Ik ben onthutst, verdrietig en voel diepe empathie.
Dit naar aanleiding van een reactie van een lieve vrouw, voor wie ik ooit een gedicht schreef. Een vrouw die zestien maanden geleden haar zoon verloor door een zelfgekozen dood.
Zij vertelt over acceptatie en berusting in het feit dat er nog maar zo weinig mensen zijn die gewoon vragen. Die na zo’n ingrijpende gebeurtenis nog oprechte interesse tonen. Het is een pijnlijke constatering: voor de meeste mensen gaat het leven simpelweg verder. Ik vind dit het intrieste resultaat van een egoïstischer wordende samenleving, waarin verbinding en oprechte belangstelling voor elkaar steeds schaarser lijken te worden — zelfs dichtbij huis.
Natuurlijk kun je niet elke dag stilstaan bij het verdriet van een ander. Maar hoeveel moeite kost het werkelijk om af en toe een moment van je kostbare tijd te nemen en te vragen hoe het met iemand gaat? Hoe die ander zich staande houdt. Hoe het leven eruitziet in een gezin waarvan één plek voorgoed is weggevaagd.
Is het te ingewikkeld, te spannend of te confronterend om oprecht te vragen? En heb je je wel eens afgevraagd hoe moeilijk het is voor degene die achterblijft? De leegte, het trauma, de rouw, het opnieuw moeten vormgeven van een leven waarvan de glans voorgoed verdwenen is?
En dit gebeurt niet alleen bij overlijden. Ook in zogenaamd ‘ingewikkelde’ situaties — zoals wanneer een kind noodgedwongen niet meer thuis woont of ‘op het verkeerde pad’ is geraakt — blijft het vaak stil. Iedereen weet ervan, maar bijna niemand vraagt hoe het is, hoe het zo gekomen is, of wat dit betekent voor de ouder(s). En ik durf te wedden dat er nog minder mensen zijn die oprecht vragen hoe het is voor het kind zelf.
Het raakt me diep wanneer ik de woorden lees van een moeder die haar zoon écht is verloren, aan de dood. Een zoon die mogelijk zo vastzat in zijn eigen pijn dat hij geen uitweg meer zag. Dan denk ik: zelfs een overlijden, zelfs het meest ondenkbare verlies, is voor velen geen reden om contact te onderhouden. Om verbinding te laten voortbestaan. Nee, je mag ‘blij zijn’ als er een handjevol mensen overblijft — vaak op één hand te tellen. Alsof dat normaal is. Alsof we dat maar moeten accepteren. Hoe verhard is onze maatschappij geworden? Hoe afgestompt zijn we geraakt?
Want schrijf ik hierover een gedicht of een blog, dan stromen de reacties binnen. Velen herkennen dit gevoel; vrijwel iedereen maakt het ooit mee. Waarom leren we er dan zo weinig van? Waarom blijven we dit met elkaar in stand houden?
Ik pleit oprecht voor een saamhoriger samenleving — laten we beginnen in onze directe omgeving — met meer interesse, verbinding en openheid. Laten we alsjeblieft niet accepteren dat dit ‘normaal’ wordt. En nee, je hoeft het verdriet, de rouw of de problemen van een ander niet op te lossen.
Maar een beetje aandacht.
Een beetje betrokkenheid.
Dat is toch niet te veel gevraagd?
Alsjeblieft…
Door: Openhartig (Mirjam)
Reactie plaatsen
Reacties