Vandaag ging ik naar zijn huis en hij liet me alle honing zien die hij uit de bijenkorven had gehaald. Hij haalde het deksel van een emmer van vijf gallon vol honing. Bovenop de honing zaten drie kleine bijen die aan het worstelen waren. Ze zaten vast in de plakkerige honing en dreigden te verdrinken.
Ik vroeg hem of we ze konden helpen, maar hij zei dat hij zeker wist dat ze het niet zouden overleven — slachtoffers van de honinginzameling, dacht ik. Ik vroeg hem nogmaals of we ze in ieder geval eruit konden halen en snel uit hun lijden konden verlossen. Hij was tenslotte degene die mij had geleerd een lijdend dier (of insect) uit zijn lijden te verlossen.
Uiteindelijk gaf hij toe en schepte de bijen voorzichtig uit de emmer. Hij legde ze in een leeg Chobani-yoghurtbakje en zette het plastic bakje buiten. Omdat hij de korf eerder had verstoord tijdens het oogsten van de honing, vlogen er buiten overal bijen rond.
We zetten de drie kleine bijtjes in het bakje op een bankje en lieten hen ogenschijnlijk aan hun lot over. Even later belde mijn vader me om te laten zien wat er gebeurde.
De drie kleine bijen waren inmiddels omringd door hun zussen (alle bijen zijn vrouwtjes). Ze waren de kleverige, bijna dode bijen aan het schoonmaken en hielpen hen alle honing van hun lijfjes te verwijderen. Korte tijd later kwamen we terug en zat er nog maar één bijtje in het bakje, nog steeds liefdevol verzorgd door haar zussen.
Toen het tijd was om te vertrekken, controleerden we nog één laatste keer. Alle drie de bijen waren voldoende schoongemaakt om weg te vliegen — het bakje was leeg.
Die drie kleine bijtjes leefden omdat ze werden omringd door familie en vrienden die hen niet in de steek lieten. Familie en vrienden die weigerden hen te laten verdrinken in hun eigen plakkerigheid en bleven helpen tot het laatste bijtje vrij kon vliegen.
Bijenzussen.
Bijengenoten.
Bijenteamgenoten.
We kunnen allemaal iets leren van deze bijen.
Door: Animal Diary
Reactie plaatsen
Reacties