Afgelopen jaar heb ik een vrouw gepleased, omdat ik zo graag wilde dat ze mij accepteerde (oude overtuiging). Ik deed alles om haar tevreden te stellen. Ik ging met haar mee naar het ziekenhuis, zorgde voor haar, voor haar kind. Wat ze vroeg, deed ik. Zelfs zakelijk. En toch ging het altijd over haar, over zichzelf.
Langzaam liep ik mezelf voorbij. Ik wilde haar alles geven en vergat mezelf. Toen ik dat eenmaal doorhad, dacht ik: hoe dom van mij. En precies op dat moment begon ze te stoken/te framen en deed ze alsof ik niet genoeg mijn best had gedaan. Dat opende mijn ogen. Na deze wijze les besloot ik dat ik terug wilde naar een kalm emotioneel leven.
Ik heb geen goedkeuring meer nodig. Ik heb ook geen behoefte aan nepheid en kilte. Ze zien het toch niet bij zichzelf, want ze voelen zich superieur en denken alleen aan zichzelf. Jij bestaat voor hen alleen zolang jij geeft en zij kunnen nemen. En zo gebeurde het dat ik nieuwe keuzes maakte, keuzes die écht goed zijn voor mij.
Weg met het oude pleasegedrag. Focus op rust, liefde en kalmte. En dan zie je het teken van het universum: de zon, de sneeuw,
en alles bedekt onder een vredige stilte.
Ik zeg: wie je onrust bezorgt, voor wie je harder rent, dat zijn vaak de mensen die wegblijven als jij warmte nodig hebt.
Zorg goed voor je innerlijke vrede.
Kijk hier hoe mooi vanuit mijn achtertuin.
Annemarie Sips
Reactie plaatsen
Reacties