Ik was toen al gescheiden van haar vader, maar woonde nog in hetzelfde huis als de andere vrouw van mijn ex. Ik had de meubels voor het nieuwe huis van mijn dochters voor mijn rekening genomen. Mijn dochter en ik gingen samen een 7-delige houten meubelset maken. De uitzet bestond uit een kledingkast, kaptafel, bed met matras en twee kussens, eettafel met vier stoelen, salontafel met één zitbank, een 3/2/1-bankstel, trouwstoel, een 2-delig dressoir en een vitrinekast.
Samen met het personeel van mijn bedrijf had ik hier twee weken de tijd voor. Ook de boodschappen voor het 3-daagse huwelijksfeest van mijn dochter heb ik zelf bekostigd. Op de huwelijksdag bracht ik haar naar de trouwkoepel.
Toen gebeurde iets wat mij diep raakte. Mijn ex-man pakte mijn hand vast en zei dat ik de trouwkoepel moest verlaten. Hij vertelde dat hij zijn dochter zou weggeven samen met de vrouw met wie hij nu een relatie had, en dat er geen plek voor mij was. Het was een afgang: ik stond met mond vol tanden, terwijl ruim 500 mensen mij aanstaarden. Niemand durfde iets te zeggen. Het was een zeer pijnlijk moment voor mij; zij is immers mijn dochter. Omstanders zeiden: “Hoe kan jouw ex-man jou dit nu aandoen?” Gelukkig bleef ik, ondanks het pijnlijke moment, sterk. Ik maakte geen ruzie, maar huilde wel flink. Het was hartverscheurend.
Door deze pijnlijke herinneringen heen probeer ik troost te vinden in mijn passie.
Koken is mijn passie.
Ik heb altijd van koken gehouden en heb mijn kinderen geleerd om ook te koken, zodat ze nooit afhankelijk zijn. “Leer zelf koken,” zei ik altijd, “dan kun je altijd een maaltijd op tafel zetten en hoef je geen honger te lijden.”
Ik kook al vanaf mijn negende en kon vrijwel alle Hindoestaanse en Surinaamse gerechten bereiden. Op mijn negende maakte ik al roti met kip. Op mijn twaalfde, tijdens mijn eigen verjaardagsfeest voor 25 mensen, bereidde ik Javaanse nasi, bami, kip, sambal, baka bana (gebakken banaan) en komkommer met rode uitjes op zuur. Ik had koken geleerd van een vriendin wiens ouders een restaurant hadden, en zij inspireerden me om verschillende gerechten uit te proberen. Ik was ontzettend trots dat ik al deze gerechten zelf had gemaakt.
Toen ik getrouwd was, kon ik al een uitgebreid repertoire aan gerechten bereiden, inclusief authentieke veganistische gerechten. Het klaarmaken van verschillende veganistische gerechten voelde voor mij als een hele presentatie, iets waar ik voldoening uit haalde.
Naast koken is tuinieren een andere grote passie van mij.
Ik hou van bloemen en planten en voel me volledig ontspannen als ik bezig ben met omspitten, zaaien, planten en onkruid wieden. Het is voor mij een vorm van therapie. Ook groenten verbouwen in eigen tuin vind ik heerlijk: lekker gezond en biologisch!
Mildred
Ik was toen al gescheiden van haar vader, maar woonde nog in huis samen met de andere vrouw van mijn ex. Ik had de meubels voor mijn dochters nieuwe huis voor mijn rekening genomen. Mijn dochter en ik gingen zelf een 7-delige set meubels van hout maken. De uitzet bestond uit een kleding- kast, kaptafel, bed compleet met matras, 2 kussens, eettafel met 4 stoelen, salontafel met 1 zitbank, 3/2/1 compleet bankstel, trouwstoel,
2-delige dressoir en 1 vitrinekast.
Ik had er samen met het personeel van mijn bedrijf twee weken de tijd voor. Ik had de boodschappen van mijn dochters 3-daagse huwelijk zelf bekostigd. Op de huwelijksdag bracht ik mijn dochter naar de trouwkoepel.
Mijn ex-man had mijn hand vastgepakt en gezegd dat ik uit de trouwkoepel moest gaan. Hij zei dat hij zijn dochter gaat weggeven samen met de vrouw waar hij nu mee samen in een relatie is. En dat er geen plek was voor mij. Dit was een afgang voor mij. Ik stond werkelijk waar met mond vol tanden, terwijl ruim 500 man mij stond aan te staren op dat moment. Niemand durfde wat te zeggen. Dit was een zeer pijnlijk moment voor mij. Zij is tenslotte mijn dochter. Men zei: ’Hoe kan jou ex-man jou dit nu aandoen?'. Maar gelukkig was ik ondanks dit pijnlijke moment toch heel sterk. Ik heb geen ruzie gemaakt. Maar heb wel flink gehuild. Het was zo hard voor mij.
Door de pijnlijke herinneringen heen,
probeer ik troost te zoeken in mijn passie.
Koken is mijn passie. Ik heb altijd van koken gehouden. Ik heb mijn kinderen leren koken. Ik heb mijn kinderen geleerd om nooit afhankelijk te zijn. Leer zelf koken, dan kan je tenminste zelf een maaltijd op tafel neerzetten. Je hoeft op die manier geen honger te lijden. Ik kookte al vanaf mijn 9de levensjaar. Ik kon vrijwel alle Hindoestaanse- en Surinaamse gerechten maken. Ik maakte bijvoorbeeld op mijn 9de levensjaar al roti met kip. Op mijn 12de levensjaar had ik op mijn eigen verjaardagsfeestje voor 25 man Javaanse nasi, bami, kip, sambal, baka bana (gebakken banaan) en komkommer met rode uitjes op zuur gemaakt. Ik had van een vriendin leren koken. Haar ouders hadden een restaurant. Zo werd ik geïnspireerd om verschillende gerechten uit te proberen. Ik was heel trots dat ik al deze gerechten had gemaakt op mijn eigen verjaardagsfeest. Toen ik getrouwd was, kon ik al van alles koken. Ook authentieke veganistische gerechten. Het was een hele presentatie voor mij om verschillende veganistische gerechten klaar te maken.
Naast koken is tuinieren ook een grote passie
voor mij.
Ik hou veel van bloemen en planten. Ik voel mij helemaal ontspannen als ik bezig ben met planten, omspitten, zaaien, onkruid wieden etc. Het is een heerlijke bezigheidstherapie. Maar ook groenten verbouwen in eigen tuin. Lekker gezond en biologisch!
Mildred
Reactie plaatsen
Reacties