt ze:’Er ging
letterlijk een wereld voor mij open’.

 

Zo was er een tijd dat ze uit het raam keek naar de paarden en schapen
in Nederland en zo liep ze door de straten in Londen.
Op haar 17de heeft ze een jaar in Londen gewoond. ‘When I was 17’ is
gebaseerd op de tijd die ze in Londen heeft doorgebracht.
Deze tijd is heel waardevol voor haar geweest.
Want vanaf dat moment is het haar steeds duidelijker geworden wat ze
wilde gaan doen in haar leven. En dat is anderen inspireren met haar muziek.

Ze heeft op een Internationale school gezeten en is in 2020 afgestudeerd
als audio engineering. Daar heeft ze producer tevens goede vriend Zack ontmoet.
Zack is de producer van haar single ‘When I was 17’.

Muziek is een grote verrijking in haar leven. Ze wordt er oprecht blij van.
Maar naar buiten treden met je talenten en jezelf zichtbaar maken is ook een proces.
Zo is er vaak genoeg onzekerheid bij komen kijken. Haar familie is een grote steun voor haar.
De gesprekken die ze met haar ouders heeft gevoerd, heeft bijgedragen om steeds
meer over haar onzekerheid heen te komen.
Wat ze achteraf heel fijn vind is, dat ze met haar vader heeft gesproken over de
beide kanten van de medaille. Dit heeft haar stof tot nadenken gegeven waardoor ze
daadkrachtiger werd in haar beslissing om naar buiten te treden met haar muziekcarrière.

 

Bezig zijn met muziek is iets waar ze zich al lang mee bezig hield.
Want wat vele niet weten is dat ze als
sing-and songwriter al
liederen schreef voor anderen. Daarnaast speelt ze piano, gitaar en yukalele.
Ook volgt ze geregeld zanglessen. Ze is fan van Taylor Swift en haalt inspiratie
uit andere sing-and songwriters zoals Julia Michaels en Carol King.
Ik stelde haar de volgende vraag:’Stel dat je een workshop mag geven aan de
jeugd die allemaal een muzikaal talent hebben. Wat zou je ze dan adviseren?’.
Zo zegt ze:’ Ik zou de jeugd willen adviseren om te gaan staan voor wie je bent
en te gaan voor wat je wilt. Niets is onmogelijk als je maar wilt en doorzet’.

Sinds haar single is uitgebracht blijven er hartverwarmende reacties binnen komen.
Zo zijn haar teksten een herkenning voor vele.
Dit motiveert haar alleen maar meer.

‘When I was 17’ van Jahlisa Jade  is onder andere te horen op Youtube,
Spotify en Soundcloud. Er komt een tweede single aan so stay tuned…


www.jahlisajade.com


Gepubliceerd op: 13-05-2021



Hoe komt een Surinaamse man in Zwitserland terecht?
’Dat is een cadeau vanuit het Universum’.

Lees hier het verhaal van Wilfred Richards…

Hij is geboren en getogen in Sweet Sranang.
Hij heeft tot zijn 21ste in Suriname gewoond.
Afgestudeerd in Rusland en gewerkt in Duitsland.
Deze globalist was bezig om een stukje van de wereld te verkennen,
maar tegelijkertijd was hij ook bezig om zijn ‘eigen wereld’ te verkennen.

Hij was werkzaam als buschauffeur in Nederland. Het begon steeds meer
tot hem door te dringen dat dit niet is wat hij wilde blijven doen.
Hij werkte ver onder zijn niveau en het geluksgevoel was op een gegeven moment
ver te zoeken op werkgebied. Op een dag kreeg hij een e-mail en dacht in eerste instantie,
dat het spam was. Hij had die e-mail verwijderd en vervolgens kreeg hij opnieuw een e-mail.
Daarin stond een telefoonnummer van een bedrijf. Hij belde het bedrijf op
en werd uitgenodigd voor een gesprek. Tijdens het gesprek kreeg hij een aanbod
om in Zwitserland te gaan wonen en werken met een vaste aanstelling.
Hij ging naar huis en besprak dit met zijn vrouw en twee kinderen.
Een moeilijke periode brak aan voor het hele gezin. Want wat doe je als je zo een aanbod krijgt?
Ga je voor je gevoel? Of kies je voor je verstand? Wilfred heeft in goed overleg
de keuze gemaakt om naar Zwitserland te gaan.


Eenmaal in Zwitserland, kwam hij daar terecht in een studio. Het eerste paar jaar heeft hij het wel moeilijk gehad.
Maar het contact met zijn kinderen en zijn ex-vrouw is altijd gebleven.
Hij zocht manieren om, in een toen nog onbekende land met onbekende mensen,
zijn draai te vinden. Hij had zijn studio ingericht op zijn Surinaams met houtsnijwerk uit Suriname.
En hij luisterde via het internet naar Stanvaste radio (Surinaamse radiozender).
Hij maakte nieuwe sociale contacten in Zwitserland met gelijkgestemde door sociaal netwerk platformen.
Zo kookte hij weleens Surinaams voor de mensen daar.
Daardoor leerde hij de Zwitserse cultuur en de lokale bevolking steeds beter kennen.
Suriname is subtropisch land met de jungle en veel oerwoud. En dan kom je in Zwitserland en zit je hier tussen de bergen.


Later kreeg hij een huis aan de voet van de hoogste berg in Zürich:’De Üetli gebergte’.
Tijdens het videobellen kreeg ik een rondleiding in zijn huis. Hij heeft het zo leuk ingericht.
Veel kleur, planten en een gezellig zit hoekje onder het afdakje van zijn tuin.
Inmiddels werkt en woont hij al heel wat jaren in Zwitserland.


Wilfred is een levensgenieter en een echte mensen-mens. Hij geniet van alles wat hij doet.
Zo heeft hij op het eiland Texel leren paardrijden. In Zwitserland stond hij, met hoogtevrees,
op 3000 meter hoogte op een berg. Zijn zoon wilde heel graag parachute springen in Zwitserland
en dat heeft hij gedaan. Wilfred zegt:’Mijn hart bonkte in mijn keel, maar het was een
bijzondere ervaring voor hem’. Hij heeft een aantal favoriete plaatsen in Zwitserland.
Luzern, Lugano en Montreux. Luzern is een katholieke stad. Lugano is de Italiaanse kant van Zwitserland.
En Montreaux is de Franse kant van Zwitserland. Dit is ook de favoriete stad van
Freddy Mercurie van de muziekformatie Queens. Het is tevens een wereldstad voor Jazz liefhebbers.

Als hij nu terug denkt, had hij als jongetje in Suriname, nooit gedacht dat hij
ooit ‘tussen de wolken zou lopen’. Want als hij in de bergen van Zwitserland
wandelt dan loopt hij tussen de wolken. De natuur is daar zo adembenemend mooi.
Je kan je goed aarden, je hoofd leegmaken, ontladen en weer opladen.
Je voelt je letterlijk één met de natuur. Zo zegt hij:’Wat ik zo mooi vindt aan Zwitserland
is dat de natuur en de cultuur met elkaar verbonden zijn.
De mensen gebruiken de natuur om de relatie met zichzelf en met elkaar op te bouwen´.


Hij heeft naast zijn huidige baan nog twee projecten waar hij zich mee bezig houdt.
Hij is oprichter van ‘Suriname-day Events’ en van het ‘Nationaal Suriname Voetbal Museum’.


Het ‘Suriname day events’ heeft hij opgericht met als doelstelling om de lokale bevolking van
een land kennis te laten maken met Suriname. Een land met een rijke historie.
Zo organiseert hij ‘Suriname-day Events’ in Zwitserland. Een geweldig mooi project.
Voor meer informatie en foto’s zie de link onderaan.

Nog een project en tevens zijn grote droom is om een voetbalmuseum te gaan openen in Suriname.
Deze voetbalmuseum zal in het teken staan om de stervoetballers na hun voetbalcarrière in ere te houden.
Hij is hier al jaren mee bezig met goede resultaten. Het is echt de moeite waard
om een kijkje te nemen op de website en op zijn Facebook pagina. Zeer interessant. Zie de link onderaan.

Als je tien jaar geleden aan hem had gevraagd om in Zwitserland te gaan wonen en werken
had hij je voor gek verklaard. Maar deze kans heeft hij met beide handen aangegrepen.

Hoe moeilijk het toen ook was om in een gevoel en verstand kwestie verwikkeld te raken.
Maar achteraf gezien was dit voor hem de beste keuze ooit!


www.surinamedayevents.com
Facebook: Suriname-day Events

www.natiosvm.com
Facebook: Nationaal Suriname Voetbal Museum

 

Gepubliceerd op: 19-04-2021



Margery Carron heeft ruim 17 jaar gewerkt als
financieel manager. Het bedrijf waar ze voor werkte,maakte veranderingen door,
waardoor ze haar baan verloor.
Als alleenstaande moeder was dat een onzekere tijd.
Maar ze ging niet bij de pakken neer zitten.
Één van Margery’s sterke kwaliteiten is dat ze op onderzoek uit gaat.
Wat zijn de mogelijkheden op werkgebied en welke stappen wil ik gaan zetten
richting de toekomst, waren vragen die haar bezig hielden.
Na een lange zoektocht werd ook steeds duidelijker dat het helpen van mensen
centraal mag blijven staan.

 

In 2017 heeft MargeryPROMES Finance & Consultancy’ opgericht.
Ze is met al haar kennis en kunde een zelfstandig financieel bureau begonnen.
Het bedrijf is vernoemd naar haar overgrootmoeder, mevrouw Hendrina Promes.
Margery is geboren en getogen in het zonnige Suriname.
Als klein meisje leerde Margery van haar overgrootoma de waarde van geld
en hoe ze verstandig met geld moest omgaan.
Deze waardevolle levenslessen zijn Margery
tot de dag van vandaag bijgebleven.

Mensen komen met diverse financiële vraagstukken bij Margery terecht.
Wat Margery doet,  is hulpverlening en bewustwording meenemen
in haar consulten. Na een intakegesprek heeft ze helder wat de vraagstukken zijn.
Zo leert ze mensen om overzicht te krijgen en behouden betreft de financiën.
Ze beseft goed dat financiën ook een kwetsbaar onderwerp
kan zijn voor de mensen. En zeker in het geval dat mensen schulden hebben.
Als ik vraag hoe Margery daarmee omgaat zegt ze:’Ik blijf altijd rustig
en liefdevol en samen met de klant ga ik stap voor stap kijken wat nodig is’.

Margery geeft aan dat het aanleren van omgaan met geld al op jonge
leeftijd mag beginnen.
Ze heeft haar dochter op jonge leeftijd
geleerd om verantwoordelijkheid te dragen op financieel gebied.
En dat deed ze in stapjes door haar zakgeld te geven, daarna haar eigen bankpas
en op latere leeftijd inzichten op financieel gebied.
En nu houdt haar dochter zich bezig met de aandelenmarkt, door te beleggen.

Margery haar favoriete slogan is:
If you do what you love, you’ll never work a
day in your life.” Het helpen van mensen met hun financiën doet Margery
met veel passie en liefde.
Zo helpt ze een kerkgemeenschap met
het beheren van de financiën, in de hoedanigheid van penningmeester.
En was ze vrijwilliger bij Stichting Dock, bij het onderdeel ‘Stop de Schulden’.

In het gesprek praat ik met Margery ook
over ondernemers in de corona pandemie.
Ik vroeg aan Margery of ze als Financial Consultant nog een boodschap
heeft voor deze doelgroep. Zo zegt ze:’Probeer niet bij de pakken neer te zitten,
vraag desnoods om hulp, wees creatief en kijk naar de mogelijkheden.
Er zijn meer wegens die naar Rome leiden’.


Heb je financiële hulp nodig?
Zou je graag hulp willen bij de belastingaangifte, boekhouding
of zit je met andere financiële vraagstukken?
Schroom niet en vraag een vrijblijvend en kosteloos adviesgesprek aan.

Kijk voor meer informatie op:
www.promesfinance.nl

Gepubliceerd op: 06-04-2021



Lees hier het verhaal van
professioneel kickbokser
Donegi Abena.

‘Mijn eerste officiële kickboks wedstrijd?
Het was een chaos maar achteraf gezien
toch een leuke wedstrijd’.


Als student reisde hij 2 maanden lang,
elke dag twee uur heen en twee uur terug
met het openbaar vervoer,
om zijn droom tot werkelijkheid te maken.
Inmiddels heeft deze 23-jarige Surinaamse
man in januari 2021 zijn contract
verlengd bij Glory Kickboxing.
Hij staat op nummer 4 gerankt
bij Glory Kickboxing.
Maak kennis met professioneel-kickbokser: Donegi Abena.

Aan doorzettingsvermogen geen gebrek.
Donegi heeft een moeilijke jeugd gehad.
Vergeten kan hij niet, maar hij beseft wel dat dit hem gemaakt
heeft tot wie hij de dag van vandaag is. En dat is een man die pijn
omzet in motivatie en doorzettingsvermogen.
Hij werd door de broer van een vriend meegenomen naar een kickbox les.
Al gauw ervaarde hij dat kickboxing past bij zijn karakter.
En dat zien we ook terug tijdens een wedstrijd.
Als Donegi in de ring staat zie je zijn kracht,
focus, vuur en uithoudingsvermogen.

 

 

Als ik Donegi de vraag stel waarom kickboxing en niet een andere sport,
zegt hij:’Kickboxing past beter bij mijn karakter.
Ik heb veel energie in mijn lichaam en kickboxing is mijn uitlaatklep’.
Als professioneel kickbokser kom je genoeg uitdagingen tegen.
Uitdagingen zoals discipline opbrengen om elke dag te trainen.
Goed en gezond eten. Maar ook dingen missen zoals verjaardagen en feesten.
Het leren omgaan met tegenslagen in de schijnwerpers is ook een onderdeel hiervan.
Wanneer Donegi zich voorbereid op een wedstrijd, wordt er kritisch gekeken naar zijn
voedingsschema en de intensiteit van zijn trainingen worden opgehoogd.

Mike Passenier en Sander Thonhauser zijn de trainers van Donegi.
Wat fijn is aan de trainingen met Mike is dat hij
stap-voor-stap opbouwt en er ook genoeg ruimte is voor zelfreflectie.
En opvallend is tijdens de trainingen met Sander is dat hij net zo energiek is als
Donegi en over veel kennis beschikt als Mike.

Wanneer ik Donegi vraag of hij zijn eerste officiële kickbox wedstrijd
nog kan herinneren dan begint hij te lachen.
Hij zegt:’ Mijn eerste officiële kickbox wedstrijd?
Het was een chaos maar achteraf gezien toch een leuke wedstrijd’.

 

Donegi heeft naast het professionele kickboxing als beveiliger gewerkt.
Maar deze man heeft nog zoveel andere ambities.
Zo heeft hij zijn eigen kledinglijn:’DABXNG’
en is hij personal trainer. Ook zou hij het leuk vinden om acteur te worden en
motivational speaker.

Last but not least, kon ik het natuurlijk niet laten om aan Donegi te vragen
wie hij heel graag tegenover zich zou willen zien in de ring.
Met een Surinaams accent zei hij:’Laat ze iemand voor me brengen. Je gaat zien’.
Nu ben ik zeker benieuwd naar de eerst volgende officiële kickbox wedstrijd van Donegi.
Jullie ook?


Foto’s: fotograaf Raúl Neijhorst.


Gepubliceerd op: 31 maart 2021


 

De liefde voor kinderen, bewustwording
en een positieve mind-set.

Vandaag drink ik mijn kopje koffie met…
Ellen Brudet.

Op 14 februari 2016 is er aan de Pekstraat 75 in Amsterdam de eerste
black-doll gift shop´Coloured Goodies’ geopend in Nederland door Ellen Brudet.
Deze 54-jarige dame heeft al vele harten mogen veroveren
met haar collectie en creatieve mindset.

Ellen is concreet haar doelen gaan uitwerken
na een ondernemers cursus bij Women @ Work.
Daar is de naam van haar winkel Coloured Goodies ontstaan.

 

Als ze nu terug kijkt op de weg die ze heeft mogen afleggen, dan valt alles op zijn plek.
Ellen is geboren uit een gemixte relatie. Nederlandse moeder en een Surinaamse vader.
In de jaren ’70 viel het de moeder van Ellen op dat er amper speelgoed te vinden was,
waar haar kinderen zich in zouden kunnen herkennen. Zo waren donkere poppen schaars.

Hetzelfde viel Ellen ook op toen ze moeder werd. Het viel haar op dat er geen
geboortekaartjes te vinden waren van baby’s met een donkere huidskleur.
Dat was het moment waarbij het kwartje viel voor Ellen.
Zo verteld ze:’Ik had toen heel sterk het gevoel dat er iets veranderd
mocht worden en ik was klaar om verschil te gaan maken’.

Het hele proces tot de opening van haar winkel ging niet zonder slag of stoot.
Zo vertelt ze dat ze een jaar lang met haar poppen op de markt heeft gestaan.
Ellen heeft COPD (Chronische Obstructieve Longziekte), kreeg vele vooroordelen
te verwerken maar was vastberaden om door te zetten en haar plan verder uit te werken.
Zij is altijd in het concept van Coloured Goodies blijven geloven.

Coloured Goodies is meer dan alleen maar een naam. Ellen vindt het belangrijk dat
alle kinderen zich gezien en gehoord worden.
Zo maakt ze onder andere poppen met
downsyndroom, albinisme en vitiligo.
Maar ook donkere poppen met afro haar bijvoorbeeld.
Zo verteld Ellen dat ze oprecht heel blij wordt als een kind zich in de pop kan herkennen.
Daarnaast vind ze bewustwording en het stimuleren van educatie in
acceptatie en identificatie zeer belangerijk (beeldvorming).

 

Naast collectie poppen verkoopt Ellen in haar kleurrijke, gezellig winkel in
Amsterdam Noord ook kleding met sterke quotes en leuke teksten en boekjes.
Ik mag een tipje van de sluier geven door te zeggen dat er binnenkort
een nieuwe collectie toegevoegd gaat worden.
Samen met haar team wordt er achter de schermen hard gewerkt.
So stay tuned.



www.colouredgoodies.nl


Gepubliceerd op: 25-03-2021



Lees het verhaal van
Spiritueel Voedselcentrum Isaak en de Schittering.

‘Ons voedselcentrum is er voor iedereen die hulp nodig heeft’.

 

In 2011 kreeg Tresi Barros (medium) een visioen van haar gids
Meester Isaak dat zij op haar levenspad minder bedeelden
mocht gaan helpen in Rotterdam.
Volgens de statistieken is het percentage in Rotterdam heel
hoog waar de meeste mensen wonen met een uitkering en werkloosheid.
Tresi is haar lijntjes gaan uitzetten en samen met een
aantal anderen zijn ze in Rotterdam begonnen met koken
voor minderbedeelde mensen. Ze zagen daardoor dat er
veel behoefte was aan gezond voedsel.

In 2012 was de opening van de eerste locatie op de
Vinkenbaan in Rotterdam. Inmiddels zijn er nog twee locaties
erbij gekomen namelijk op de Kreekplein en Jacob Loisstraat
in Rotterdam. De naam Isaak en de Schittering komt voort
uit haar gids die Isaak heet en de Schittering
is haar geestelijke doorbraak naam.

Het doel van ‘Isaak en de Schittering’ is om de medemens
te helpen en om voedselverspilling tegen te gaan.
Anders dan de reguliere voedselbank hanteren zij geen inkomenscriterium.
”Ons voedselcentrum is er voor iedereen die hulp nodig heeft.”

Ook vinden mensen het gezellig om een praatje te maken.
Elke dag is het druk. Mensen komen graag bij
Isaak en de Schittering. Armoede en eenzaamheid gaan vaak hand in hand.
 
Daarnaast komen er ook regelmatig scholen langs voor
educatie betreft voedselverspilling tegen te gaan en een
helpende hand bieden voor de minderbedeelde mensen.
Zo vertelt Stientje dat ‘Meester Jezus’ ook brood gaf aan de arme
en dat ze bij Isaak en de Schittering ook gratis brood uitdelen aan de mensen.

 

Bij Isaak en de Schittering werken er vele vrijwilligers.
Het is naast een voedselcentrum ook een Spiritueel Centrum
waarbij de vrijwilligers veel voldoening halen uit het werken op de locaties.
Zo zijn er vrijwilligers die chauffeurs zijn in de winkel helpen
 maar ook administratief bijvoorbeeld.
Stientje heeft een coördinerende rol die verschillende taken heeft.
Zo staat ze enkele dagen in de winkel,
maar doet ook administratieve taken en staat de mensen te woord zoals ik.

Als je voor minimaal 0,50 aan producten koopt dan krijg
je gratis brood en wat groenten mee.
Bij alle locaties kunt u naast levensmiddelen ook kleding
kopen, want zij hebben namelijk ook een kledingzolder.

Bij Isaak en de Schittering kijken ze kritisch naar het
 maatschappelijke dus wat de mensen nodig hebben.
Zo is het initief ontstaan voor een ‘voedsel cadaubon’.
De Voedselcadeaubon is bedoeld voor mensen die in crisis verkeren

en geen geld meer hebben om eten te kopen.
Mensen kunnen voor €10 een voedselcadeaubon doneren.
Zo kunnen meer mensen geholpen worden en de voedselverspilling
helpen verminderen.
Hiermee krijgt iemand die niet meer rond kan komen
 2 tassen vol boodschappen ter waarde van €10 mee.

 

www.stichtingisaakendeschittering.nl


Gepubliceerd op: 24-03-2021

 


In gesprek met Eveline…



Wie is Eveline Ruitenberg?

Ik ben moeder van 4 kinderen in de leeftijd van 10 t/m 18 jaar,
inmiddels al 29 jaar samen met mijn man Arnout.
Daarnaast ben ik een gevoelsmens,
een echt mensen-mens,
creatief, een snelle denker,
energiebommetje die mensen
inspireert en enthousiasmeert.

Jouw wens én missie is om alle kinderen het gevoel te geven
dat ze ertoe doen. Dat ze gezien en gehoord worden.
Dat ze belangrijk zijn. Wanneer is jouw zielsmissie je duidelijk
geworden en welke eerste stappen heb je toen gezet?


Ik kom uit een gezin waarbij mijn moeder psychische klachten kreeg.
Dit had een groot impact op het gezin. Als kind leefde ik echt in mijn
eigen wereld. Door het tekenen, schrijven en spelen kon ik toen  
mijn verhaal kwijt. Totdat ik begon te puberen.

Ik begon steeds meer af te zetten tegen hoe er omgegaan
werd met bepaalde situaties in het gezin.
Op mijn 14de levensjaar kreeg ik muziekles.
We keken naar een musical over een autistisch jongetje
gesloten was en in zijn eigen wereld leefde.
Ik herkende mijzelf daarin.

Na afloop van de muziekles vroeg de leerkracht of alles wel
goed ging met mij. Ik reageerde vrij luchtig.
Vervolgens zei hij:’Als je erover wilt praten dan kan dat altijd.

En als je wilt huilen dan mag dat ook’. Ik reed vervolgens
huilend op de fiets naar huis.
Het gesprek van 5 minuten met deze leerkracht zijn tot de
dag van vandaag zeer waardevol voor mij geweest.
Door dat gesprek had ik ineens de bewustwording dat ik er wil zijn
voor alle kinderen in de wereld. Ik wil alle kinderen het gevoel
geven dat ze gezien en gehoord worden en dat ze er mogen zijn.
Inmiddels werk ik al meer dan 25 jaar met kinderen en hun ouders.


Eveline, ik heb op jou website ‘Mijn brief aan jou’ met veel ontroering gelezen.
Zoveel herkenning. De reis in jezelf.
In de brief staat:
‘Hij (de muziekleerkracht) hoorde de woorden die ik niet sprak.
Ik voelde me gezien en belangrijk’.
Het gevoel van niet gezien en gehoord worden. Hoe is dat nu?


Ik denk dat ik heel erg veranderd ben door ‘die vijf minuten met deze leerkracht’.
Ik cijferde mijzelf weg, altijd op de laatste plaats maar dat doe ik niet meer.
Het besef dat ik alleen een ander kan helpen als ik mijzelf eerst help.
Ik geef mijzelf wat ik nodig heb. Daarnaast begeef ik mij met
gelijkgestemden wat weer rust geeft.

Je ziet een kindertekening. Wat is het eerste waar je naar kijkt?

Het eerste waar ik naar kijk zijn opvallende dingen.
En daarbij wat voor een gevoel ik heb bij de tekening.

Wat houdt speltherapie in?

Speltherapie is een vorm van kindertherapie.
Wat psychotherapie voor volwassenen is, is speltherapie voor kinderen.
Bij speltherapie wordt er gespeeld en getekend.
Alles wat er bij kinderen leeft en wat ze van binnen ervaren
komt tot uiting in spel.

Bij speltherapie ga je ervan uit dat de
binnenwereld naar buiten komt via de beeldentaal van spel.
De indirecte en natuurlijke manier van communiceren van kinderen.
Door de beelden van speltherapie begrijp je een kind beter en stem je
makkelijker op hem af.
Speltherapie brengt een proces op gang,
er wordt gewerkt aan het (weer) in beweging brengen van
energieblokkades, uiten van emoties en ervaringen, opbouwen
van zelfbeeld om maar wat te noemen. Je helpt een
stagnerende ontwikkeling op gang.


Wat is het doel van de online training:’Beeldentaalmethode’
die mensen bij jou kunnen volgen.


De beeldentaalmethode bestaat uit twee delen: Spel en Tekeningen.
Waar het mij om gaat is dat mensen bewust worden van het feit dat
beeldentaal bestaat. We zijn allemaal kind geweest,
dus we hebben allemaal die taal gesproken.
Onze samenleving is best cognitief ingesteld,
dus meer vanuit het hoofd. Maar niet ieder kind kan, wil, mag
of durft te vertellen wat er van binnen in hem omgaat.
Zij tekenen en spelen liever.

Bij volwassenen brengt de beeldentaal vaak naar boven
wat nog niet gezien wordt of bewust is.
Waardoor ze meer vanuit hun gevoel gaan leven en op die manier
zich verbinden en kijken naar anderen.

Je begeleidt niet alleen kinderen en ouders, maar ook vrouwen.
Je moedigt hen aan te doen waar ze blij en energiek van worden
met je bedrijf 'Pit & Passie'.
Op welke manier doe je dit?
Hoe begeleid jij de vrouwen die zich aanmelden?

Tijdens het coachen van vrouwen met mijn bedrijf ‘Pit & Passie’
gebruik ik onder andere het tekenen. Ik coach vrouwen met een eigen bedrijf.
Het coachen is praktisch maar ook op een emotionele laag.
Ik vind het belangrijk om te kijken wat de ander nodig heeft om te groeien,
wat houdt je tegen en wat is ervoor nodig dat je groeit.
Dat is per persoon verschillend.

Je hebt een e-book uitgebracht:
’Hoe tekeningen jou helpen kinderen beter te begrijpen’.
Wat is de gedachte hierachter?

Mijn e-book is eigenlijk een hele kleine kennismaking met
het feit dat de beeldentaal bestaat.
Mensen kunnen dan niet gelijk een kindertekening lezen.
Het gaat mij om bewustwording van het
feit dat het mogelijk is.

Hield jij zelf als kind van tekenen?
Heb jij jouw kindertekeningen bewaard?


Als kind hield ik ontzettend van schrijven en tekenen.
Nog steeds vind ik het heel fijn om creatief bezig te zijn.
Ik heb nog wel een aantal kindertekeningen bewaard.

 

Je hebt samen met je man 4 prachtige kinderen.
Hoe uit creativiteit zich in jullie gezin?


Mijn man en ik houden allebei van schrijven.
en ook onze oudste dochter. Mijn oudste zoon
uit zijn creativiteit in het voetballen.
Vroeger tekende hij ook veel. Onze jongste zoon
tekent nog steeds graag en schrijft ook regelmatig
in zijn notitieboek.
Daarnaast wordt er vooral in de wintermaanden muziek
gemaakt in huis zoals drummen.
Maar als het zonnetje schijnt, dan zijn we graag buiten.

Waar haal jij je inspiratie en motivatie vandaan?

Uit de opvoeders en kinderen die ik zie, mijzelf en uit de woorden
van mijn muziekleerkracht.
Dat is mijn drijfveer om mijn werk door te zetten.

Wat zou jij nog heel graag willen bereiken?


Ik wil ook Internationaal kinderen en ouders begeleiden.
Dus ben ik bezig met een Engelstalig platform.
En heel graag wil ik dat de beeldentaal van spel en tekeningen
een verplicht vak wordt op opleidingen die kindgericht zijn.

Heb je nog een mooie boodschap voor de mensen?

Doe wat je blij maakt.
Blijf niet hangen in datgene wat je omlaag trekt.
Geniet van alles wat je doet.


Gepubliceerd op: 18-03-2021