Ik heb allesbehalve een ‘perfect leven’ (gehad, tot nu toe).
En vraag je eens af: wat ís eigenlijk een perfect leven? Wanneer heb je dat? Als je alles op orde hebt op alle gebieden? Ben je dan perfect? Vind je dan dat je het goed hebt gedaan — voor de buitenwereld? Voor zover je daar überhaupt invloed op kunt uitoefenen?
Een perfect leven bestaat simpelweg niet. En wat voor de één perfect lijkt, is dat voor de ander helemaal niet.
Sommigen zijn van mening dat je ‘een perfect leven hebt’ wanneer je alles voor elkaar hebt: een eigen huis, het liefst jarenlang getrouwd of in elk geval bij dezelfde partner (ongeacht hoe dat huwelijk er vanbinnen uitziet), een vaste baan (bij voorkeur al jaren dezelfde), voldoende vermogen, een goede gezondheid, kinderen die ‘goed terecht zijn gekomen’ en het gevoel dat je schaapjes op het droge zijn voor later…
Ik vind dat een héél bekrompen gedachtegang.
Voor mij is dat allesbehalve perfect, want niets is zo vaak wat het lijkt. Ik denk dat we geen perfectie moeten nastreven. Het leven overkomt ons namelijk geregeld en kan er in één klap voor zorgen dat die zogenaamde perfectie wordt weggevaagd.
Ik geloof dat we dankbaar en trots mogen zijn op de manier waarop wij van een niet-perfect leven tóch iets maken wat voor jóu bijna perfect voelt. Dat we blij mogen zijn met wat we hebben, met wat we kunnen, met wie we om ons heen hebben — en dankbaar voor dat wat wél goed gaat.
Perfectie maakt niet per definitie gelukkig. Ik denk zelfs: helemaal niet.
Het nastreven van perfectie is vaak een bekrompen gedachtegang van mensen die niet dichtbij zichzelf staan en het leven niet realistisch benaderen.
Door: Mirjam (Openhartig)
Reactie plaatsen
Reacties