Tja… ik worstel al jaren met de kilo’s. De strijd met overgewicht, het jojo-effect, de haat-liefdeverhouding met eten. Eigenlijk kan ik me niet herinneren wanneer ik écht slank was. Zoals jullie op deze voor- en nafoto zien, is dit het bewijs van mijn geworstel van de afgelopen elf jaar. En dan reken ik de 25 jaar dieetleed en strijd daarvoor nog niet eens mee.
In september 2010 bereikte ik mijn hoogste gewicht: 192 kilo, schoon aan de haak. Op 18 mei 2011 onderging ik op advies van de internist een gastric bypass. Met bloed, zweet en tranen viel ik 72 kilo af en woog ik in november 2012 nog 120 kilo. Daarna begon het gewicht helaas weer toe te nemen: +32 kilo door stress, depressies en twee zwangerschappen. In mei 2017 woog ik 152 kilo.
Vier jaar geleden besloot ik dat het zo niet langer kon. Ik nam, uiteraard met een verwijsbrief van de huisarts, contact op met Vitalys en het NOK (Nederlandse Obesitas Kliniek).
Er was nog één optie: een redo-operatie, oftewel een distale gastric bypass. Hierbij wordt de dunne darm ingekort tot ongeveer 1,20 meter, waardoor ik veel minder voedingsstoffen en vitamines opneem. Leven met een distale brengt flinke bijwerkingen met zich mee, zoals vermoeidheid, vitaminetekorten en vaker naar het toilet moeten. Op 3 juli 2017 heb ik deze ingreep laten uitvoeren. De operatie viel me zwaar tegen en ik kreeg te maken met complicaties, waardoor mijn herstel langer duurde dan verwacht.
Het afvallen met een distale gastric bypass ging langzaam. Ja, ik moest – en moet – er nog steeds hard voor werken. Vanaf mijn achtste levensjaar leefde ik lijn- en dieetgericht. Met een distale is het juist het tegenovergestelde: ik móét voldoende eten, vooral eiwitrijke producten zoals kip, rundvlees, vis, groenten, fruit en zuivel. Geen smakeloze, chemische lightproducten meer, maar zes tot acht eetmomenten per dag. Die omschakeling vond ik in het eerste jaar behoorlijk lastig.
En nog steeds blijft het bijzonder: ik eet nu producten die vroeger “verboden” waren, maar ik kom geen gram aan. Bizar eigenlijk.
Of ik ooit op een zogenaamd gezond streefgewicht uitkom, durf ik niet te zeggen. En wat ís eigenlijk een gezond streefgewicht? Na het sondevoedingsdrama in 2018 was het voor mij duidelijk: geen dieetleed meer. Na 34 jaar mezelf tekortdoen was de maat vol. Die periode was lichamelijk en geestelijk verschrikkelijk. Zo ellendig heb ik me nog nooit gevoeld en dit wil ik nooit meer meemaken.
Het is goed zo. Ik weeg momenteel 104 kilo en ben in totaal 88 kilo afgevallen. Een prestatie waar ik supertrots op ben. Mijn gewicht schommelt nog tussen de twee en vier kilo, maar ik blijf mooi stabiel. De magische grens van onder de 100 kilo heb ik niet gehaald, maar ik kom van heel ver en weet precies waar ik vandaan kom.
De ingreep heeft emotioneel en lichamelijk een enorme impact gehad. Spijt van de operatie of van het leven met een distale gastric bypass heb ik absoluut niet. Als ik niets had gedaan, was ik ongetwijfeld weer 60 kilo – of meer – aangekomen, met alle gevolgen van dien.
Voor nu ben ik tevreden.
Ik blijf redelijk stabiel.
Wat eraf is, is eraf.
Het is goed zo.
“Liever te dik in de kist,
dan één heel leuk feestje gemist!”
Vrolijke groet,
Caroline
Reactie plaatsen
Reacties