Dit verhaal gaat over een jongen genaamd Lucas. Lucas is acht jaar en woont op een internaat. Door zuurstofgebrek in zijn hersenen tijdens zijn geboorte is hij moeilijk lerend en moeilijk opvoedbaar. Zijn vader was vaak en snel dronken. Zijn ouders hadden veel ruzie en zijn gescheiden. Lucas neemt je mee in het dagelijkse leven op het internaat.
Uithuisplaatsing
Lucas zit thuis aan tafel te spelen met blokken wanneer maatschappelijk werker Kees op bezoek komt. “Lucas, ik moet je iets vertellen,” zegt hij. “Het is beter dat je een tijdje ergens anders gaat wonen.” “Maar kan er dan niet iemand bij ons thuis komen die met mij speelt?” vraagt Lucas.
“Nee,” antwoordt Kees, “het is echt beter voor je eigen bestwil dat je ergens anders gaat wonen, bij mensen die jou kunnen helpen.” “Wanneer moet ik daarheen?” “Over vier weken is er een plek voor je.”
Lucas begint te schreeuwen. “Ik wil er niet naartoe! Ik wil thuis bij mama blijven!”
“Het is voor je eigen bestwil,” zegt Kees opnieuw.
Moeder vraagt bezorgd: “Is dit echt nodig? Kan het niet anders?” “Nee mevrouw,” antwoordt Kees. “Dit is de enige manier om uw zoon de juiste hulp te bieden. De kinderarts, school en Jeugd en Gezin zijn het hierover eens.”
Lucas en zijn moeder hebben het er erg moeilijk mee, maar er lijkt geen andere keuze. Als moeder het advies niet opvolgt, zal er een gedwongen uithuisplaatsing volgen via de kinderrechter. Lucas wil helemaal niet zonder zijn moeder ergens anders gaan wonen.
In de logeerkamer ziet hij een koffer op bed liggen. Zijn moeder stopt er steeds meer kleding in. Nog een paar weken, dan is het 1 juni. De dag waarop Lucas uit huis wordt geplaatst en naar een internaat gaat. Hij probeert er zo min mogelijk aan te denken en doet alsof er niets aan de hand is. Zijn gedrag wordt steeds onhandelbaarder.
Voor de plaatsing komt Kees nog een paar keer langs om praktische zaken te bespreken. “Lucas is weer erg ongehoorzaam,” zegt moeder. “Wat moet ik doen?” “Laat hem maar even zijn gang gaan,” zegt Kees. “Jullie krijgen het nog moeilijk genoeg.”
Op 1 juni is het prachtig weer. Lucas hoeft niet naar school en bouwt in de tuin een hut van oude lakens en tafelkleden onder de glijbaan. ’s Middags komt zijn tante hen met de auto ophalen. Het is zover.
Lucas weigert mee te werken. Hij klemt zich met handen en benen vast aan een tafelpoot en schreeuwt: “Ik ga niet naar het internaat! Ik wil niet!”
Kees maakt hem los, houdt hem stevig vast en brengt hem naar de auto. Lucas stribbelt tegen, maar gaat uiteindelijk zitten. Moeder legt de koffer in de auto en zet een grote tas met knuffels, speelgoed en stripboekjes naast hem op de achterbank.
Lucas neemt afscheid van het huis en knuffelt de hond. Terwijl de auto wegrijdt, kijkt hij met tranen in zijn ogen naar het huis en de hond achter het raam. Hij zwaait. Hij zal hen vreselijk missen.
Aankomst op het internaat
Na een rit van ongeveer twaalf minuten komen ze aan bij het internaat. Ze lopen naar groep 2A, waar Lucas zal gaan wonen. Daar worden ze opgewacht door Joke, een maatschappelijk werkster. “Welkom, Lucas,” zegt ze. “We gaan eerst even naar je kamer.”
Zijn kamer is boven, links aan het einde van de gang. Hij moet deze delen met een oudere jongen. Moeder pakt zijn koffer uit en legt de kleding in de kast. Lucas gooit zijn tas leeg op bed. “Ik wil hier niet zijn,” zegt hij.
Daarna gaan ze naar het kantoortje om kennis te maken met de groepsleiding. Lucas houdt zijn knuffelbeer stevig vast; die gaat overal met hem mee.
Kennismaking
Ger en John hebben dienst. Terwijl Lucas met John een rondleiding krijgt door de groepswoning, praten moeder, tante en Joke met Ger. Moeder vertelt over Lucas’ geboorte, zijn ontwikkeling en de thuissituatie. Ze vertelt ook over het geweld, de angst en de scheiding.
Ger maakt aantekeningen en luistert aandachtig. Er worden afspraken gemaakt over bezoek, bellen en weekenden naar huis.
De eerste avond
Na het afscheid loopt Lucas naar zijn kamer. Hij legt foto’s van thuis op tafel en kijkt uit het raam. Met zijn knuffels op schoot fluistert hij:
“Ik wil naar huis. Ik wil hier niet zijn.”
Later gaat hij naar beneden om naar het voetbaltoernooi te kijken. Niet omdat hij van voetbal houdt, maar om afleiding te hebben. Toch keert hij verdrietig terug naar zijn kamer.
Dan roept Ger dat het etenstijd is. Lucas droogt zijn tranen en gaat naar beneden. Iedereen kijkt naar hem wanneer Ger zegt: “Dit is Lucas. Hij komt vanaf vandaag bij ons wonen.”
Ze eten blindenvink met bloemkool en aardappelen. Na het eten wordt er kort gebeden. Lucas voelt zich onzeker, maar vindt het fijn dat hij morgen weer naar school mag.
’s Avonds kijkt hij Sesamstraat, net als thuis. Daarna moeten de jongste kinderen naar bed. Lucas deelt zijn kamer met Adrie, die duidelijk laat merken dat hij dat niet prettig vindt.
In het donker ligt Lucas stil in bed. Hij durft geen geluid te maken. Hij staart naar het plafond en hoort auto’s op de grote weg. Met tranen in zijn ogen valt hij uiteindelijk in slaap.
Auteur: Pieter-Jan
(Gebaseerd op een waargebeurd verhaal)
Reactie plaatsen
Reacties