Ik ben er weer

Ik zit aan het zwembad. Toch maar besloten een seizoensabonnement te nemen. Niet om aan het zwembad te zitten, maar vooral om lekker baantjes te trekken. Want wat zal dit goed voor mij zijn — zowel lichamelijk als geestelijk. Juist in deze tijd, waarin het in ons (mijn) gezin méér wiebelt dan ooit, met name rondom mijn jongste, over wie ik mij veel zorgen maak en die momenteel even niet meer thuis woont…

Ik ben zelf ook al langere tijd, door alles wat er zo lang speelde en nog steeds speelt, zwaar uit evenwicht. Daarbij is mijn energieniveau steeds erg laag. Ik mag grenzen trekken. Ik mag even deuren dichtdoen. Ik heb rust nodig, stilte om na te denken. Mijn lijf mag beweging en ontspanning krijgen, omdat het overvol zit met stress. Mijn hoofd draait overuren, mijn lichaam staat continu in de aan-stand. Ik mag de focus even op mezelf leggen en niet op alles buiten mij — hoeveel voldoening en een zekere houvast dat mij ook geeft.

En daarom neem ik het besluit om even offline te gaan. Even niet het gevoel hebben dat ik (weer) een gedicht of blog moet plaatsen, terwijl er zoveel speelt in mijn leven. Mijn hoofd draait overuren over talloze onderwerpen die door elkaar heen lopen. Het voelt als chaos, en ik sta daar middenin. En te midden van die chaos — die vooral door anderen is ontstaan — besluit ik tot een pas op de plaats. Ik weet niet precies wat maakte dat ik dit nu zo sterk voelde, maar iets in mij gaf aan: genoeg is genoeg.

Even de focus naar binnen. Nóg meer naar binnen, want met dit proces was ik al een tijdje bezig. Maar ik merk dat het nog meer nodig is. Ik zit wéér in de overlevingsstand. Een stand die ik goed herken, maar die nu toch anders voelt, omdat ik dicht bij mezelf sta, goed naar mezelf luister en voel wat ik nodig heb. Ik weet eigenlijk niet eens of het wel echt een overlevingsstand is…

Te midden van mijn eigen nét — of misschien nog niet eens — afgesloten rouw, dient zich opnieuw een volgende ‘rouw’ aan. Weer iets waar ik weinig vat en grip op krijg. Weer een les in loslaten van wat ik niet kan veranderen. Grenzen aangeven. Weer verdriet en machteloosheid voelen, tot diep in mijn ziel.

En gek genoeg geniet ik tóch, in mijn eentje, van deze eerste zonnige en warme dag in mei. Ik aanschouw de wirwar aan gedachten in mijn hoofd, probeer de dingen een plek te geven, te relativeren en mij niet te veel te laten meeslepen. Te midden van de zwembadgeluiden — lachende en schreeuwende kinderen, het plonsen in het water en het constante geroezemoes — geniet ik van de warme zon op mijn huid. Van het lome gevoel dat dit oproept. Het vakantiegevoel. Even niks. Wat verlang ik soms intens naar dat even niks — maar dan ook écht even niks. En dan niet even, maar heel lang…

Maar voorlopig is dat niet zo en probeer ik mijn weg hierin te vinden. Ik probeer genietmomenten te creëren, ze op te zoeken, te doen waar ik blij van word en wat goed voor mij is. De laatste tijd is dat vooral… alleen zijn. In mijn bubbel. In mijn cocon.

Ik trek een tiental banen en zwem tegen de avond nog een half uur door. Ik voel hoe fijn ik dit vind. Hoe het zwemmen mijn overvolle gedachten laat wegzakken en hoe ik, met grote maar bewuste slagen, voel hoe goed dit is voor mijn lijf en mijn brein. Een tevreden gevoel wanneer ik later het bad uitstap en mijzelf voorneem dit vaker vol te houden.
 

Wanneer ik mijn profiel en omslag in dichtvorm heb aangepast op mijn pagina, stromen de sterkte- en medelevenberichten binnen. Zoveel lieve, mooie, hartelijke en meelevende reacties. Ze overweldigen mij. Al mijn volgers van mijn leven — die meelezen en meeleven op mijn pad. Ik ben er stil van. En ik besef hoe fijn dit voelt in een proces dat soms zo enorm eenzaam is, zo machteloos, dat zelfs directe dierbaren soms niet weten wat ze ermee aan moeten en hoe ze mij kunnen steunen.

Maar gewoon door er te zijn. Door mij aan te horen. Mee te lezen. Mee te leven. En dat geldt ook voor jullie, lieve volgers. Ik hou van jullie — van jullie reacties, jullie medeleven, jullie betrokkenheid, jullie steun en vooral jullie oeverloze geduld met mij, bij alles wat speelt en vooral heeft gespeeld in mijn leven.

Maar ik ben er weer.

Door: Openhartig

NB: De situatie is eigenlijk onveranderd, maar ik vind steeds meer mijn eigen weg erin.

* Naast de schoonheid van de natuur en rust heb ik ook genoten van een festival en het mooie weer.