Wist u dat de geliefde Indiase jalebi een indrukwekkende mondiale voetafdruk heeft?
Noem het zoals u wilt – Zlabia, Zalabiya, Zoolabiya, Jilbi, Jlapi of Zelapi – de zoete, stroperige krullen van dit suikerrijke deeg worden al meer dan 600 jaar genoten in Europa en Azië. De precieze oorsprong van deze lekkernij is moeilijk te traceren, maar aanwijzingen leiden terug naar een kookboek samengesteld door Muhammad bin Hasan al-Baghdadi in 13e-eeuws Abbasid Bagdad.
In Iran staat de jalebi bekend als ‘zolabiya’ of ‘zulubiya’ en wordt het vaak bereid voor speciale gelegenheden. In Libanon is er een vingervormige variant genaamd ‘zellabiya’. Ook in Turkije, Griekenland en Cyprus bestaan regionale variaties. In India dateert de vroegste vermelding van jalebi uit de 15e eeuw, in het jaïnistische werk Priyamkarnaprakatha van Jinasura.
De jalebi verschijnt ook in latere werken, zoals de 17e-eeuwse klassieker Bhojana-kutuhala. Ingrediënten en bereidingswijzen verschillen per regio: in sommige gebieden bevat het beslag urad dal, rijstmeel en besan, terwijl in Bengalen zuivelproducten zoals chhena en khoa worden toegevoegd. Ook de manier van serveren varieert; in Afghanistan wordt jalebi bijvoorbeeld in de winter geserveerd met vis.
De wijdverspreide populariteit en regionale variaties van jalebi illustreren de historische reis langs oude handelsroutes, waar kooplieden en reizigers niet alleen goederen, maar ook culinaire tradities uitwisselden. Zo werden de gastronomische banden tussen de regio’s versterkt en verrijkt.
Reactie plaatsen
Reacties